فرهنگ > چهره‌ها  - شهرام شکیبا

تقدیم به خاک پای حضرت بقیه‌الله الاعظم روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداه

آن خاتم هشت و چهار خواهد آمد شاهنشه شه شکار خواهد آمد
عدلی که پس از علی از این عالم رفت در سایه ذوالفقار خواهد آمد
***
هنگام رسیدن سوار است انگار هنگامه کار و کارزار است انگار
نوری که ز خورشید در آفاق رهاست از تیغه تیز ذوالفقار است انگار
***
انجم همه چون غبار در پشت وی است خورشید جهان نگین انگشت وی است
دل‌های ز خون لبالب از عشق حسین چون قبضه ذوالفقار در مشت وی است
***
دل چیست مرا؟ به کار گل وامانده جان چیست مرا؟ به جسم تنها مانده
سرچیست مرا؟ امانتی تا فردا در حسرت ذوالفقار مولا مانده
***
دریا دل ماست، موج خون آورده کز دیده ما سری برون آورده
فردا که هدیه‌ها به محضر آرند ماییم همان قوم جنون آورده
***
سر در پی آن سوار خواهد چرخید هر جای جهان غبار خواهد چرخید
بنگر چه زمان میان این اهل فریب برق از دم ذوالفقار خواهد چرخید

سیاست > نظامی  - دماغ هواپیما شیرجه رفت و زمین جلوی چشمانش بزرگ و بزرگ‌تر شد. چشم‌ها را بست و زمزمه کرد: اشهد ان لااله‌الاالله...

حبیبه بدری: - انگورهای باغ پدری را در آخرین ماه تابستان 59 دست‌چین می‌کرد که تلگراف رسید: «بر اثر شدت حملات عراق به مرزهای جنوب و غرب کشور پایگاه دزفول در حالت آماده‌باش قرار دارد، به موجب این حکم فرماندهی عملیات دزفول به جنابعالی واگذار می‌شود». دشت ضیاآباد تنها یک خلبان جنگنده F5 داشت: حسین لشکری. تلفنی به همسرش گفت که علی‌اکبر چهار ماهه طاقت گرمای دزفول را ندارد: کنار خانواده‌ات در تهران بمان. همسرش گفته بود که دلتنگ می‌شویم، ما را ببر پیش خودت. ناخودآگاه گفته بود: دوست دارم اگر هر زمان اتفاقی برای من افتاد، شجاعانه تحمل کنی. از زندگی مشترکشان تنها یک سال و چهارماه می‌گذشت.

- 27 شهریور 59، دوازدهمین مأموریت بود. تانک‌ها و نفربرهای استتار شده را در خاک عراق زده بود، موشک عراقی هم هواپیما را. دست چپ را گذاشت روی دسته گاز موتور و با دست چپ دکمه ایجکت را فشار داد. دماغ هواپیما شیرجه رفت و زمین جلوی چشمانش بزرگ و بزرگ‌تر شد. چشم‌ها را بست و زمزمه کرد: اشهد ان لااله‌الاالله...

- همیشه شنیده بود که قصر شیرین در بهار دیدن دارد، راست می‌گفتند، اما دیدن حسین به همه آن زیبایی‌ها می‌ارزید. پدر را به علی‌اکبر 18 ساله نشان داد. از دور همدیگر را دیدند. همه اسرا باید قرنطینه می‌شدند.

- هیچ وقت خانه حسین لشکری اینقدر شلوغ نشده بود. چه پیش از اسارت، چه وقتی 18 سال در اسارت بود و چه بعد از آن. مقامات لشکری و کشوری ستاد نیروی هوایی ارتش جمع شده‌اند. یک روز قبل اعلام شده بود: «ساعت 9 صبح 21 مرداد پیکر پاک خلبان آزاده امیر سرلشکر شهید حسین لشکری از مقابل درب منزلش در شهرک غرب تشییع می‌شود. او شب دوشنبه بر اثر عارضه‌های ناشی از دوران اسارت به درجه رفیع شهادت نائل شد».

علی‌اکبر را فرستاد دنبال مهمان‌ها. جایی در قطعه 55 بهشت زهرا کنار یک قبر آرام گرفت. روی سنگ قبر نوشته: «سیدالاسرا امیر سرلشکر شهید حسین لشکری».

فرهنگ > طنز  - شهرام شکیبا

حمید بهبهانی ، وزیر راه و ترابری که 11 ماه است در این سمت به مردم خدمت می​کند،  به مناسبت روز خبرنگار یک نشست صمیمی با خبرنگاران داشته است.
   وزیر: «از تمام کسانی که به من فحش دادند، تشکر می‌کنم».
لابد قابلی نداشته، برگ سبزی بوده تحفه درویش. ان‌شاء‌الله که فحش‌ها سازنده بوده. حالا فرض کنید که یک نفر رو به روی وزیری ایستاده و به وزیر فحش می‌دهد. وزیر هم دائم از وی تشکر می‌کند. به نظر شما آخر این فیلم چه می‌شود؟ وزیر چه کار می‌کند؟ فحاش را چه کارش می‌کنند؟ مولانا بیدل دهلوی بیتی درباره اثر فحش دارد که الان آن را به خاطر ندارم.
   وزیر: در دوره یازده ماهه وزارتم همیشه سفید بوده‌ام.
اینکه منظور وزیر چیست، نمی‌دانم. شاید منظورشان این است که همیشه به حمام رفته و کیسه کشیده‌اند. اما اساساً مگر رنگ وزیر مهم است؟! می‌خواهد زرد باشد؟ باشد. قهوه‌ای باشد؟ باشد. فقط سبز نباشد.
   وزیر: «روزی در یک فالوده‌فروشی یکی از شهروندان با تعجب به من گفت: شما وزیر هستید؟ گفتم: بله. من هیچ وقت خودم را تافته جدا بافته‌ای از مردم ندیدم».
بدینوسیله از جانب کلیه مردم غیور ایران از وزیر محترم راه و ترابری به جهت ابتیاع و تناول فالوده در محضر ملت شریف کمال تشکر را دارا می‌باشیم.
   وزیر: «سکوت کردم تا دو سانحه اخیر را خوب مدیریت کنم».
اساساً مدیریت خوب است. اما باتوجه به صحبت‌های همین جلسه وزیر متأسفانه باید عرض کنم که ایشان اشتباه بزرگی کرده‌اند. چرا که صحبت‌های ایشان یک جوری است که اگر بعد از هر سانحه غم‌انگیز، حرف بزنند کلی از اندوه جاری در جامعه کاسته می‌شود و فی‌الواقع «ادخال سرور فی‌قلوب مومنین» می‌شود که کلی ثواب هم دارد و مفرح ذات است.
   وزیر: «خبرنگارها بهبهانی را بهبهانی کردند».
البته بر همگان واضح و مبرهن است که احمدی‌نژاد، بهبهانی را وزیر کرد ولی اینکه واقعاً بهبهانی را خبرنگاران بهبهانی کردند، یا نه؟ نمی‌دانم. فقط سؤالم این است که آقای بهبهانی قبل از اینکه بهبهانی بشود، کی بوده؟ و چه نامی داشته؟
   وزیر: «خبرنگاران توتیای چشم ما هستند».
احترام گذاشتن خوب است. اما ادبیات و لغت معنی هم اهمیت دارد. «توتیا» به معنی سرمه است. خبرنگار را که به چشم نمی‌مالند، خبرنگار چیز دیگری است و اساساً کاربرد دیگری دارد.
   وزیر: «به همه خبرنگاران قول می‌دهم ظرف دو هفته، همه جمع حاضر را برای بازدید از خط آهن اصفهان - شیراز خواهیم برد».
بسیار نیک است فقط بنده به نمایندگی از همه خبرنگاران عرض می‌کنم که عمراً با «توپولف» و «ایلوشین» و «C130» نمی‌آییم.
   وزیر: «شماره موبایل من را همه دارند جز شیخ سعدی و حافظ».
به نظر من هیچ وزیری تا به حال به اندازه آقای بهبهانی به خبرنگار جماعت حال نداده. شما خودتان را در جلسه‌ای که از این حرف‌ها زده شود تصور کنید، تا بفهمید خبرنگاران چه روز خوش و باحالی را گذرانده‌اند. لذا پیشنهاد می‌کنم آقای احمدی‌نژاد همچنان از ایشان در این سمت استفاده کنند. یا اگر نشد دست کم سخنگوی دولتشان کنند. ضمناً «حافظ» شیخ نبوده است.