این بازی تلخ سرنوشت است

                      من مرغک بشکسته پر در خاک و خونم

                      افسانه ساز شهر تنهایی منم من

                     افتاده در گرداب رسوایی منم من

       به دنبال چه می گردم شب روز .چه می جوید نگاه خسته من چرا افسرده است این قلب پر سوز

      زجمع آشنایان می گریزم ،به کنجی می روم آرامو خاموش .نگاه غوطه ور با تیرگی ها ، به تیمار

      دل خود میدهم نوش .گریزانم از این مردم که در ظاهر به من یکرنگ وهمدل ،ولی در باطن ازفرط

     حقارت به دامانم دو صد پیرایه بستند

     از این مردم که تا شعرم شنیدند ،به رویم چون گل خوشبو شکفتند ،

    ولی  ان  دم  که  در خلوت نشستند ،مرا  دیوانه ای بد نام  گفتند

چو فرسوده سازد تنم روزگار

                       تو باش از جوانی زمن یادگار

تورا می شناسم

    آنگونه که اشک و آه را

             آنگونه که نخلهای سوخته را

                                رد پایت

هنوز در شنزارهای داغ جنوب باقی است

       آسمان با عروج تو

               خود را تفسیر کرد

                   و سروها

            به احترام تو برخاستند

به نام آنکه دوستی را با محبت

        زندگی را با لبخند

               وجدایی را با اشک آفرید