برو بباغ و به گل‌ها سلام ما برسان

برو بباغ و به گل‌ها سلام ما برسان

به نسترن! به شقایق پیام ما برسان

به سروها، به سمن‌ها، به یاس‌های سپید

درود و تهنیت و احترام ما برسان

به ضیمران که زندچنگ در سلاسل بید

اطاعت و ادب و التزام ما برسان

به هرکجا شنوا گوش التفاتی بود

به وجه خیر و سلامت کلام ما برسان

به خوشه‌های اقاقی، به شاخه‌های تمشک

به اعتبار سخن،‌اهتمام ما برسان

بگو به دختر باران برقص بر در و دشت

نمی به کام «بهار صیام» ما برسان

بگو به ابر محبت، طراوش شعفی

از آن سحاب مودت به کام ما برسان

ببار بر سر باغ و گشای «ستر ربیع»

به حد لذت درکش مقام ما برسان

زلال آب روان را بچشمه سار بگو

نمی ز کوثر عرفان به جام ما برسان

بخوان بگوش جلودار تا رود به وفاق

به سالک سفر «دل» زمام ما برسان

اسیر سلطه خاریم و شب، خدای طرب

به صبح سلطنت «گل» دوام ما برسان

بیا و تشنگی ما «خمار مردم» را!

به گوش «ساقی غایب» امام ما برسان

ببین که «خون شقایق» گرفته دامن دشت

به «نور دیده نرگس» سلام ما برسان

ای غایب از چشمان ما

یارا ببین هجران ما، این درد بی درمان ما، این خار در چشمان ما،

وین دیده گریان ما، این کوه غم بر جان ما، دیگر چه باشد آن ما،

ای غایب از چشمان ما

ای جلوه ای در طورما، ای نور اندر نور ما، نور دو چشم کور ما،

عیسای هر رنجور ما، در غربت و مستور ما، پر درد از هجران ما

ای غایب از چشمان ما

مستی عالم مست تو، هستی عالم هست تو، هست همه در دست تو،

دست همه پیوست تو، پیوسته جان پابست تو، گریان تو چشمان ما،

ای غایب از چشمان ما

موسی به قربان شما، عیسی به فرمان شما، یعقوب گریان شما،

یوسف پریشان شما، جان علی جان شما، دستم به دامان شما،

ای غایب از چشمان ما

مولا! زمان شیداییت، جان جهان سوداییت، پیوسته دل ارزانیت،

مجنون تو صحراییت، عالم همه قربانیت، یک گوشه چشمی حالیا،

ای غایب از چشمان ما

یارا سلامت می کنم، چشمم به راهت می کنم، دیده سرایت می کنم،

هر شب صدایت می کنم، این جان فدایت می کنم، ای نازنین پنهان ما،

ای غایب از چشمان ما

من تشنه روی توام، آشفته موی توام، در حسرت کوی توام،

صد لیلی بوی توام، در بند ابروی توام، جانان! به سوی جان بیا

ای غایب از چشمان ما

مستور چون زهرای ما، تنهای چون مولای ما، اسرار در سینای ما،

وی هم نوا با نای ما، وی اشک طوفان سای ما، ای کوثر آدینه ها،

ای غایب از چشمان ما

دل ها همه پروانه ات، دل ها همه کاشانه ات، دل ها همه دیوانه ات،

در حسرت پیمانه ات، پوینده راه خانه ات، گر بگذری بر کوچه ها،

ای غایب از چشمان ما

مولا جوابم می کنی، در غم هلاکم می کنی؟ پر اضطرابم می کنی؟

یا خود خطابم می کنی؟ خود انتخابم می کنی؟ تا من بیایم جمعه ها،

ای غایب از چشمان ما

زلف تو و ابروی تو، ماه تمام روی تو، وان حلقه های موی تو،

زیبا لب دلجوی تو، مینو شمیم کوی تو، وصف بهشت جان ما،

ای غایب از چشمان ما

یارا به راهت می شوم، جزو سپاهت می شوم، مست نگاهت می شوم،

همراز آهت می شوم، هم اشک چاهت می شوم، گر بگذری بر دیده ها،

ای غایب از چشمان ما

یارا غبارت می شوم، چون جان نثارت می شوم، در انتظارت می شوم،

دور مدارت می شوم، من بی قرارت می شوم، جانم به قربان شما،

ای غایب از چشمان ما

ای همدم باد سحر، در آسمان ما قمر، صد یوسف اندر پشت سر

آیینه خیر البشر، یعنی امام منتظر، برکش نقاب از ره بیا،

ای غایب از چشمان ما

ای شه امانم می دهی؟ خود را نشانم می دهی؟ ملک جهانم می دهی؟

سوز نهانم می دهی؟ هم خود زبانم می دهی؟ تا گویمت مدح و ثنا،

ای غایب از چشمان ما

جانا چراغ دل تویی، این دیده را ساحل تویی، آواره را منزل تویی،

نور دل غافل تویی، جان مرا قابل تویی، بشنو سلام جان ما،

ای غایب از چشمان ما

هر دم شوی اندر نظر، از بهر تو در پشت در، آیند اصحاب سحر،

جوینده ره بی پا و سر، خواهی بیایی از سفر؟ زیبانگار قرن ها،

ای غایب از چشمان ما

هم جان تو و جانان تویی، امداد بی پایان تویی، شه بیت هر دیوان تویی،

محبوب هر دوران تویی، ارباب صد خاقان تویی، بنما کرم بر این گدا،

ای غایب از چشمان ما

ای یوسف زهرا بیا، هم ناله با مولا بیا، آواز بعص آسا بیا،

اندر بقیع مأوا بیا، شرب مدام ما بیا، غایب ز جهل بیا،

ای غایب از چشمان ما

ای ساربان جان بیا، ای همره قرآن بیا، ای رونق ایمان بیا،

آب کویرستان بیا، نور شب هجران بیا، وی لولو و مرجان بیا،

مهدی جعفری

بازآ که دل هنوز به یاد تو دلبر است

جان از دریچه نظرم، چشم بر در است

بازآ دگر که سایه دیوار انتظار

سوزنده‌تر ز تابش خورشید محشر است

بازآ، که باز مردم چشمم ز درد هجر

در موج خیز اشک چو کشتی، شناور است

بازآ که از فراق تو ای غایب از نظر

دامن ز خون دیده چو دریای گوهر است

ای صبح مهر بخش دل، از مشرق امید

بنمای رخ که طالعم از شب، سیه‌تر است

زد نقش مهر روی تو بر دل چنان که اشک

آیینه‌دار چهره‌ات ای ماه منظر است

ای رفته از برابر یاران «مشفقت»

رویت به هر چه می‌نگرم در برابر است

استاد مشفق کاشانی

شتاب کن موعود

غزل‌تر ازغزل انتظار من، برگرد

ابر ستاره شبهای تار من، برگرد

کرشمه‌ای کن و چشمی خمار و در عوضش

تمامی هستی و دار و ندار من، برگرد

میان گردو غبار گمان، ترک برداشت

فسیل باور ایل و تبار من، برگرد

... کجاست شطح دو تار نگاه مشرقی‌ات؟

که پینه بسته گلوی سه تار من، برگرد

بیا به یاری این پای ناتوان، افسوس

پر از گناه شده کوله بار من، برگرد

بکوب بر دف و با رقص تیغ عریانت

بچرخ دور جنون مدار من، برگرد

شهید کن عطشم را، شتاب کن موعود

به سر رسیده دگر انتظار من، برگرد

سعید یغمایی

گل نرگس

بهار آرام می آید به دیدار گل نرگس

نسیم فتح و پیروزی ز گلزار گل نرگس

صبا بر صحن باغستان سرود مهر می خواند

گلاب از عرش می ریزد به دربار گل نرگس

گل ناهید می سوزد زهجران دل عاشق

ستاره کام می گیرد ز دیدار گل نرگس

رواق ابروی احمد، فروغ دیده آدم

توان نور خورشیدی ز رخسار گل نرگس

قرار زورق نوح، و حجاب نیل موسایی

عروج قامت عیسی ز انوار گل نرگس

بهاران، مژده میلاد مهدی را بیان دارد

تمام قدسیان دیگر پرستار گل نرگس

گل نرگس ز چشم عاشقان پنهان نمی ماند

خوشا چشمی که می ماند وفادار گل نرگس

خوشا چشمی که می گرید به شوق دیدن رویش

خوشا قلبی که می باشد گرفتار گل نرگس

بگو ای جلوه سینا بگو ای عروة الوثقی

جهان آرام می گیرد ز گفتار گل نرگس

بگو ای زاده زهرا، بگو ای صاحب دلها

بگو ای آخرین معصوم و مهیار گل نرگس

منم فرزند مکه، جان احمد، وارث حیدر

یدالله فوق ایدیهم بود یار گل نرگس

منم مصلح، منم منجی، منم هادی، منم مهدی

منم غمخوار محرومان و دلدار گل نرگس

گل سوسن، گل مریم، گل اختر، گل لاله

گل امید می روید ز گلزار گل نرگس

گل دیگر نمی خواهم بجز باغ گل زهرا

دل مشتاق آشفته خریدار گل نرگس

(آشفته تهرانی)