ساقى عطشان
| عباس یعنى تا شهادت یکه تازى | |
| عباس یعنى عشق یعنى پاکبازى |
|
| عباس یعنى با شهیدان همنوازى | |
| عباس یعنى یک نیستان تکنوازى |
|
| عباس یعنى رنگ سرخ پرچم عشق | |
| یعنى مسیر سبز پر پیچ و خم عشق |
|
| با عشق بودن تا جنون، یعنى ابو الفضل | |
| خورشید در دریاى خون، یعنى ابوالفضل |
|
| جوشیدن بحر وفا، معناى عباس | |
| لب تشنه رفتن تا خدا، معناى عباس |
|
| صد چاک رفتن تا حریم کبریائى | |
| صد پاره گشتن در مسیر آشنائى |
|
| بى دست با شاه شهیدان، دست دادن | |
| بى سر، به راه عشق و ایمان سرنهادن |
|
| بى چشم، دیدن چهره رؤیائى یار | |
| جارى شدن در دیده دریائى یار |
|
| بى لب نهادن لب به جام باده عشق | |
| بى کام نوشیدن تمام باده عشق |
|
| این است مفهوم بلند نام عباس | |
| در ساحل بى ساحل آرام عباس |
|
| یک مشک آب عشق و دریائى طراوت | |
| یک بارقه از حق و خورشیدى حرارت |
|
| وقتى که از آب گوارا روزه مىکرد | |
| دریاى تشنه آب را دریوزه مىکرد |
|
| وقتى که اقیانوس را در مشک مىریخت | |
| از چشمه چشمان دریا اشک مىریخت |
|
| در آرزوى نوش یک جرعه از آن لب | |
| جان فرات تشنه آتش بود از تب |
|
| خون على عباس را تقریر مىکرد | |
| آیات سرخ عشق را تفسیر مىکرد |
|
| وقتى ز فرط تشنگى آلاله مىسوخت | |
| گلهاى زهرا از لهیب ناله مىسوخت مىسوخت |
|
| در چنگال شب باغ ستاره | |
| مىسوخت جانش از تف داغ ستاره |
|
| آمد به سوى خیمه، اقیانوس بر دوش | |
| آمد نداى خون حق را حلقه برگوش |
|
| عباس بود و لشگر شب در مقابل | |
| عباس بود و مجمر خورشید در دل |
|
| رگبار تیر کینه بر عباس بارید | |
| اختر ز ابر سینه بر عباس بارید |
|
| وقتى که قامت پیش خورشید آب مىکرد | |
| طفل حزین عشق را سیراب مىکرد |
|
| وقتى ید پورعلى از دست مىرفت | |
| تا خلوت ساقى کوثر مست مىرفت |
|
| وقتى که چشمش تیر را خوناب مىکرد | |
| روى عروس عشق را سیماب مىکرد |
|
| پایان او آغاز قاموس وفا بود | |
| پایان او آغاز کار مصطفى بود |
|
| با گامهاى شور آهنگى دگر زد | |
| بر چهره شب رنگ رخسار سحر زد |
|
| عباس یعنى یک نیستان تکنوازى | |
| هفتاد و دو آهنگ حق را همنوازى |
|
| " خلیل شفیعى " | |