یالثارات الحسین (ع)

Secure Socket Layer , يا همان SSL يک تکنولوژی استاندارد و به ثبت رسيده برای تامين ارتباطی امن مابين يک وب سرور و يک مرورگر اينترنت است. اين ارتباط امن از تمامی اطلاعاتی که ما بين وب سرور و مرورگر اينترنت ( کاربر) انتقال ميابد , محافظت ميکند تا در اين انتقال به صورت محرمانه و دست نخورده باقی بماند. SSL يک استاندارد صنعتی است و توسط مليونها وب سايت در سراسر جهان برای برقراری امنتيت انتقال اطلاعات استفاده ميشود. برای اينکه يک وب سايت بتواند ارتباطی امن از نوع SSL را داشته باشد نياز به يک گواهينامه SSL دارد.

زمانيکه شما ميخواهيد SSL را بر روی سرور خود فعال کنيد سؤالات متعددی در مورد هويت سايت شما ( مانند آدرس سايت ) و همين طور هويت شرکت شما ( مانند نام شرکت و محل آن) از شما پرسيده ميشود. آنگاه سرور دو کليد رمز را برای شما توليد ميکند , يک کليد خصوصی (Private Key) و يک کليد عمومی (Public Key). کليد خصوصی به اين خاطر , اين نام را گرفته است , چون بايستی کاملا محرمانه و دور از دسترس ديگران قرارگيرد. اما در مقابل نيازی به حفاظت از کليد عمومی نيست و اين کليد در قالب يک فايل درخواست گواهينامه يا Certificate Signing Request که به اختصار آنرا CSR ميناميم قرارداده ميشود که حاوی مشخصات سرور و شرکت شما بصورت رمز است. آنگاه شما باسيتی که اين کد CSR را برای صادرکننده گواهينامه ارسال کنيد. در طول مراحل سفارش يک SSL مرکز صدور گواهينامه درستی اطلاعات وارد شده توسط شما را بررسی و تاييد ميکند و سپس يک گواهينامه SSL برای شما توليد کرده و ارسال ميکند.

وب سرور شما گواهينامه SSL صادر شده را با کليد خصوصيتان در سرور و بدور از دسترس سايرين مطابقت ميدهد. سرور شما آنگاه امکان برقراری ارتباط امن را با کاربران خود در هر نقطه دارد.

نمايش قفل امنيت SSL

پيچيده گيهای يک پروتکل SSL برای کاربران شما پوشيده است ليکن مرورگر اينترنت آنها در صورت برقراری ارتباط امن , وجود اين ارتباط را توسط نمايش يک قفل کوچک در پايين صفحه متذکر ميشود.

و در هنگامي كه شما روي قفل كوچك زرد رنگي كه در پايين صفحه IE نمايش داده ميشود دوبار كليك ميكنيد باعث نمايش گواهينامه شما به همراه ساير جزئيات مي شود.

گواهينامه های SSL تنها برای شرکتها و اشخاص حقيقی معتبر صادر ميشوند. به طور مثال يک گواهينامه SSL شامل اطلاعاتی در مورد دامين , شرکت , آدرس , شهر , استان , کشور و تاريخ ابطال گواهينامه و همينطور اطلاعاتی در مورد مرکز صدور گواهينامه که مسؤول صدور گواهينامه ميباشد.

زمانيکه يک مرورگر اينترنت به يک سايت از طريق ارتباط امن متصل ميشود , علاوه بر دريافت گواهينامه SSL ( کليد عمومي) , پارامترهايی را نظير تاريخ ابطال گواهينامه , معتبر بودن صادرکننده گواهينامه و مجاز بودن سايت به استفاده از اين گواهينامه نيز بررسی ميکند و هرکدام از موارد که مورد تاييد نباشد به صورت يک پيغام اخطار به کاربر اعلام ميدارد.

(1) نظر

دسته ها :

شنبه سیزدهم 5 1386

کار با اصوات در Flash MX

اصوات در فيلمهاي flash اهميت زيادي دارند . براي استفاده از فيلم هاي صوتي در محيط flash ، روش هاي گوناگوني وجود دارند . دو نوع صوت در محيط flash وجود دارد كه عبارتند از صداي رويداد و صداي سيال .
يك صداي رويداد بايد پيش از پخش بطور كامل بارگذاري شود . صداهاي سيال به محض بارگذاري چند فريم اوليه بطور خودكار پخش مي شوند اين صداها با خط زمان هماهنگ مي شوند تا بر روي يك سايت وب اجرا گردند براي شروع يك فيلم داراي دكمه كنترل را باز مي كنيم . در ابتدا شما را با انواع اصوات موجود در flash آشنا مي كنيم .

فيلمهاي flash مي توانند از فيلمهاي صوتي با قالبهاي mp3.Aiff.wav استفاده كنيد . همچنين در صورتي كه نرم افزار Quick time نگارش يا بالاتر را بر روي تيم نصب كنيد ، فرمتهاي Au. Quicktime. Soundoesigner و system7 نيز قابل استفاده خواهند بود. شما مي توانيد براي وارد كردن فيلم هاي صوتي از گزينه import واقع در منوي file استفاده كنيد . براي اين منظور بايد در پنجره import قالب مورد نظر خود را انتخاب كرده و در پوشه مربوط به فايلهاي صوتي بارگذاري نماييد . پس از وارد كردن يك فايل صوتي ، فايل مزبور در كتابخانه فيلم ظاهر ميشود . همچنين اين امكان وجود دارد كه فايلهاي صوتي را از منابع مختلف اينترنت بدست آوريد .

چگونگي استفاده از اصوات عمومي در Flash MX

flash داراي يك كتابخانه اصوات اختصاصي ميباشد . كتابخانه common library داراي فايلهاي صوتي ميباشند . با اينكار مشاهده خواهيد كرد كه كتابخانه sound library براي شما باز خواهد شد . ما مي خواهيم از اين كتابخانه براي اعمال صدا به كليد خود استفاده كنيم . شما مي توانيد به هر يك از حالتهاي يك كليد ، نظير down. Up يا over يك صوت اعمال نماييد . در flash اين امكان وجود دارد كه به هر كدام از رويدادهاي كليد صداي دلخواه را اضافه نماييد . براي مثال ميخواهيم به حالت down كليد ، صدا اضافه نماييم براي اين منظور بايد فريم down را انتخاب كرده و فايل صوتي را به وسيله ماوس در صحنه قرار دهيم .

چگونگي وارد نمودن يكي از اصوات window به flash :

اضافه نمودن صوت به فريمهاي فيلم ، كمي پيچيده تر از اعمال صداي كوتاه به يك فريم كليد مي باشد . با قرار دادن فايلهاي صوتي در يك فريم اصلي ، مي توانيد آن را به يك فيلم نسبت دهيد . فريمي كه شماره فايل صوتي را در آن قرار مي دهيد قابي است كه صدا از آنجا شروع مي شود مشكل اين است كه طول فايل صوتي بر حسب تعداد فريمها تعيين نمي شود ، بلكه طول فايل و همچنين ميزان سرعت down to cod و پخش آن در كاوشگر وب ، تعيين كننده تعداد فريم ها ميباشد . بنابراين همزمان نمودن فايلهاي صوتي طولاني با فريم ها كار مشكلي است . براي اين كار ، از منوي file ، گزينه open را انتخاب كرده و سپس روي فايلي دابل كليك مي كنيم .
در اين مرحله مي خواهيم يك فايل صوتي را به فيلم خود اضافه كنيم . همانطور كه گفتيم ، همزمان نمودن فايلهاي صوتي با قابها كار مشكلي است ، براي راحتي كار بهتر است يك لايه جداگانه براي فايل صوتي ايجاد كنيد كه اين امر موجب سهولت در پيگيري محل استقرار فايلهاي صوتي مي شود .

براي افزودن صوت ، كافيست پس از انتخاب محدوده مورد نظر فايل وارد شده را از ليست باز شونده sand واقع در پانل propontes را بر مي گزينيم و از آن ليست يك صوت را بر مي گزينيم خواهيد ديد كه فايل صوتي به لايه اضافه خواهد شد حال براي نمايش كار خود مي توانيد از كليد همزمان ctrl+enter استفاده كنيد .

چگونگي همزمان نمودن اصوات با فيلم :

شما مي توانيد براي همزمان نمودن فريمهاي فيلم خود با فايلهاي صوتي ، از ليست باز شونده syne واقع در پانل properties استفاده نماييد . در محدوده ميان فريمهائي كه مي خواهيد sound را در آنجا قرار دهيم دابل كليك نموده و سپس ليست باز شونده sync را باز كرده و روي گزينه streen كليك كنيد . شما فايل صوتي خود را براي فريم هاي مورد نظرتان همزمان نموده ايد . هنگامي كه فايلهاي صوتي را با فريم هاي فيلم همزمان مي كنيد ، در صورت لزوم flash طول فايل صوتي شما را كوتاه مي كند تا با تعداد فريمهاي فيلم هماهنگ شوند .
flash اين امكان را در اختيار شما قرار مي دهد كه حجم صدا و توازن آن را در خودتان تنظيم نماييد . اينكار از طريق پنجره Edit Envelope در دسترس ميباشد . براي مشاهده اين پنجره ، بايد ابتدا يكي از فريمهايي را كه صوت در آن وجود دارد انتخاب كرده و سپس از كليد Edit واقع در پانل properties استفاده نماييد . حال مشاهده ميكنيد كه پنجره Edit envelope باز شده است . در اين پنجره مي توانيد صدا را طوري تنظيم نماييد كه از چپ به راست و يا بر عكس كوتاه شود ، پخش گردد و يا بلند گردد . با استفاده از ليست باز شونده Effeet ، مي توان جلوه اي صوتي را به صوت موجود اضافه نمود . به اين ترتيب ما توانستيم يك جلوه صوتي به صداي خود اضافه نماييم حال براي مشاهده نتيجه كار خود از كليدهاي ctel+enter استفاده مي كنيم .

چگونگي تغيير دادن جحم و اضافه نمودن جلوه هاي صوتي :

flash اين امكان را در اختيار شما قرار مي دهد كه حجم صدا و توازن آن را خودتان تنظيم نماييد . اينكار از طريق پنجره Edit envelope در دسترس ميباشد . براي مشاهده اين پنجره بايد ابتدا يكي از فريم هائي را كه صوت در آن وجود دارد انتخاب كرده و سپس از كليد edit واقع در پانل properties استفاده نماييد .

(0) نظر

دسته ها :

شنبه سیزدهم 5 1386

چگونه Autorun بسازیم

براي راه اندازي خودكار يك فايل به صورت اتوران از روي سي دي يك فايل با نام Autorun.inf شاخه اصلي سي دي قرار داده مي شود اين فايل را به كمك يك برنامه ويرايشگر متن مانند notepad بسازيد ساختار معمول اين فايل به صورت زير است:

[autorun]

open = setup.exe

icon = setup.exe

قرار دادن اين فايل در ريشه سي دي سبب ميشود كه برنامه setup.exe در هنگام قرار دادن سي دي در داخل سي دي درايو به صوررت خودكار اجرا شود در صورتي كه فايل setup.exe در ريشه اصلي نباشد و در شاخه ديگري قرار داشته باشد بايد مسير را به طور كامل ذكر كرد مانند:

open = \installfolder\setup.exe

(0) نظر

دسته ها :

شنبه سیزدهم 5 1386

نحوه نصب یک هارد دیسک جدید بر روى لینوکس

مترجم: امين ايزدپناه
از: PCWorldIran

حدود يك سالي بود كه با كمبود فضا بر روي كامپيوترم مواجه شده و به همين دليل من مجبور بودم بر اساس نيازم بازي‌ها،داده‌ها، برنامه‌هاي كاربردي و عكس‌هاي ديجيتال موجود در سيستم خود را مدام جابجا و يا حذف كنم. روي دو درايو سيستم اصلا" جاي كافي وجود نداشت و وقت آن فرا رسيده بود كه چاره‌اي انديشيده شود.. و اين همان مطلبي است كه در اينجا مطرح مي‌كنم: يعني افزودن يك هارد درايو جديد به سيستم لينوكس‌.

من يك هارد IDE از شركت Western Digital مدل WD1200JB با حجم 120 گيگابايت و با سرعت 7200 rpm كه داراي يك حافظه cache 8 مگابايتي بود را به اين منظور انتخاب نمودم. هارد مزبور را به صورت ساده (بدون هيچ كابل يا ابزاري براي نصب آن) بر روي اينترنت با يك قيمت مناسب يافته و سفارش دادم. قيمت نهايي آن 131.99 دلار بود كه البته اين قيمت شامل هزينه حمل آن نيز مي‌شد.

مشكلاتي كه چند سال پيش هنگام يك ارتقاي مشابه اين در سيستم برايم به وجود آمد را به خاطر داشتم. اما اين بار اميدوار بودم كه روند كار كمي ساده‌تر پيش رود. و اين كار البته با يكسري مسائل حاشيه‌اي انجام شد. شايد خواندن راهنماهاي HowTo در آن هنگام كارم را ساده‌تر نمود. به اين منظور نسخه آموزشي Linux Planet را تحت عنوان "افزودن يك هارد جديد (خالي)" دنبال كردم. براي شروع، بايد در مورد محل نصب درايو جديد تصميم مي‌گرفتم. كامپيوترم با پيكربندي فعلي‌اش توانايي استفاده از چهار درايو IDE را دارا بود، كه سه تا از اين مكان‌ها توسط دو هارد درايو موجود و درايو CD-RW مدل 9100 از كمپاني HP اشغال شده بود. كنترلر IDE اصلي به درايو بوت به عنوان master و درايو HP CD-ROM به عنوان slave متصل شده بود. لينوكس اين دو ابزار را به عنوان /dev/hda و /dev/hdb شناسايي كرده بود و من آنها را به عنوان هارد درايو a و هارد درايو b مي‌شناختم. كنترلر IDE ثانويه نيز (هر كنترلر فقط قادر به پشتيباني دو درايو مي‌باشد) به هارد درايو دوم به عنوان master متصل بود و قبلا براي مدتي يك درايو DVD را نيز به عنوان درايو ثانويه به آن متصل كرده بودم.

قوانيني همچون DMCA يك درايو DVD را بر روي سيستم لينوكس كمي ناكارآمد مي‌كند. بنابراين تصميم گرفتم كه بيشتر از اين از درايو DVD مزبور استفاده نكنم. لينوكس به هارد درايو دوم من به عنوان /dev/hdc نگاه مي‌كرد. بر طبق الگويي كه قبلا ديديد حتما مي‌توانيد بفهميد كه من اين درايو را به عنوان هارد درايو C در نظر گرفته بودم. حال اگر توانستيد پيش بيني كنيد كه لينوكس هارد درايو جديد من را هنگامي كه آن را به عنوان slave به كنترلر ثانويه متصل كردم با چه نامي شناخت؟ درست است، اين درايو به عنوان /dev/hdd شناخته شد. هنگامي كه به سخت افزار موجودم نگاهي انداختم اين فكر به ذهنم خطور نمود كه بهتر است ابتدا از اين موضوع اطمينان يابم كه آيا بايستي درايو جديد را به كانكتور مياني كابل وصل كنم يا كانكتور انتهايي كابل. پس براي يافتن پاسخ خود به يكي از كانال‌هاي help موجود در irc.freenode.net مراجعه كردم. نتيجه آنكه به شرطي كه درايو را به صورت صحيح به عنوان master يا slave به سيستم متصل كرده باشيد اين مسئله اهميتي ندارد. اما اگر آنرا در حالت Cable Select به سيستم ببنديد آنگاه اين موضوع فرق مي‌كند. سال‌ها پيش، زمانيكه درايو هاي جديد 20 مگابايتي Seagate MFM را به سيستم 80286 خودم مي‌افزودم فكر مي‌كنم اين موضوع اهميت داشت. اما اين مسئله در مورد درايوهاي IDE امروزه صادق نيست. جامپر درايو جديد من روي CS به عنوان Cable Select تنظيم شده بود. پس من جامپر آن را از پين هاي CS به پين هاي SL (براي حالت Slave) منتقل كردم. سپس كامپيوترم را خاموش كرده و شروع به نصب سخت‌افزاري درايو جديد كردم. چون در اينجا كانكتوري كه در ميانه كابل قرار داشت در دسترس بود (كانكتور انتهايي كابل به هارد درايو دومي كه بر روي سيستم نصب بود وصل شده بود) پس براي انجام كارم از آن استفاده كردم. لبه رنگي كابل كه سمت پين شماره 1 را مشخص مي‌نمايد، هميشه به طرف كابل برق در پشت درايو قرار مي‌گيرد. با وجود اين قاعده كلي ديگر جاي هيچ اشتباهي براي من وجود نداشت. پس از آن يك كابل برق را كه از منبع تغذيه خارج مي‌شد به پشت درايو وصل نمودم. پس از نصب آن در جاي خود، بخش سخت‌افزاري نصب درايو به اتمام رسيد. زمان صرف شده براي اين مرحله حدود پنج دقيقه بود. بعد از راه اندازي سيستم، ادامه راهنماي HowTo را دنبال نموده و بخش نرم‌افزاري كار را آغاز كردم. اولين گام از مرحله نصب نرم‌افزاري درايو، پارتيشن بندي آن بود. كه به اين منظور fdiskرا به كار بردم. براي آغاز fdisk دستور زير را بعد از login كردن با كاربر root تايپ كردم :

#/sbin/fdisk /dev/hdd

اگر با نحوه استفاده از fdisk آشنا نيستيد، به سادگي و با تايپ دستور m مي‌توانيد ليست تمامي دستوراتي را كه در دسترس شما قرار دارند مشاهده نماييد. اولين دستوري كه من وارد كردم دستور p بود كه براي نمايش جدول پارتيشن موجود به كار مي‌رود. اما در اين حالت به دليل نو بودن درايو نصب شده هيچ چيز نمايش داده نشد. سپس با وارد كردن دستور n يك پارتيشن جديد ايجاد كردم و پس از آن به وسيله دستور P آن را به يك پارتيشن اصلي (primary) تبديل كرده و عدد 1 را به عنوان شماره پارتيشن وارد نمودم. به سادگي آب خوردن، و تا اينجا تقريبا به نيمه راه رسيديم. پس از آن در جواب fdisk، حجم مورد نظر خود را براي پارتيشن وارد كردم. براي انجام اين كار چندين راه مختلف وجود دارد اما روش پيش فرض، دادن يك شماره براي سيلندر شروع و يك شماره به عنوان سيلندر پايان است. دستور fdisk در اين مرحله براي هر كدام از اين دو گزينه از شما سوال مي‌كند و اولين سيلندر را به عنوان نقطه شروع، آخرين سيلندر را به عنوان نقطه پايان به شما پيشنهاد مي‌نمايد. تنها كاري كه در اين مرحله انجام دادم، زدن كليد Enter و تاييد هر دو پيشنهاد بود. حال تنها يك مسئله باقي مانده بود و آن نوشتن جدول پارتيشن جديد توسط fdisk بود. تا به اينجا اگر اشتباهي در خط فرمان باعث ناراحتي شما شده، احتمالا دانستن اين مطلب كه هيچ كدام از كارهاي انجام گرفته توسط شما در دستور fdisk به سيستم اعمال نمي‌شود مگر آنكه به fdisk بگوييد يك پارتيشن جديد بنويسد، به آرام شدن شما كمك خواهد كرد. اين ويژگي به شما امكان كنترل بيشتر هر مرحله از fdisk را به منظور كسب اطمينان از صحت انجام آن را مي‌دهد. حال مجددا دستور نمايش جدول پارتيشن را به منظور حصول اطمينان از وجود پارتيشن شماره 1 بر روي درايو صادر كردم، و پس از آن دستور w را براي ذخيره جدول وارد نمودم. حال نوبت به فرمت كردن درايو جديد رسيده بود. براي انجام اين قسمت من از مثال "دستور mkfs براي ايجاد يك سيستم فايل ext3" موجود در راهنماي HowTo به وسيله تايپ خط زير در root استفاده كردم:

mkfs –t ext2 –j /dev/hdd1

به خاطر داشته باشيد كه ما علاوه بر اينكه به دستور mkfs اعلام مي‌كنيم كه قصد فرمت كدام درايو را داريم، بايستي پارتيشن مورد نظر خود را نيز براي آن مشخص كنيم. كه در اين حالت تنها يك پارتيشن يعني پارتيشن شماره 1 بر روي درايو جديد قرار داشت. و اين دليل تايپ كردن دستور /dev/hdd1 به جاي دستور ساده‌تر /dev/hdd در فرمان بالا است. اكنون فقط دو كار كوچك باقي مانده بود و پس از آن ديگر درايو جديد من به طور كامل نصب و آماده استفاده مي‌شد. در اين مرحله من تصميم گرفتم به دليل اندازه آن نسبت به درايوهاي قديمي موجود در سيستم درايو جديد را bigdog بنامم. اولين قدم ايجاد يك دايركتوري بود كه بتوانم از آن به عنوان يك نقطه اشتراكي استفاده كنم. من اين عمل را به وسيله وارد كردن دستورات زير در ريشه انجام دادم. دستور اولي دايركتوري را ايجاد مي‌كند در حاليكه دستور دوم تمام حقوق دسترسي مربوط به آن را به من مي‌دهد:

mkdir/bigdog
chown warthawg.warthawg /bigdog

حال براي انجام آخرين مرحله نصب آماده بودم: افزودن bigdog به /etc/fstab كه نتيجه انجام اين كار شناسايي آن در هنگام بوت مي‌شود. در اين صورت من مجبور نبودم تا هر بار در هنگام راه اندازي سيستم آن را به صورت دستي بشناسانم. اين عمل به سادگي افزودن اين خط به پايان فايل انجام گرفت:

/dev/hdd1 /bigdog ext3 defaults 1 2

در نهايت سيستم را بوت كرده و آغاز كار درايوها را تماشا كردم. من قادر به استفاده از درايو جديد بلافاصله پس از نصب آن بودم، در واقع همه چيز دقيقا همانگونه كه تصور مي‌شد پيش رفت. تمام فرايند مزبور تنها حدود 15 يا 20 دقيقه طول كشيد. مطمئنا انجام آن براي اولين بار كار ساده‌اي به نظر نمي‌رسيد اما حالا من مي‌دانم كه خيلي بيشتر از قبل در مورد لينوكس آموخته‌ام، البته ناگفته نماند كه از نظر من در اين ميان افتخار اصلي نصيب راهنماي HowTo كه براي انجام اين كار از آن كمك گرفتم، شد.

(0) نظر

دسته ها :

شنبه سیزدهم 5 1386

آموزش نصب ویندوز 98 ...

برای نصب ویندوز بعد از روشن کردن کامپیوتر دکمه delete را چند بار پشت سر هم می زنیم تا منو آبی رنگ روی مانیتور ظاهر شود .
سپس گزینه BIOSFEATRES SETUP را انتخاب می کنیم . سپس ST BOOT DEVICE:Floppy را از حالت floppy به cd-rom تبدیل می کنیم . ( در صورتی که بوت ما از روی فلاپی باشد ).
سپس با دکمه ESC به منوی قبل بر می گردیم و بعد گزینه Save & Exit Setup را انتخاب می کنیم و تغییرات انجام شده را ذخیره می کنیم .
بعد از ذخیره کردن تغییرات کامپیوتر مجددا ری استارت می شود که در این حالت بلافاصله سی دی ویندوز را در CD-ROM می گذاریم و به ترتیب مراحل زیر را انجام می دهیم :
1) گزینه (Start Computer With CDROM Support) را انتخاب می کنیم .
2) برای پاک کردن ویندوز قبلی ، دستور زیر را اجرا می کنیم :

ابتدا c:\ سپس enter خواهیم داشت c:\> سپس در مقابلش می نویسی c:\>format c:/u/s
این دستور برای فرمت کردن کامل با سرعت پایین است برای فرمت کردن سریعتر از دستور c:/> format c:/u/q استفاده می شود . (با این روش می توان هر درایو مورد نظر را پاک کرد )

3) بعد از پاك كردن ويندوز قبلي دستور زير را براي نصب ويندوز جديد از روي CD اجرا مي كنيم.
ابتدا H:\ سپس اینتر خواهیم داشت H:\> و بعد در مقابلش می نویسیم H:\>DIR سپس کامپیوتر لیستی از محتویات سی دی را در اختیار ما قرار می دهد . انگاه گزینه مورد نظر را انتخاب نموده ( که در اینجا مثلا WIN98 ) و مطابق دستور زیر عمل می کنم :

ابتدا H:\ پس از اینتر خواهیم داشت H:\> بعد در مقابلش می نویسیم :
H:\>CD WIN98 بعد از زدن ENTER خواهیم داشت H:\ WIN98ARA\ سپس در مقابلش SETUP را اضافه می کنیم به این صورت : H:\WIN98ARA\SETUP سپس اینتر را می زنیم و کامپیوتر بعد از SCANDISK نصب ویندوز را اغاز می کند .
بعد از مدتی کامپیوتر از ما می خواهد کد مربوط به ویندوز را وارد کنیم بعد از انجام اين كار كامپيوتر بعد از نصب مقداري از ويندوز reset می شود و بعد از روشن شدن مجدد دوباره دكمه Delete را ميزنيم و وارد صفحة آبي رنگ داس ميشويم و تمامي تغييرات انجام شده را به حالت اوليه باز می گردانیم و سپس گزینه Save & Exit Setup را ميزنيم و پس از روشن شدن كامپيوتر الباقي كارها را انجام مي دهد و بعد از چند Reset كه در طول نصب ويندوز خود كامپيوتر انجام مي دهد نصب ويندوز تمام ميشود.

(0) نظر

دسته ها :

شنبه سیزدهم 5 1386

تفاوت های Ntfs و Fat32...

FAT32 یا File Allocation Table :

از طريق اين فرمت ميتوان هم ويندوزهاي 98 و me و هم ويندوزهاي xp و 2000 را روي سيستم نصب كرد كه در مورد فرمت ntfs‌اين مورد فقط به ويندوزهاي 2000 و xp ختم ميشود.
ميتوان ان را به ntfs تبديل كرد در حالي كه سيستم ntfs قابل برگشت به fat32 نيست.(البته منظور يك درايوست كه پر باشد و بدون از دست دادن اطلاعات اين كار را انجام دهيد)
امكان فرمت فلاپي را داريد و همچنين با يك فلاپي بوت ميتوانيد به فايلها دسترسي داشته باشيد.

NTFS ياNew Technology File System :

از طریق این فرمت ميتوانید فايلها را رمز گزاري کنید تا فقط كاربران خاصي از ان استفاده كنند.
از پيكر بنديهاي خطاپذير ديسك مانند Raid5 يا Mirroring استفاده كنيد.
امكان ذخيره فايلهاي بزرگتر از 4 GB را داشته باشيد.
امكان فرمت پارتيشن هاي بزرگتر از 32 GB راداشته باشيد.
از دسترسي فايلها به وسيله بوت جلوگيري كنيد.
داراي سيستمي پايدار با اسيب پذيري كمتر نسبت به خطاها و خرابيها باشيد.

(0) نظر

دسته ها :

شنبه سیزدهم 5 1386

صفحه بعدی

صفحه قبلی