کد مطلب : 43279
خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)

مدیرکل نظارت بر بانکها و موسسات اعتباری بانک مرکزی در گفتگو با مهر از افزایش رقم مطالبات معوق بانکها به 48 هزار میلیارد تومان در پایان آبانماه امسال خبرداد و گفت: این رقم نسبت به آخرین رقم اعلام شده پیش از این   ( 40 هزار میلیارد تومان) افزایش نشان می دهد.تاریخ انتشار، تهران: ۱۲:۰۵ , ۱۳۸۸/۱۰/۱۳  -------         درمبارزه با مفاسد اقتصادی از معیار "گوش" نباید استفاده کرد ، چون گوش از یک فرکانس پایینتر ونیز از یک فرکانس بالاتر را نمی شنود ! و درحالی که دانه درشت ها برای رسیدگی و برخورد ، از اولویت ویژه تری برخوردارند ، و باید از روش ماشین چمن زنی استفاده کرد ! که از یک حد معین که قانون معلوم کرده بگذرد ، همه را به یک اندازه تراشیده و بیرون چمن بریزد!                                 

گفت: چه خبر؟!
گفتم: سناتور مک کین در مصاحبه با شبکه فاکس نیوز گفته است آمریکا باید برای حمایت از مخالفان جمهوری اسلامی ایران قانون وضع کند.
گفت: مگر تا حالا برای اینهمه حمایت مالی و تبلیغاتی و سیاسی نیازی به قانون داشته اند؟ از این گذشته، مقامات آمریکایی اعتراف کرده اند که موسوی و کروبی و خاتمی به مهره سوخته تبدیل شده و کارشان تمام است.
گفتم: مک کین هم به ناکامی سران فتنه اعتراف دارد ولی می گوید جمهوری اسلامی نشان داد برای مهار فتنه از قدرت فراوانی برخوردار است و پیشنهاد می کند برای این که اگر مخالفان دیگری پیدا شدند، روی حمایت آمریکا حساب کنند، باید قانون وضع شود.
گفت: ولی یک روزنامه آمریکایی اعتراف کرده که ایران در جریان فتنه اخیر فقط یک گوشه از قدرت مردمی خود را نشان داده است.
گفتم: یارو می خواست زیر یک پتو که عکس دو تا شیر روی آن بود بخوابه ، یک تفنگ دو لول با خودش برد زیر پتو!!

سه شنبه اول دی 1388- شماره 19541
=============================

بز (گفت و شنود)

گفت: علیرضا نوری زاده مأمور موساد در مصاحبه با شبکه تلویزیونی «روژهه لات» خطاب به سران فتنه پیشنهاد کرده است که باید دروغ جمهوری اسلامی درباره محرم را فاش کنید وگرنه محرم همیشه به نفع رژیم اسلامی خواهد بود!
گفتم: جمهوری اسلامی چه دروغی درباره محرم گفته است؟!
گفت: نوری زاده می گوید، در ماجرای عاشورا حق با یزید بود ولی جمهوری اسلامی حق را به امام حسین داده است!! و این کاملاً به ضرر جنبش سبز است!
گفتم: یعنی اعتراف می کند که سران فتنه دنباله رو یزید هستند و برای تطهیر آنها، سعی دارد در واقعه عاشورا حق را به یزید بدهد!
گفت: حیوونکی جاسوس «موساد» است و از او انتظاری نیست.
گفتم: یکی از جاسوس های موساد برای رد گم کردن ریش بزی گذاشته بود و داشت از جنگل عبور می کرد که یک شیر به خیال این که بز است به او حمله کرد و او را خورد و بعد در حالی که استخوان هایش را تف می کرد گفت؛ عجب بزی بود، مزه خر می داد!


چهارشنبه 2 دی 1388- شماره 19542
===================================
به جای گفت و شنود (وداع)

در آستانه عاشورای حسینی(ع) و در تب وتاب و سوگ آن حضرت و یارانش، این ستون را به گزیده ای از سروده بلند دکترسیدیحیی یثربی با مضمون وداع زینب کبری(س) با سیدالشهداء(ع) اختصاص می دهیم:
تو در کدام صفی؟
به واپسین بدرود،
چه بی قرار و چه بی تاب،
گفتمت که:
-کجا؟!
جواب دادی:
-خواهر! چه جای این سخن است؟!
من و تو، هر دو به یک سنگریم و در یک راه!
تو دخت فاطمه ای! باز همتی! زینب!
که خصم سخت دلیر است و بی امان با ما!
چون من فتادم، برخیز و بی امان برخیز!
مباد آن که ز پیکار خصم خسته شوی!
¤¤¤
به ناله گفتمت:
-آخر چسان؟!
چگونه؟!
کجا؟!
شرار صاعقه بر خرمنم، چنان بی رحم
که ذره ذره ی من، آتش است و خاکستر!
کجا توانم من؟!
نه! نه!
نمی توانم من!
¤¤¤
تو دست بر دل خواهر نهادی و گفتی:
صبور باش! که این راه، بس گران راهی است!
عنان مگیر!
و مزن دم، که وقت می گذرد...
چو رفتی از بر من،
من ز پای افتادم!
ولی تپید دلم ؛
«هان! مباد خسته شوی!
تو با امام به یک سنگری و در یک راه!»
¤¤¤
من ایستاده، که این جا، نه جای تسلیم است!
مگر نه در رگ ما، خون مصطفی جاری است؟!
مگر معلم صبرم علی و زهرا نیست؟!
من ایستاده که این جا، نه جای تسلیم است!
¤¤¤
همیشه هر دل پاکی که می تپد، با ماست!
چه جای ترس که ما بر حقیم و حق با ماست!
خدا و آیت قرآن،
ورق،
ورق، با ماست!

پنجشنبه 3 دی 1388- شماره 19543
=================================

شام غریبان (به جای گفت و شنود)

این روزها که شهادت اباعبدالله الحسین علیه السلام و 72 یار باوفا و بی بدیلش را به سوگ نشسته ایم، ستون گفت وشنود را به سروده ای از سعید حیدری اختصاص می دهیم. سروده ای در وصف شام غریبان حسین(ع) و...
شب میچکد و نم نم باران گرفته است
امشب دوباره خیابان گرفته است
حسی غریب در همه جا پرسه می زند
و دسته های سینه زنی جان گرفته است
تصویرهای محو و شلوغ همیشگی
در کوچه های غم زده میدان گرفته است
تصویری از سری که سرافراز می شود
بالای نیزه مجلس قرآن گرفته است
طفلی که از گلوی خودش خون مکیده بود
با خواهری که شام غریبان گرفته است
یا، آستین خالی مردی که می رسد
و مشک را به گوشه دندان گرفته است
انگار خون به مغز یقینت نمی رسد
احساس می کنی رگ ایمان گرفته است
مجلس تمام می شود و فکر می کنی
بازار کار حضرت شیطان! گرفته است
این بغض در گلوی حقیقت شکستنی است
تاریخ، اگرچه آن را آسان گرفته است


دوشنبه 7 دی 1388- شماره 19544
===================================

درست مثل جبهه‏ى جنگ!

اعتماد به خدا، اکتفاء به کفایت الهى، پشتگرمى به رحمت و هدایت خدا، مگر میگذارد انسان ناامید شود. به مردم خودمان هم که نگاه میکنیم، عین همین را مى‏بینیم. اگر کردستان است، اگر سنى‏اند، اگر بلوچند، اگر شیعه‏اند، اگر اصفهانى‏اند، اگر شیرازى‏اند، انسان مى‏بیند در اعماق دل مردم نشانه‏ى رحمت الهى پیداست؛ دلها را خداى متعال قرص کرده است. خیلى خوب، خدا حجت را بر ما تمام کرده؛ این امکان، این زمینه. حرکت کنید پیش بروید. روحانىِ این زمان از این امکان باید حداکثرِ استفاده را بکند، با افکار جدید آشنا شوند، راه‏ها و شیوه‏هاى دشمن را بشناسند و به زمان خودشان عالم شوند؛ «العالم بزمانه لاتهجم علیه اللّوابس».(10) درست مثل جبهه‏ى جنگ. شاید بسیارى از این جمع حاضر جبهه‏هاى جنگ را دیده باشند - حالا جوان‏ترها آن روزها را ندیده‏اند - در داخل جبهه‏ى جنگ، از اطراف گلوله‏ى توپخانه مى‏آید، خمپاره مى‏آید، انواع و اقسام آتش از اطراف میبارد و از بالاى سر انسان رد میشود؛ به طورى که گاهى انسان جهتگیرى را گم میکند؛ نمیداند این گلوله‏اى که دارد مى‏آید، از طرف دشمن دارد مى‏آید، یا از طرف دوست دارد مواضع دشمن را میکوبد. این خیلى خطر بزرگى است. براى یک رزمنده بزرگترین خطر این است که جهتگیرى را گم کند؛ نداند دشمن کجاست، دوست کجاست. اگر ندانست دشمن کجاست و دوست کجاست، آنوقت ممکن است به طرف دوست آتش کند؛ به خیال اینکه دارد به طرف دشمن آتش میکند. اینها خیلى خطرناک است. بعضى از ما به طرف دوستانمان آتش میکنیم، خیال میکنیم به طرف دشمن داریم آتش میکنیم! بعضى از ما غفلت میکنیم از اینکه ایجاد اختلاف مذهبى، نقشه و طرح دشمن است براى اینکه ما را مشغول به خودمان کند. غفلت میکنیم؛ همه‏ى همت یک شیعه میشود کوبیدن سنى، همه‏ى همت یک سنى میشود کوبیدن شیعه. خوب، این خیلى تأسف‏آور است. و دشمن این را میخواهد.

خطبه‏ها و افشاگرى‏ها و حقیقت‏گوئى‏هاى حضرت زینب (سلام اللَّه علیها) و امام سجاد (علیه الصّلاة و السّلام) مثل یک رسانه‏ى پر قدرت باید فکر و حادثه و هدف و جهتگیرى را در محدوده‏ى وسیعى منتشر میکرد؛ و کرد.

یک مثال در قضیه‏ى حمایت از فلسطین

ببینید، در قضیه‏ى حمایت از فلسطین - این یک مثالى است میخواهم بزنم - هیچ کشور و هیچ دولتى به گرد جمهورى اسلامى نرسید. این را همه‏ى دنیا تصدیق کردند. جورى شد که بعضى از کشورهاى عربى از ناراحتى دادشان بلند شد، گفتند ایران دارد براى مقاصد خود اینجا تلاش میکند! البته فلسطینى‏ها به این حرف اعتنائى نکردند. از جمله در قضیه‏ى غزه - در این جنگ بیست و دو روزه‏ى چند ماه قبل - جمهورى اسلامى در همه‏ى سطوحش؛ از رهبرى و ریاست جمهورى و مسئولین گوناگون و مردم و تظاهرات و پول و کمک و سپاه و غیره، همه در خدمت برادران فلسطینىِ مظلوم و مسلمان قرار گرفتند. در بحبوحه‏ى این حرفها، یک وقت دیدیم که ویروسى دارد تکثیر مثل میکند؛ دائم میروند پیش بعضى از بزرگان، بعضى از علماء، بعضى از محترمین، که آقا! شما دارید به کى‏ کمک میکنید؛ اهل غزه ناصبى‏اند! ناصبى یعنى دشمن اهل‏بیت. یک عده هم باور کردند! دیدیم پیغام و پسغام که آقا، میگویند اینها ناصبى‏اند. گفتیم پناه بر خدا، لعنت خدا بر شیطان رجیمِ خبیث. در غزه مسجد الامام امیرالمؤمنین على‏بن‏ابى‏طالب هست، مسجد الامام الحسین هست، چطور اینها ناصبى‏اند؟! بله، سنى‏اند؛ اما ناصبى؟! اینجور حرف زدند، اینجور اقدام کردند، اینجور کار کردند. نقطه‏ى مقابلش هم هست: یک عده بلند شوند بروند قم، لابلاى کتابهاى شیعه را نگاه کنند، ببینند کجا اهانت به مقدسات اهل سنت است، از او عکس بگیرند، بیایند تو محافل سنى پخش کنند، ببینید آقا! این کتابهاى شیعه است. یا یک گوینده‏ى نادان، غافل یا مغرضى روى منبر نسبت به مقدسات اهل سنت حرف مهمل و بدى بزند؛ این را نوار کنند، سى دى کنند، بروند اینجا آنجا پخش کنند، بگویند ببینید آقا! این شیعه است. این را به او بدبین کنند، او را به این بدبین کنند. این معنایش چیست؟ «و تذهب ریحکم»(11) یعنى چه؟ یعنى همین دیگر. وقتى اختلاف پیدا شد، وقتى تفرقه پیدا شد، وقتى نسبت به هم سوءظن وجود داشت، وقتى یکدیگر را خائن دانستیم، طبیعى است که با هم همکارى نخواهیم کرد. همکارى هم اگر بکنیم، با هم صمیمى نخواهیم بود. این همان چیزى است که آن دشمن دنبال اوست. هم عالم شیعه، هم عالم سنى، باید این را بفهمند؛ این را درک کنند. بدیهى است دو تا مذهب در برخى از اصول، در برخى از فروع با هم اختلاف دارند؛ البته در بسیارى هم با هم اتحاد دارند. اما اختلاف به معناى دشمنى نیست. فتاواى فقهاى شیعه در مواردى صد و هشتاد درجه با هم اختلاف دارد. فتاواى ائمه‏ى اهل سنت در مواردى بسیار با همدیگر اختلاف دارد؛ اما لزومى ندارد وقتى اختلاف دارد، انسان به همدیگر بدگوئى کنند و فحش بدهند. خیلى خوب، او مذهبش این است، آن هم مذهبش این است. ...(12) بله، اهل سنت همین است. یعنى هیچکس نباید خیال کند که اهل‏بیت پیغمبر مخصوص و متعلق به شیعه‏اند؛ نه، مال همه‏ى دنیاى اسلامند. چه کسى است که فاطمه‏ى زهرا (سلام اللَّه علیها) را قبول نداشته باشد؟ چه کسى است که حسنین (علیهماالسّلام) سیّدا شباب اهل الجنّة را قبول نداشته باشد؟ چه کسى است که ائمه‏ى بزرگوار شیعه را قبول نداشته باشد؟ حالا یکى او را امام و واجب‏الاطاعه و مفروض‏الطاعه میداند، یکى نمیداند؛ اما قبولشان دارند. اینها حقایقى است، باید اینها را فهمید، باید اینها را نهادینه کرد. بعضى البته این را نمیفهمند، متحرک به تحریک دشمن میشوند. در حالى که خیال میکنند که کار درست را انجام میدهند. «قل هل ننبّئکم بالاخسرین اعمالا. الّذین ضلّ سعیهم فى الحیاة الدّنیا و هم یحسبون انّهم یحسنون صنعا»؛(13) خیال میکنند کار خوب میکنند، غافل از اینکه دارند براى دشمن کار میکنند. این خصوصیتِ زمان ماست.

مثل یک انار آب‏لمبوئى

ثروتى که انگلستان در قرن هجدهم و نوزدهم بدست آورد و توانست به وسیله‏ى آن ثروت و پول نقد و طلاى نقد، سیاست خودش را بر کل اروپا و مناطق دیگر سیطره بدهد، بخاطر پولى بود که انگلیسى‏ها از استعمار کشورهاى شرقى و عمدتاً شبه قاره‏ى هند بدست آورده بودند؛ شبه قاره‏ى هند و کشور سیام سابق و بقیه‏ى کشورهاى آن منطقه را غارت کردند! شما به تاریخ مراجعه کنید، مطالعه کنید؛ واقعاً در یکى دو کلمه نمیشود گفت که اینها با هند چه کردند؛ انگلیسى‏ها ثروت هند را و ثروت آن منطقه را - که منطقه‏ى بسیار پرثروتى بود - مثل یک انار آب‏لمبوئى فشردند و همه رفت توى خزانه‏ى دولت انگلیس و کشور انگیس تبدیل شد به یک ثروتمند!

دشمن مثل موریانه‌!

-----------------

در تهاجم نظامى شما طرفتان را میشناسید، دشمنتان را مى‌بینید؛ اما در تهاجم معنوى، تهاجم فرهنگى، تهاجم نرم، شما دشمن را در مقابل چشمتان نمى‌بینید. هوشیارى لازم است. من از همه‌ى ملت ایران بخصوص از خانواده‌هاى شهیدان و از همه‌ى شما عزیزان، بخصوص از جوانها خواهش میکنم با هوشیارى کامل مرزهاى فکرى و روحى را حراست کنید. نگذارید دشمن مثل موریانه‌اى به جان پایه‌هاى فکرى و اعتقادى و ایمانى مردم بیفتد و آنها را دچار رخنه کند؛ این مهم است. همه وظیفه داریم مرزهاى ایمانى و مرزهاى روحى خودمان را حفظ کنیم.

یک وقت انسان نماز میخواند، مثل بقیه‏ى عادات روزانه؛ مسواک میزنیم - فرض بفرمائید - ورزش میکنیم، همین جور نماز هم میخوانیم در وقت. یک وقت نه، انسان نماز میخواند، با این احساس که میخواهد حضور در محضر پروردگار پیدا کند. این یک جور دیگر است. ما همیشه در محضر پروردگاریم؛ خواب باشیم، بیدار باشیم، غافل باشیم، ذاکر باشیم. لیکن یک وقت هست که شما وضو میگیرید، تطهیر میکنید، خودتان را آماده میکنید، با طهارت جسم، با طهارت لباس، با طهارت معنوىِ ناشى از وضو و غسل میروید خدمت پروردگار عالم. ما در نماز باید یک چنین احساسى داشته باشیم.

جوانان کُرد، جوانان اهل مریوان و سقز و بانه و قروه و بیجار در عملیات فاو در کنار بقیه‌ى هم‌میهنان خود و برادران خود جنگیدند، ایستادند و شهید دادند. اینجا هم در مقابله‌ى با ضد انقلاب و همچنین در مقابله‌ى با دشمن بعثى مبارزه کردند. من فراموش نمیکنم آن مجاهدتى را که در مریوان و دزلى دیدم که این جوانها چگونه مثل آتشهاى گداخته در مقابل دشمن ایستاده بودند. عزیزان من! آن چیزى که یک ملت را از درون محکم میکند، همین مجاهدتهاست.