خوش داشتند حرمت مهمان کربلا

بودند دیو و دد همه سیراب و مى مکید

خاتم ز قحط آب ، سلیمانِ کربلا

بسیار گریست تا که بى تاب شد، آب

خون ریخت ز دیدگان و خوناب شد، آب

از شدّت تشنه کامى ات ، اى سقّا

آن روز ز شرم روى تو آب شد، آب

آب ، شرمنده ایثار علمدار تو شد

که چرا تشنه از او اینهمه بى باک گذشت

بود لب تشنه لبهاى تو صد رود فرات

رود بى تاب ، کنار تو عطشناک گذشت

بر تو بستند اگر آب ، سوارانِ سراب

دشت دریا شد و آب از سرافلاک گذشت

آب ، رمز طلب و تشنگى و الگوى عطشهاى حیات بخش است و آنان که از آب هم استغنا و بى نیازى نشان مى دهند و تشنگى را طالبند، به آب حیات و سیرابى جان مى رسند.
آب کم جو تشنگى آور به دست

تا بجوشد آبت از بالا و پست