فصل گل بود و بهار
فصل پر نقش و نگار
باد بی رحم خزان
ناگهان از سر دیوار پرید
و بر این باغ وزید
بهترین گل ها را
از دل باغچه مدرسه چید
چارگل، چار شهید
همه مدرسه ما غم بود
چارتا غنچه سرخ
در دل باغچه ما کم بود
من به خود می گفتم :
باید این مساله را حل بکنیم!
حاصل مدرسه منهای چهار
می شود مدرسه منهای هزار
می شود مدرسه منهای بهار
باید این مساله را حل بکنیم!
من به دنبال قلم می گشتم
پدرم نیز به دنبال تفنگش می گشت

مثل چشمه مثل رود                       دکتر قیصر امین پور

از دیروز با تو که فردایی

بالاخره روزی می فهمی مادر یعنی چه؟ حتی شاید بهتر از من هم بفهمی، چون من هر چه تلاش کنم فوقش معنی پدر را بفهمم و مادر را فقط باید از دور احساس کنم . به من قول بده روزی اگر نویسنده یا شاعر شدی و توانستی مادری را بفهمی و توصیف کنی، آن را برای من هم - اگر زنده بودم - و برای دیگران معنی کن! البته از حالا حسودی ات گل نکند، برای تو هم باید هدیه بیاورند.

شاید برای همین بود آن روز که به بیمارستان آمدم ، تو و مادرت در یک اتاق خلوت با هم پچ پچ می کردید و من غافلگیرتان کردم و نور پنجره به صورت تو و مادر افتاده بود و درست شبیه تابلوهای مریم و مسیح شده بودید و در یک کادر مثلثی کاملاً جا گرفته بودید ، من، بعد از اینکه پیشانی پوسته پوسته و قرمز تو را بوسیدم، خم شدم و دست مادرت را  هم بوسیدم، چون تازه به مقام مادری نائل شده بود و داشت همکار خدا می شد و پرتوی از صفت « ربّ » را منعکس می کرد. جلوه ای از اسم خدا بود. من بر آن پرتو که بر روی دستش و گریبانش افتاده بود بوسه زدم، می فهمی دخترم؟ چه قدر خوب است که می توانم بگویم دخترم! این یعنی احساس پدر بودن! این احساس را هم تو به من داده ای، اگر تو نبودی من هم به پدری نمی رسیدم. راستی راستی تو از همین حالا آن قدر قدرت داری که به دیگران مقام اعطا می کنی، تو خیلی قدرت ها داری که خودت هم از آنها بی خبری، تو می توانی آیینه ای باشی که من موهای کودکی ام را در تو شانه بزنم. گریه های کودکی خود را در شب های دور بشنوم. خودم را از فاصله سی و پنج سال پیش ببینم.

کودکی خودرو و بی تشریفات خودم را تجربه کنم. تو حتی می توانی منِ منْ را به من بشناسانی، و انسان را که چه قدر ضعیف خلق می شود. تو این قدرت را داری که ضعف انسان را نمایش دهی یعنی یک آیه خدا را تفسیر کنی، آیه قدرت خدا را، تو می توانی غبار عادت را از چشم های من بروبی، گفتم بروبی! مثل اینکه از همین حالا خانه داری و جارو کردن را شروع کرده ای. تو حیرت فراموش شده مرا به من باز می گردانی، چه طور این همه زندگی در دو وجب خلاصه شده است، عروسکی که مرا می شناسد، تکرار مؤنث من!

نامه های پیش از میلاد - نامه های پیش از شناسنامه - زندگی پیش از میلاد - زندگی بدون شناسنامه - زندگی در خواب - نامه را برای کسی می نویسند که بتواند بخواند و جواب بدهد. ولی من تا موقعی که نمی توانی جواب بدهی برایت می نویسم. بعداً می توانم حرف هایم را برایت بگویم. نیازی به نامه نوشتن نیست. اما اگر این حرف ها را حالا برایت نگویم از دست می روند. آنها را در صندوق دفترم پس انداز می کنم برای روزی که خودت بتوانی آنها را باز کنی و بخوانی، شاید روزی هم که تو بتوانی جواب بدهی من نباشم. تو هم اگر حرفی داشتی حتماً بنویس و مطمئن باش که من آنها را از زیر خاک می خوانم. آن وقت تو هرچه دلت خواست بنویس چون مطمئن هستی که من نمی توانم جواب بدهم. این به آن در! البته این دنیایی است که من می بینم و نمی خواهم دنیای خودم را به چشم های قشنگ تو تحمیل کنم. تو هم حق داری دنیا را آن جور که خودت می خواهی تجربه کنی. اگر خواستی می توانی به تجربه های من هم بیندیشی. شاید بعضی از آنها به دردی بخورند اگر چه درمان نباشند ولی دردی در آنها هست. از درد آب خورده اند. همان طور که من با تو در تاریخ پیش از میلادت حرف زده ام. تو هم می توانی با من در زندگی پس از وفات حرف بزنی! من از دیروز با تو که فردایی حرف می زنم. از دیروز تو با تو در هر فردایی که این ها را می شنوی یعنی می خوانی. فردایی که امروز توست. می بینی که هیچ کدام از اینها معلوم نیست و تو می توانی انتخاب کنی که این فردا کدام امروز تو باشد ...

دکتر قیصر امین پور

                        به تنها دخترش آیه هنگام تولد

کلاس انشا

صبح یک روز نوبهاری بود

روزی از روزهای اول سال

بچه ها در کلاس جنگل سبز

جمع بودند دور هم خوشحال

بچه ها گرم گفت و گو بودند

باز هم در کلاس غوغا بود

هر یکی برگ کوچکی در دست

باز انگار زنگ انشا بود

تا معلم ز گرد راه رسید

گفت با چهره ای پر از خنده 

باز موضوع تازه ای داریم 

« آرزوی شما در آینده » 

شبنم از روی برگ گل برخاست

گفت: « می خواهم آفتاب شوم 

ذره ذره به آسمان بروم

ابر باشم ، دوباره آب شوم »

دانه آرام بر زمین غلتید

رفت و انشای کوچکش را خواند

گفت : « باغی بزرگ خواهم شد

تا ابد سبزِ سبز خواهم ماند »

غنچه هم گفت : « گرچه دلتنگم

مثل لبخند باز خواهم شد

با نسیم بهار و بلبل باغ

گرم راز ونیاز خواهم شد »

جوجه گنجشک گفت: « می خواهم

فارغ از سنگِ بچه ها باشم

روی هر شاخه جیک جیک کنم

در دل آسمان رها باشم »

جوجه ی کوچک پرستو گفت :

« کاش با باد رهسپار شوم

تا افق های دور کوچ کنم

باز پیغمبر بهار شوم »

جوجه های کبوتران گفتند :

« کاش می شد کنار هم باشیم

توی گل دسته های یک گنبد

روز و شب زایر حرم باشیم »

زنگ تفریح را که زنجره زد

باز هم در کلاس غوغا شد

هر یک از بچه ها به سویی رفت

و معلم دوباره تنها شد

با خودش زیر لب چنین می گفت :

« آرزوهای تان چه رنگین است!

کاش روزی به کام خود برسید!

بچه ها آرزوی من این است ! »

دکتر قیصر امین پور

ای شما!ای تمام عاشقان هر کجا!

از شما سوال می کنم:

نام یک نفر غریبه را در شمار نام هایتان اضافه می کنید ؟

یک نفر که تا کنون

 رد پای خویش را، لحن مبهم صدای خویش را،

 شاعر سروده های خویش را نمی شناخت

گرچه بارها وبارها

 نام این هزار نام را

 از زبان این وان شنیده بود

 یک نفر که تا همین دو روز پیش

 منکر نیاز گنگ سنگ بود

 گریه ئ گیاه را نمی سرود

 اه را نمی سرود

 شعر شانه های بی پناه را نمی سرود

حرمت نگاه بی نگاه را نمی سرود

 وسکوت یک سلام در میان راه را نمی سرود

 نیمه های شب نبض ماه را نمی گرفت

 روز های چار شنبه ساعت چهار بارها شماره های اشتباه را نمی گرفت

 ای شما!ای تمام نام های هر کجا !

زیر سایبان دستهای خویش

 جای کوچکی به این غریب بی پناه می دهید ؟

این دل نجیب را، این لجوج دیر باور عجیب را

 در میان خویش راه می دهید؟

طنز/ آلودگی غذایی

  زندانی زر "

"  چه باک از دشمنان دارم چو یاری می شود پیدا

 ز بحر غم چه پروا ، تا کناری می شود پیدا 

 ز فردا روزنی باشد به چشم آرزومندان

چو برق اختری در شام تاری می شود پیدا 

 مباش افسرده ای مرغ چمن کز گردش دوران

 به فرجام زمستان نو بهاری می شود پیدا 

 شب است و ظلمت و بانگ جرس از دور می گوید

 که اینجا رهرو شب زنده داری می شود پیدا

 به رغم محتسب ساقی ، سرت نازم به می خواران

 بنوشان باده تا رنج خماری می شود پیدا 

 زتوفان ضمیر پاکبازان است گر بینی

 به بحر عشق موج بیقراری می شود پیدا 

 ز بانگ می پرستان است غوفای قدح گیران

 اگر در محفل ما هوشیاری می شود پیدا 

 پریشانی نیابد راه در جمعیت رندان

 که آنجا مردم امیدواری می شود پیدا

 (( حمید )) ا، نیست در زندانی زر ، شور آزادی

کجا شاخ گلی در شوره زاری می شود پیدا

معنای عشق "  

                       برای زنان ، که تفسیر معنای عشقند ... 

من باده پیمای عشقم

سرمست صهبای عشقم

از من سبوی محبّت

بستان که سقّای عشقم

می بخشمت زندگانی

 آری ، مسیحای عشقم

بنگر که با جرم خوبی

چون بر چلیپای عشقم

می جوشد از من ترانه

آری ، نکیسای عشقم

می پرورد دامنم گل

 طبع شکوفای عشقم

دانند گوهر شناسان

غوّاص دریای عشقم

بر دفتر روزگاران

 مکتوب خوانای عشقم

 در چشم پر راز مریم

رمز معمّای عشقم

هم سعی نستوه هاجر

آن پای پویای عشقم

دست کریم خدیجه

در کار احیای عشقم

من خشم زیبای زهرا

یعنی که غوغای عشقم

در صبر بشکوه زینب

فریاد غرّای عشقم

من خون گرم سمیّه

 تضمین فردای عشقم

معراج پایگاهم

 یعنی مصّلای عشقم

سر چشمه عشقم ، امّا

لب تشنه ، جویای عشقم

یک جرعه ام مهربانی !

دست تمنّای عشقم

مشکن مرا بی بهانه

ای مست ، مینای عشقم

در مسلخ مهربانی

 زخمیترین نای عشق

متعبیر آیات دردم

تفسیر معنای عشقم ...