دسته
وبلاگهاي برگزيده
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 1827814
تعداد نوشته ها : 1695
تعداد نظرات : 564
Rss
طراح قالب
موسسه تبیان
عید فطر؛ نماد رستاخیز
محسن اسماعیلی
تعیین یک ماه برای ریاضت و انجام تکالیفی که اغلب دشوار است و پایان یافتن آن با جشن و سرور، فرصت و بستر مناسبی است تا همگان را متوجه داستان زندگی کند.
خواست الهی و یکی از سنتهای تغییرناپذیر او آن است که به شکلهای مختلف روز قیامت و برخاستن انسانها برای دیدن نتایج اعمال خویش را به او یادآوری کند.
برای مثال خزان و بهار طبیعت از جمله مواردی است که طبق آموزههای دینی باید آدمی را به یاد ریزش و رویش مجدد خویش اندازد. هرکس باید چنان شود که حافظ شد و چنان گوید که او گفت : "مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو ؛ یادم از کِشته خویش آمد و هنگام درو"!
ماه مبارک رمضان و عید خجسته فطر نیز از این گونه موارد است. تعیین یک ماه برای ریاضت و انجام تکالیفی که معمولاً و عادتاً دشوار است و پایان یافتن آن با جشن و سرور، باید همگان را متوجه داستان زندگی کند. همانگونه که روزهای این ماه اندک و البته پربرکت است (ایاماً معدودات) و به سرعت سپری میشود، روزهای زندگی نیز کوتاه ولی غنیمت شمردنی است (انفاساً معدوده).
در این دوران کوتاه باید به دستوراتی که ظاهراً دشوار هستند (تکلیف) عمل کرد و بعد برای همیشه جشن گرفت؛ جشنی که به معنای واقعی خود "عید" است؛ همان که علی(ع) فرمود: عید ما روزی است که در آن معصیت نشود!
ماه رمضان گذشت؛ اما چگونه؟ برای آنان که گوش به فرمان آفریدگار خویش بودند، به سرعت و شیرینی گذشت و از این پس بهرهمند از همه آثار آن خواهند بود. اما برای آنان که تخلف و نافرمانی کردند، بسیار طولانی و سخت و اکنون شرمنده از کردار و رفتار خود خواهند بود. آنان با نافرمانی خود به کسی زیان نرساندند؛ مگر به خودشان و امروز که آن روزهای عزیز گذشته است، هرکس آنچه را که کاشته، درو میکند. فرمانبرداران با چهرههای خندان مزد خویش میگیرند و تبهکاران نیز کیفر کرده خود میبینند و حسرت میخورند.
این همان خلاصه داستان مرگ و زندگی و حشر است که امامان و راهنمایان ما تلاش کردهاند از آن غافل نمانیم. آنگونه که شیخ صدوق نقل کرده در چنین روزی چشمان حقیقت بین امام حسن مجتبی(ع) به مردمی میافتاد که در روز عید خندان و سرگرم بودند. آن حضرت که آموزگار نکته سنج و وقتشناس همه تاریخ بوده و هست، رو به یاران و همراهان کرد و آنان را به درس گرفتن از عید فطر فرا خواند. ایشان فرمودند: "خداوند عزوجل ماه رمضان را میدان مسابقهای برای بندگان خویش قرارداد تا با اطاعت و جلب رضایت الهی با یکدیگر رقابت کنند؛ گروهی کوشیدند و پیروز شدند و گروهی نیز نافرمانی کردند و باختند!"
امام مجتبی (ع) با این تمثیل قیامت را به یاد آوردند و لذا چنین ادامه دادند: "شگفتا! شگفتا از آنان که امروز هم سرگرم بازی و خنده هستند؛ روزی که نیکوکاران پاداش میگیرند و بدکاران زیان میبینند. به خدا قسم اگر پرده از چشمان شما بیفتد، خواهید دید که هر دو گروه مشغول اعمال خویش هستند."
پایان این حدیث ارزشمند اشارهای به تجسم اعمال است و آنچه در قیامت برای ما عیان خواهد شد. قیامت حقیقتی موجود است که ما نمیبینیم، نه آنکه حادثهای باشد که در آینده پدید خواهد آمد. "اِذا وَقَعَتِ الواقعه" یعنی این حادثه اتفاق افتاده و لذا فرمود که اگر پرده بیفتد آن را هم اکنون مشاهده خواهید کرد.
شب عید فطر کمتر از شب قدر نیست
این درسِ بزرگ است که اول شوال را عید سعید میکند و اگر کسی چنین درسی گرفت، قدر آن را دانسته است. برای همین روایت شده که شبِ آن کمتر از شب قدر نیست. شبِ عید فطر شبِ اندیشه و بیداری است و روزِ آن روزِ عمل و مردمداری.
آنان که یکماه خدا را اطاعت کردهاند، امروز و قبل از هر کارِ دیگری باید به یاد بندگان محروم و نیازمند خدا باشند. حق آنان را از مالِ خود ادا کنند و تلاش نمایند به بهترین شکل هم ادا کنند و این حتی بر نماز و ادای حق خدا هم مقدم است!
"قَدْاَفْلَحَ مَن تَزَکّی و ذَکَرَ اسمَ رَبِّهِ فَصَلّی". رستگاری و کامیابی از آنِ کسی است که زکات مخصوص فطر را بدهد و با یاد پروردگار نماز بگذارد!
تأمین نیاز محرومان از مهمترین آداب عید فطر
از آداب و اعمال عید فطر است که ابتدا نیاز محرومان را تأمین کنی و بعد به دانه خرمایی افطار نمایی. سپس همراه خیل جمعیت به صحرا رو آوری و بسان قطرهای به دریای بندگان صالح بریزی و از عفو، رحمت، تقوی و مغفرت درخواست کنی!
چه زیبا و نمادین است این دستور که در صورت امکان، کمی هم از تربت پاک سالار شهیدان باید تناول کرد تا کام جان به شیرینی ایثار و شهادت هم شیرین شود و آنگاه که آماده خروج از منزل میشویم، باید گفت: "بارالها! در این روز هرکس آماده میهمانی بندهای از بندگانت میشود تا از ضیافت و بخشش او بهرهمند گردد. اما من، ای پروردگار بزرگ، تنها آماده میهمانی تو هستم و به کرامت و بخشش و عطایای تو چشم دوختهام! امروز یکی از عیدهای امت پیامبر تو است و من به اتکای اعمال صالح یا به امید بندگانت در این جشن شرکت نکردهام. بلکه فروتنانه و معترف به گناهان و خطاها آمدهام. پس ای بزرگ! ای بزرگ! ای بزرگ! گناهان بزرگ مرا ببخشای؛ چرا که گناهان بزرگ را جز تو کسی نخواهد بخشید. به جز تو خدایی نیست ای مهربانترین مهربانها".
به راستی آیا رسیدن به این حال، خود بزرگترین عید و رسیدن به "احسنالحال" نیست؟! این حالِ خوش روزیِ همه ما باد.
منبع: mohsenesmaeili.com
خواست الهی و یکی از سنتهای تغییرناپذیر او آن است که به شکلهای مختلف روز قیامت و برخاستن انسانها برای دیدن نتایج اعمال خویش را به او یادآوری کند.
برای مثال خزان و بهار طبیعت از جمله مواردی است که طبق آموزههای دینی باید آدمی را به یاد ریزش و رویش مجدد خویش اندازد. هرکس باید چنان شود که حافظ شد و چنان گوید که او گفت : "مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو ؛ یادم از کِشته خویش آمد و هنگام درو"!
ماه مبارک رمضان و عید خجسته فطر نیز از این گونه موارد است. تعیین یک ماه برای ریاضت و انجام تکالیفی که معمولاً و عادتاً دشوار است و پایان یافتن آن با جشن و سرور، باید همگان را متوجه داستان زندگی کند. همانگونه که روزهای این ماه اندک و البته پربرکت است (ایاماً معدودات) و به سرعت سپری میشود، روزهای زندگی نیز کوتاه ولی غنیمت شمردنی است (انفاساً معدوده).
در این دوران کوتاه باید به دستوراتی که ظاهراً دشوار هستند (تکلیف) عمل کرد و بعد برای همیشه جشن گرفت؛ جشنی که به معنای واقعی خود "عید" است؛ همان که علی(ع) فرمود: عید ما روزی است که در آن معصیت نشود!
ماه رمضان گذشت؛ اما چگونه؟ برای آنان که گوش به فرمان آفریدگار خویش بودند، به سرعت و شیرینی گذشت و از این پس بهرهمند از همه آثار آن خواهند بود. اما برای آنان که تخلف و نافرمانی کردند، بسیار طولانی و سخت و اکنون شرمنده از کردار و رفتار خود خواهند بود. آنان با نافرمانی خود به کسی زیان نرساندند؛ مگر به خودشان و امروز که آن روزهای عزیز گذشته است، هرکس آنچه را که کاشته، درو میکند. فرمانبرداران با چهرههای خندان مزد خویش میگیرند و تبهکاران نیز کیفر کرده خود میبینند و حسرت میخورند.
این همان خلاصه داستان مرگ و زندگی و حشر است که امامان و راهنمایان ما تلاش کردهاند از آن غافل نمانیم. آنگونه که شیخ صدوق نقل کرده در چنین روزی چشمان حقیقت بین امام حسن مجتبی(ع) به مردمی میافتاد که در روز عید خندان و سرگرم بودند. آن حضرت که آموزگار نکته سنج و وقتشناس همه تاریخ بوده و هست، رو به یاران و همراهان کرد و آنان را به درس گرفتن از عید فطر فرا خواند. ایشان فرمودند: "خداوند عزوجل ماه رمضان را میدان مسابقهای برای بندگان خویش قرارداد تا با اطاعت و جلب رضایت الهی با یکدیگر رقابت کنند؛ گروهی کوشیدند و پیروز شدند و گروهی نیز نافرمانی کردند و باختند!"
امام مجتبی (ع) با این تمثیل قیامت را به یاد آوردند و لذا چنین ادامه دادند: "شگفتا! شگفتا از آنان که امروز هم سرگرم بازی و خنده هستند؛ روزی که نیکوکاران پاداش میگیرند و بدکاران زیان میبینند. به خدا قسم اگر پرده از چشمان شما بیفتد، خواهید دید که هر دو گروه مشغول اعمال خویش هستند."
پایان این حدیث ارزشمند اشارهای به تجسم اعمال است و آنچه در قیامت برای ما عیان خواهد شد. قیامت حقیقتی موجود است که ما نمیبینیم، نه آنکه حادثهای باشد که در آینده پدید خواهد آمد. "اِذا وَقَعَتِ الواقعه" یعنی این حادثه اتفاق افتاده و لذا فرمود که اگر پرده بیفتد آن را هم اکنون مشاهده خواهید کرد.
شب عید فطر کمتر از شب قدر نیست
این درسِ بزرگ است که اول شوال را عید سعید میکند و اگر کسی چنین درسی گرفت، قدر آن را دانسته است. برای همین روایت شده که شبِ آن کمتر از شب قدر نیست. شبِ عید فطر شبِ اندیشه و بیداری است و روزِ آن روزِ عمل و مردمداری.
آنان که یکماه خدا را اطاعت کردهاند، امروز و قبل از هر کارِ دیگری باید به یاد بندگان محروم و نیازمند خدا باشند. حق آنان را از مالِ خود ادا کنند و تلاش نمایند به بهترین شکل هم ادا کنند و این حتی بر نماز و ادای حق خدا هم مقدم است!
"قَدْاَفْلَحَ مَن تَزَکّی و ذَکَرَ اسمَ رَبِّهِ فَصَلّی". رستگاری و کامیابی از آنِ کسی است که زکات مخصوص فطر را بدهد و با یاد پروردگار نماز بگذارد!
تأمین نیاز محرومان از مهمترین آداب عید فطر
از آداب و اعمال عید فطر است که ابتدا نیاز محرومان را تأمین کنی و بعد به دانه خرمایی افطار نمایی. سپس همراه خیل جمعیت به صحرا رو آوری و بسان قطرهای به دریای بندگان صالح بریزی و از عفو، رحمت، تقوی و مغفرت درخواست کنی!
چه زیبا و نمادین است این دستور که در صورت امکان، کمی هم از تربت پاک سالار شهیدان باید تناول کرد تا کام جان به شیرینی ایثار و شهادت هم شیرین شود و آنگاه که آماده خروج از منزل میشویم، باید گفت: "بارالها! در این روز هرکس آماده میهمانی بندهای از بندگانت میشود تا از ضیافت و بخشش او بهرهمند گردد. اما من، ای پروردگار بزرگ، تنها آماده میهمانی تو هستم و به کرامت و بخشش و عطایای تو چشم دوختهام! امروز یکی از عیدهای امت پیامبر تو است و من به اتکای اعمال صالح یا به امید بندگانت در این جشن شرکت نکردهام. بلکه فروتنانه و معترف به گناهان و خطاها آمدهام. پس ای بزرگ! ای بزرگ! ای بزرگ! گناهان بزرگ مرا ببخشای؛ چرا که گناهان بزرگ را جز تو کسی نخواهد بخشید. به جز تو خدایی نیست ای مهربانترین مهربانها".
به راستی آیا رسیدن به این حال، خود بزرگترین عید و رسیدن به "احسنالحال" نیست؟! این حالِ خوش روزیِ همه ما باد.
منبع: mohsenesmaeili.com
امام علی (علیه السلام):
مَنْ أدَّی زَکاةَ الفِطْرَةِ تَمَّمَ اللهُ لَهُ بِها ما نَقَصَ مِنْ زَکاةِ مالِهِ.
هر کس زکات فطره را بپردازد، خداوند به سبب آن، زکاتی را که از مالش کم شده است، جبران میکند.
When a person pays Zakat al-Fitrah, God repairs that defect in his properties.
میزان الحکمه، ح 7613
وداع با رمضان
محمد ابراهیم فلاحی
بسم الله الرحمن الرحیم
به راستی شقی آن کسی است که از ماه رمضان خارج شود و گناهانش بخشیده نشود!
آیا امکان دارد انسان مومنی در ماه عزیزی که خداوند سفره رحمتش را پهن نموده و حسنات را مضاعف میکند و گناهان را میبخشد، مورد رحمت خدا قرار نگیرد؟
در ماهی که درجات مومنین افزوده میشود و هرکس اندازه کمی صدقه به فقیر اعطا نماید، مورد بخشش و رحمت خداوند قرار میگیرد؛ در ماهی که هرکس اخلاقش را نیکو نماید، خداوند او را مورد مغفرت خویش قرار میدهد؛ هرکس یک خشمی را فرو برد، خداوند او را مغفرت مینماید و هرکس یک جدایی را تبدیل آشتی نماید، خداوند او را میبخشد.
حال چگونه با این اوصاف، کسی از این ماه بیرون رود و بخشوده نشود؟
پس بهراستی شقی و حق شقاوت از آن کسی است که از این ماه خارج شود و مشمول غفران خداوند قرار نگیرد. در آن ماهی که نفس کشیدن به منزله تسبیح خدا گفتن است و حتی خوابیدن در زمره عبادات شمرده میشود و اعمال در آن مقبول و دعاها در آن مستجاب است. پس کسی غیر از شقی، از رحمت خداوند در این ماه محروم نمیشود.
آه که چه ماهی بود و گذشت؛ ماهی که اگر خداوند نظر رحمتی داشته باشد، افضل و اکمل آن در این ماه بوده. به درستی که این ماه بالاترین ساعاتی است که خداوند عزوجل نگاه رحمت میکند نسبت به بندگانش. اجابتشان میکند وقتی از او بخواهند؛ لبیک میگوید هنگامی که ندایش کنند؛ عطا کند هنگامی که از او مسئلت نمایند.
خداوندا...!
این ماهی بود که برای غفران ذنوب بندگان فراهم آوردی، روزههای آن تذکر و یادآوری بود بر گرسنگیها و تشنگیهای عرصه قیامت. روزی که همه حیرانند و هر کسی در کار خود مشغول است، روزی که گردنها کشیده، سرها به آسمان بلندکرده، و روزی است که پلک چشمها از حرکت بازمىماند؛ روزی که ترس و هراس چنان است که اگر چنین هراس بر کودکی وارد شود، او را در یک لحظه پیر نماید و گیسوان سیاهش را یکباره سفید نماید.
ای خدا؛ فرمودی روزه بگیرم تا بفهمم طعم گرسنگی و تشنگی آن روز را و این ماه را مقرر نمودی تا ببخشایی گناهانم را، پس امان ده به من برای آن روز در این ماه غفرانت
ای خدا پیامبر بر حقت چنین گفت: «شقی آنست که از این ماه بیرون رود و مورد رحمت تو قرار نگیرد.» حال آیا من مشمول رحمت تو قرار گرفتهام یا اینکه من را در زمره اشقیا قرار دادهای؟
ای خدا اگر در این ماه و ساعات باقیمانده آن من را نبخشی، پس دیگر به چه امید داشته باشم؟ با چه امیدی زنده بمانم و با چه دست رحمتی این آتش دلهره و هراسم از ساعات قیامت را خاموش سازم؟
ای خدای مهربان، خودت در کتاب عزیزت چنین گفتی: «روزی که کتاب گذارده میشود و مجرمین را میبینی ترسان میگویند ای وای برما... این چه کتابی است که همه اعمال از کوچک و بزرگ را گرد آورده.»
در آن روزی که نفسها در سینه حبس میشود و صداها خاضع میگردد.
آه خدای من؛ میترسم از آن روزی که چشمها خیره میگردد، دلها هراسان، نفسها کوتاه و لرزان، و صداها خاشع است.
خدای من؛ در آن روز نالههای حزین «وای بر من، وای بر من، وای بر من» بلند است و اکنون میگویم: «وای بر من اگر در این فرصت باقیمانده، مرا نبخشی و از روز قیامت ایمنی ندهی.»
خداوندا!
چه سخت است روزی که هر مادری فرزنده خود را کنار میزند؛ هر کس از برادر از مادر و پدرش فرار میکند؛ میپرسد راه فرار کجاست؛ این المفر و هرگز راه فراری پیدا نمیکند جز رحمت تو. میخواهد فرار کند، اما چه کسی میتواند در آن روز از دست تو فرار کند؟ در آن روز نه مال و نه فرزند به سود آید، نه پدر و نه مادر و چه بسا تمام اینها وبال گردن گردد.
پس ای خدا؛ فقط از تو امان میخواهم در این ماه عزیز... در این ماه رحمت... در این ماه مغفرت...
یُبَصَّرُونَهُمْ یَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ یَفْتَدِی مِنْ عَذَابِ یَوْمِئِذٍ بِبَنِیهِ.. وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِیهِ.. وَفَصِیلَتِهِ الَّتِی تُؤْویهِ.. وَمَن فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا ثُمَّ یُنجِیهِ (معارج آیه 11 الی 14)
خداوندا از روزی که این آیات تو را دیدم، سزا دانستم تا پایان عمر در اندوه این روز بمانم و از این روز خائف و لرزان باشم. چگونه آسوده باشم از روزی که گنهکار دوست دارد فرزندش را سپر عذاب خود کند، او را فدا کند تا خودش ایمنی یابد... روزی که گنهکار دوست دارد همسر و برادر قبیلهاش را فدای رهایی خود نماید. آه حتی دوست دارد هر کس در زمین است را فدا کند تا نجات یاید.
ای خدا این آیات ترس را بر قلب من استوار نموده و چیزی جز امید به رحمت تو من را آسوده نمیکند.
ای خدا این سینه سوزان من را خنک نما با رحمتت در این ماه عزیز. در این ماهی که خودت به عزتت قسم خوردهای که نمازگزاران و سجده کنندگان را عذاب نمیکنی؛ ماهی که اگر کسی به روزهدار مومنی افطار دهد، نزد تو بهمنزله بخشش گناهان گذشته اوست؛ ماهی که پیامبر برحقت گفت از آتش خود را رها نمایید با نصف خرما! خود را از آتش رها کنید با دادن یه شربت آب!
و ای خدای من؛ در این ماه ما جان خویش را در اختیار تو گذاشتیم، پس از ما درگذر و از ما راضی باش.
خدای مهربان؛ در این ماه درهای بهشتت باز است و درهای جهنم بسته، پس درهای بهشتت را هیچ وقت بر ما نبند و درهای جهنمت را همیشه بر ما بسته نگاه دار.(1)
----------------------------------
پی نوشت:
1-سخنان و کلماتی که در مورد این ماه رمضان بود برگرفته از دو حدیث شریف بود که در ادامه مطلب متن عربی آنها موجود هست
* جملاتی که مربوط به قیامت است همه برگرفته از آیات شریفه قرآن است
به راستی شقی آن کسی است که از ماه رمضان خارج شود و گناهانش بخشیده نشود!
آیا امکان دارد انسان مومنی در ماه عزیزی که خداوند سفره رحمتش را پهن نموده و حسنات را مضاعف میکند و گناهان را میبخشد، مورد رحمت خدا قرار نگیرد؟
در ماهی که درجات مومنین افزوده میشود و هرکس اندازه کمی صدقه به فقیر اعطا نماید، مورد بخشش و رحمت خداوند قرار میگیرد؛ در ماهی که هرکس اخلاقش را نیکو نماید، خداوند او را مورد مغفرت خویش قرار میدهد؛ هرکس یک خشمی را فرو برد، خداوند او را مغفرت مینماید و هرکس یک جدایی را تبدیل آشتی نماید، خداوند او را میبخشد.
حال چگونه با این اوصاف، کسی از این ماه بیرون رود و بخشوده نشود؟
پس بهراستی شقی و حق شقاوت از آن کسی است که از این ماه خارج شود و مشمول غفران خداوند قرار نگیرد. در آن ماهی که نفس کشیدن به منزله تسبیح خدا گفتن است و حتی خوابیدن در زمره عبادات شمرده میشود و اعمال در آن مقبول و دعاها در آن مستجاب است. پس کسی غیر از شقی، از رحمت خداوند در این ماه محروم نمیشود.
آه که چه ماهی بود و گذشت؛ ماهی که اگر خداوند نظر رحمتی داشته باشد، افضل و اکمل آن در این ماه بوده. به درستی که این ماه بالاترین ساعاتی است که خداوند عزوجل نگاه رحمت میکند نسبت به بندگانش. اجابتشان میکند وقتی از او بخواهند؛ لبیک میگوید هنگامی که ندایش کنند؛ عطا کند هنگامی که از او مسئلت نمایند.
خداوندا...!
این ماهی بود که برای غفران ذنوب بندگان فراهم آوردی، روزههای آن تذکر و یادآوری بود بر گرسنگیها و تشنگیهای عرصه قیامت. روزی که همه حیرانند و هر کسی در کار خود مشغول است، روزی که گردنها کشیده، سرها به آسمان بلندکرده، و روزی است که پلک چشمها از حرکت بازمىماند؛ روزی که ترس و هراس چنان است که اگر چنین هراس بر کودکی وارد شود، او را در یک لحظه پیر نماید و گیسوان سیاهش را یکباره سفید نماید.
ای خدا؛ فرمودی روزه بگیرم تا بفهمم طعم گرسنگی و تشنگی آن روز را و این ماه را مقرر نمودی تا ببخشایی گناهانم را، پس امان ده به من برای آن روز در این ماه غفرانت
ای خدا پیامبر بر حقت چنین گفت: «شقی آنست که از این ماه بیرون رود و مورد رحمت تو قرار نگیرد.» حال آیا من مشمول رحمت تو قرار گرفتهام یا اینکه من را در زمره اشقیا قرار دادهای؟
ای خدا اگر در این ماه و ساعات باقیمانده آن من را نبخشی، پس دیگر به چه امید داشته باشم؟ با چه امیدی زنده بمانم و با چه دست رحمتی این آتش دلهره و هراسم از ساعات قیامت را خاموش سازم؟
ای خدای مهربان، خودت در کتاب عزیزت چنین گفتی: «روزی که کتاب گذارده میشود و مجرمین را میبینی ترسان میگویند ای وای برما... این چه کتابی است که همه اعمال از کوچک و بزرگ را گرد آورده.»
در آن روزی که نفسها در سینه حبس میشود و صداها خاضع میگردد.
آه خدای من؛ میترسم از آن روزی که چشمها خیره میگردد، دلها هراسان، نفسها کوتاه و لرزان، و صداها خاشع است.
خدای من؛ در آن روز نالههای حزین «وای بر من، وای بر من، وای بر من» بلند است و اکنون میگویم: «وای بر من اگر در این فرصت باقیمانده، مرا نبخشی و از روز قیامت ایمنی ندهی.»
خداوندا!
چه سخت است روزی که هر مادری فرزنده خود را کنار میزند؛ هر کس از برادر از مادر و پدرش فرار میکند؛ میپرسد راه فرار کجاست؛ این المفر و هرگز راه فراری پیدا نمیکند جز رحمت تو. میخواهد فرار کند، اما چه کسی میتواند در آن روز از دست تو فرار کند؟ در آن روز نه مال و نه فرزند به سود آید، نه پدر و نه مادر و چه بسا تمام اینها وبال گردن گردد.
پس ای خدا؛ فقط از تو امان میخواهم در این ماه عزیز... در این ماه رحمت... در این ماه مغفرت...
یُبَصَّرُونَهُمْ یَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ یَفْتَدِی مِنْ عَذَابِ یَوْمِئِذٍ بِبَنِیهِ.. وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِیهِ.. وَفَصِیلَتِهِ الَّتِی تُؤْویهِ.. وَمَن فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا ثُمَّ یُنجِیهِ (معارج آیه 11 الی 14)
خداوندا از روزی که این آیات تو را دیدم، سزا دانستم تا پایان عمر در اندوه این روز بمانم و از این روز خائف و لرزان باشم. چگونه آسوده باشم از روزی که گنهکار دوست دارد فرزندش را سپر عذاب خود کند، او را فدا کند تا خودش ایمنی یابد... روزی که گنهکار دوست دارد همسر و برادر قبیلهاش را فدای رهایی خود نماید. آه حتی دوست دارد هر کس در زمین است را فدا کند تا نجات یاید.
ای خدا این آیات ترس را بر قلب من استوار نموده و چیزی جز امید به رحمت تو من را آسوده نمیکند.
ای خدا این سینه سوزان من را خنک نما با رحمتت در این ماه عزیز. در این ماهی که خودت به عزتت قسم خوردهای که نمازگزاران و سجده کنندگان را عذاب نمیکنی؛ ماهی که اگر کسی به روزهدار مومنی افطار دهد، نزد تو بهمنزله بخشش گناهان گذشته اوست؛ ماهی که پیامبر برحقت گفت از آتش خود را رها نمایید با نصف خرما! خود را از آتش رها کنید با دادن یه شربت آب!
و ای خدای من؛ در این ماه ما جان خویش را در اختیار تو گذاشتیم، پس از ما درگذر و از ما راضی باش.
خدای مهربان؛ در این ماه درهای بهشتت باز است و درهای جهنم بسته، پس درهای بهشتت را هیچ وقت بر ما نبند و درهای جهنمت را همیشه بر ما بسته نگاه دار.(1)
----------------------------------
پی نوشت:
1-سخنان و کلماتی که در مورد این ماه رمضان بود برگرفته از دو حدیث شریف بود که در ادامه مطلب متن عربی آنها موجود هست
* جملاتی که مربوط به قیامت است همه برگرفته از آیات شریفه قرآن است
منبع : تابناک
توصیه آیتالله مکارم برای پرداخت زکات فطره
یکی از مراجع عظام تقلید قم اهمیت و ضرورت و همچنین نحوه پرداخت زکات فطره را در روز عید سعید فطر تشریح کرد.
به گزارش خبرگزاری فارس از قم، آیتاللهالعظمی ناصر مکارمشیرازی ظهر امروز در جمع نمازگزاران حرم مطهر حضرت معصومه (س) در سخنانی با اشاره به مسئله زکات فطره اظهار داشت: بر همه کسانی که توانایی دارند واجب است که نسبت به پرداخت زکات فطره اقدام کنند.
وی ادامه داد: کسانی که هزینه سال خود را دارند از نظر اسلام غنی هستند و کسانی که هزینه آنها بیشتر از درآمد آنها است، از نظر اسلام فقیر و نیازمند محسوب میشوند این افراد کسانی هستند که میتوانند زکات فطره را دریافت کنند.
این مرجع تقلید بیان داشت: مقدار زکات فطره به حساب گندم هزار و 500 تومان و به حساب برنج 4 هزار تومان تا 4 هزار و 500 تومان است.
وی با اشاره به اینکه زکات فطره شرط قبولی روزههای ماه مبارک رمضان است، گفت: زکات فطره معذورین از روزه گرفتن را شامل میشود و آنها نیز میتوانند با پرداخت زکات فطره بیمه شوند.
استاد حوزه علمیه قم در خصوص نحوه پرداخت زکات فطره مهمانان عنوان داشت: مهمانی که مدتی در خانه میزبان میماند زکات فطره بر عهده میزبان است ولی کسی که فقط در شب عید فطر میهمان است، زکات فطره بر عهده خودش است.
وی در ادامه ابراز داشت: قبل از نماز عید فطر باید زکات فطره را پرداخت کرد و اگر شخص خاصی را مد نظر است که نمیتوان زکات فطره را قبل از نماز عید فطر به او پرداخت کرد باید مبلغ زکات فطره را کنار گذاشت و سپس آن را به شخص نیازمند پرداخت کرد.
مکارم شیرازی ادامه داد: زکات فطره را میتوان فقط به نیازمندان پرداخت کرد و در کارهای دیگر از زکات فطره نمیتوان استفاده برد، البته از زکات مال میتوان در کارهایی که در مسیر ترویج دین است، بهره گرفت ولی از زکات فطره باید فقط نیازمندان بهره بگیرند.
وی اضافه کرد: اگر همانگونه که در تقویمها نوشتند فردا عید بود و نماز عید را به جا میآورید و ما نیز اگر توفیق و سعادت باشد در نماز عید شرکت میکنیم.
این مرجع تقلید با اشاره به اینکه احتمال اعلام عید طبق بررسیها در روز یکشنبه کم است، تصریح کرد: اگر ثابت نشد که عید است، فردا را به نیت روز آخر ماه رمضان روزه میگیریم.
وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به اهمیت مقابله با بتپرستی گفت: پیغمبر اسلام، حضرت محمد (ص) حدود 13 سال در مکه برای این زحمت کشیده که بگوید معبودی جز خداوند یگانه نیست.
استاد حوزه علمیه قم تاکید کرد: خداپرستی در فطرت انسان نهادینه شده است و انسان در درون دل به خداوند متعال ایمان دارد، حتی کسانی که میگویند خدا را قبول ندارند، اسم خدا را قبول نداشته ولی وجود خداوند را قبول دارند.
وی با اشاره به مسئله بتپرستی خاطرنشان کرد: سئوالی مطرح است که بتپرستی از چه زمانی شروع شده است و در این رابطه دانشمندان میگویند که بتپرستی از زمان حضرت نوح (ع) آغاز شده است و برخی از مفسران قرآن نیز به همین مسئله قائل هستند.
مکارم شیرازی اظهار داشت: با بتپرستی انسان وارد خرافات میشود و میتوان گفت بتپرستی راه خرافهپرستی را باز میکند.
این مرجع تقلید بیان داشت: امروز در محیط جامعه اسلامی اثری از بتپرستی نیست ولی بتهایی در دورن دلها ساخته شده که خطر آن از بتهایی بیرونی کمتر نیست.
وی افزود: علاقه داشتن به کرسی و مقام یک بت در درون دل است و افراد برای رسیدن به آن چه کارهایی میکند و این نوعی بتپرستی است.
استاد حوزه علمیه قم تاکید کرد: برخی افراد به مال و ثروت علاقه دارند و از هر راهی برای به دست آوردن آن استفاده میکنند و اینها نیز بت مال و ثروت را میپرستند.
وی در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به سپری شدن روزهای پایانی ماه مبارک رمضان عنوان داشت: در سایه روزه ماه مبارک رمضان و مجالس معنوی نورانیت و روحانیتی در دل و جان ما پیدا شد و ما قلبهای خود را با آب توبه شستیم و مبادا کاری کنیم که دوباره آلوده شویم.
به گزارش خبرگزاری فارس از قم، آیتاللهالعظمی ناصر مکارمشیرازی ظهر امروز در جمع نمازگزاران حرم مطهر حضرت معصومه (س) در سخنانی با اشاره به مسئله زکات فطره اظهار داشت: بر همه کسانی که توانایی دارند واجب است که نسبت به پرداخت زکات فطره اقدام کنند.
وی ادامه داد: کسانی که هزینه سال خود را دارند از نظر اسلام غنی هستند و کسانی که هزینه آنها بیشتر از درآمد آنها است، از نظر اسلام فقیر و نیازمند محسوب میشوند این افراد کسانی هستند که میتوانند زکات فطره را دریافت کنند.
این مرجع تقلید بیان داشت: مقدار زکات فطره به حساب گندم هزار و 500 تومان و به حساب برنج 4 هزار تومان تا 4 هزار و 500 تومان است.
وی با اشاره به اینکه زکات فطره شرط قبولی روزههای ماه مبارک رمضان است، گفت: زکات فطره معذورین از روزه گرفتن را شامل میشود و آنها نیز میتوانند با پرداخت زکات فطره بیمه شوند.
استاد حوزه علمیه قم در خصوص نحوه پرداخت زکات فطره مهمانان عنوان داشت: مهمانی که مدتی در خانه میزبان میماند زکات فطره بر عهده میزبان است ولی کسی که فقط در شب عید فطر میهمان است، زکات فطره بر عهده خودش است.
وی در ادامه ابراز داشت: قبل از نماز عید فطر باید زکات فطره را پرداخت کرد و اگر شخص خاصی را مد نظر است که نمیتوان زکات فطره را قبل از نماز عید فطر به او پرداخت کرد باید مبلغ زکات فطره را کنار گذاشت و سپس آن را به شخص نیازمند پرداخت کرد.
مکارم شیرازی ادامه داد: زکات فطره را میتوان فقط به نیازمندان پرداخت کرد و در کارهای دیگر از زکات فطره نمیتوان استفاده برد، البته از زکات مال میتوان در کارهایی که در مسیر ترویج دین است، بهره گرفت ولی از زکات فطره باید فقط نیازمندان بهره بگیرند.
وی اضافه کرد: اگر همانگونه که در تقویمها نوشتند فردا عید بود و نماز عید را به جا میآورید و ما نیز اگر توفیق و سعادت باشد در نماز عید شرکت میکنیم.
این مرجع تقلید با اشاره به اینکه احتمال اعلام عید طبق بررسیها در روز یکشنبه کم است، تصریح کرد: اگر ثابت نشد که عید است، فردا را به نیت روز آخر ماه رمضان روزه میگیریم.
وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به اهمیت مقابله با بتپرستی گفت: پیغمبر اسلام، حضرت محمد (ص) حدود 13 سال در مکه برای این زحمت کشیده که بگوید معبودی جز خداوند یگانه نیست.
استاد حوزه علمیه قم تاکید کرد: خداپرستی در فطرت انسان نهادینه شده است و انسان در درون دل به خداوند متعال ایمان دارد، حتی کسانی که میگویند خدا را قبول ندارند، اسم خدا را قبول نداشته ولی وجود خداوند را قبول دارند.
وی با اشاره به مسئله بتپرستی خاطرنشان کرد: سئوالی مطرح است که بتپرستی از چه زمانی شروع شده است و در این رابطه دانشمندان میگویند که بتپرستی از زمان حضرت نوح (ع) آغاز شده است و برخی از مفسران قرآن نیز به همین مسئله قائل هستند.
مکارم شیرازی اظهار داشت: با بتپرستی انسان وارد خرافات میشود و میتوان گفت بتپرستی راه خرافهپرستی را باز میکند.
این مرجع تقلید بیان داشت: امروز در محیط جامعه اسلامی اثری از بتپرستی نیست ولی بتهایی در دورن دلها ساخته شده که خطر آن از بتهایی بیرونی کمتر نیست.
وی افزود: علاقه داشتن به کرسی و مقام یک بت در درون دل است و افراد برای رسیدن به آن چه کارهایی میکند و این نوعی بتپرستی است.
استاد حوزه علمیه قم تاکید کرد: برخی افراد به مال و ثروت علاقه دارند و از هر راهی برای به دست آوردن آن استفاده میکنند و اینها نیز بت مال و ثروت را میپرستند.
وی در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به سپری شدن روزهای پایانی ماه مبارک رمضان عنوان داشت: در سایه روزه ماه مبارک رمضان و مجالس معنوی نورانیت و روحانیتی در دل و جان ما پیدا شد و ما قلبهای خود را با آب توبه شستیم و مبادا کاری کنیم که دوباره آلوده شویم.
منبع :تابناک
بیست و یک سال گذشت، اما مصلای تهران هنوز آماده نیست!
اکنون باید از مسئولان مصلای امام خمینی پرسید که آیا در طول این بیست و یک سال که حدود بیست سال آن بدون امام راحل طی شده است، آیا یک بار پیام وی را خوانده اند؟ آیا دغدغه ای که باعث شد آیت الله خامنه ای و آقای هاشمی رفسنجانی به فکر انجام این کار بیافتند، فهم شده است؟ آیا سادگی و بی تکلفی مصلی که مورد نظر امام بود رعایت شده است؟
بیست و یک سال از نامه مشترک رئیس جمهور و رئیس مجلس وقت، به حضرت امام(ره) درباره ساخت مصلای تهران که خود سرآغازی برای احداث این مصلی شد می گذرد، اما طولانی شدن فرآیند ساخت و تجهیز آن پرسش بزرگی در ذهن همه ایجاد کرده است.
به گزارش "تابناک"، در سال های آخر حیات حضرت امام(ره)، به دلیل کثرت حضور نمازگزاران جمعه نیاز به مکانی بزرگتر برای اقامه نماز جمعه در تهران به شدت احساس می شد لذا آیت الله خامنه ای و آقای هاشمی رفسنجانی در نامه ای به حضرت امام (ره)، در صدد جلب موافقت ایشان با احداث مصلای تهران بر آمدند:
"محضر مبارک رهبر عظیم الشأن انقلاب اسلامى حضرت آیت اللَّه العظمى امام خمینى- مد ظله العالى- السلام علیکم و رحمة اللَّه
به دنبال احساس نیاز به ایجاد مصلاى تهران و در پى جستجو و بررسى چند ساله، محلى مناسب در قسمت شمال مرکزى تهران (عباسآباد) که در مالکیت شهردارى است شناسایى شد و طرح مناسب و جامعى پس از مشورت فراوان و به مسابقه گذاشتن میان مهندسان داخلى و خارجى، تهیه شد.
از آنجا که مشکلات حقوقى و ثبتى و تشریفات انتقال قانونى به این زودی ها قابل حل نیست و مشکلات اقامه نماز جمعه تهران در دانشگاه، روز افزون است و به نظر مىرسد که این کار باید به همت و اراده حضرت عالى به سرانجام برسد، لذا استدعا دارد اجازه فرمایید به مقدار یک میلیون متر مربع از اراضى مزبور در حد فاصل خیابان شهید بهشتى به سمت شمال، که قسمت اعظم آن نیز با موافقت شهردارى محصور گردید و در اختیار مصلا است به ساختمان مصلا و تا حد لازم در محور قبله از شمال آن براى سایر مرافق اختصاص یابد و تصدى امور آن با امام جمعه تهران باشد.
همچنین طرحهایى که بعداً در حریم مصلاى تهران پیشبینى مىشود با موافقت امام جمعه انجام گیرد."
حضرت امام(ره) نیز با توصیه به رعایت مسائل شرعی، دو رهنمود بسیار مهم را درباره فرم و محتوای مصلی ارائه دادند. ایشان از لحاظ فرم و شکل مصلی فرمودند:
"مصلا باید ساده باشد و یاد آور محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد."
حضرت امام(ره) در مورد محتوا و درون مایه مصلی نیز بر جنبه آموزش کفر ستیزی در بین مسلمانان تاکید کردند:
"با حفظ جهات شرعى در مورد زمین مذکور با پیشنهاد حج الاسلام، آقایان: خامنهاى و هاشمى، موافقت مىشود. انشاءاللَّه در کنار ساختن مصلاى تهران، در ساختن بینش کفر ستیزى مسلمانان موفق باشید. ضمناً سادگى مصلی باید یادآور سادگى محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد. و شدیداً از زرق و برق ساختمان هاى مساجد اسلام آمریکایى جلوگیرى شود. خداوند تمامى دستاندرکاران برپا کننده مساجد اللَّه را تأیید فرماید."
به نظر می رسد در دیدگاه امام(ره)، یک عمل عبادی زمانی معنا پیدا می کند که ظاهر و باطن آن توأمان و شانه به شانه هم حرکت کنند. در غیر این صورت آن عمل عملی ابتر و فاقد معنا خواهد بود.
با این وجود اما از آن روز و پیام امام، بیست و یک سال است که می گذرد و هنوز مصلای بزرگ تهران که به نام آن یگانه دوران نیز مزین گشته است هنوز فرم خود را پیدا نکرده و تازه پس از این همه سال در آستانه عید فطر تعمیرات داخلی آن اجازه اقامه نماز عید فطر را از مومنان گرفته است. نماز عید فطر که نماز مومنان برای شکرگزاری در فردای اتمام بهار قرآن است هر ساله فرصتی بود برای شهروندان تهرانی تا شکوه امت نمازگزار را در مصلای تهران به تحسین بنشینند اما در سال جاری این امکان نیم بند هم وجود ندارد.
بنابر این گزارش، اکنون باید از مسئولان مصلای امام خمینی پرسید که آیا در طول این بیست و یک سال که حدود بیست سال آن بدون امام راحل طی شده است، آیا یک بار پیام وی را خوانده اند؟ آیا دغدغه ای که باعث شد آیت الله خامنه ای و آقای هاشمی رفسنجانی به فکر انجام این کار بیافتند، فهم شده است؟ آیا سادگی و بی تکلفی مصلی که مورد نظر امام بود رعایت شده است؟ آیا نیاز سال 1367 دیگر احساس نمی شود که با گذشت بیست و یک سال هنوز ساخت مصلی به پایان نرسیده است؟ چرا باید ساخت یک جایگاه نماز در ایران، عمری به درازای یک نسل پیدا کند؟
منبع : تابناک
به گزارش "تابناک"، در سال های آخر حیات حضرت امام(ره)، به دلیل کثرت حضور نمازگزاران جمعه نیاز به مکانی بزرگتر برای اقامه نماز جمعه در تهران به شدت احساس می شد لذا آیت الله خامنه ای و آقای هاشمی رفسنجانی در نامه ای به حضرت امام (ره)، در صدد جلب موافقت ایشان با احداث مصلای تهران بر آمدند:
"محضر مبارک رهبر عظیم الشأن انقلاب اسلامى حضرت آیت اللَّه العظمى امام خمینى- مد ظله العالى- السلام علیکم و رحمة اللَّه
به دنبال احساس نیاز به ایجاد مصلاى تهران و در پى جستجو و بررسى چند ساله، محلى مناسب در قسمت شمال مرکزى تهران (عباسآباد) که در مالکیت شهردارى است شناسایى شد و طرح مناسب و جامعى پس از مشورت فراوان و به مسابقه گذاشتن میان مهندسان داخلى و خارجى، تهیه شد.
از آنجا که مشکلات حقوقى و ثبتى و تشریفات انتقال قانونى به این زودی ها قابل حل نیست و مشکلات اقامه نماز جمعه تهران در دانشگاه، روز افزون است و به نظر مىرسد که این کار باید به همت و اراده حضرت عالى به سرانجام برسد، لذا استدعا دارد اجازه فرمایید به مقدار یک میلیون متر مربع از اراضى مزبور در حد فاصل خیابان شهید بهشتى به سمت شمال، که قسمت اعظم آن نیز با موافقت شهردارى محصور گردید و در اختیار مصلا است به ساختمان مصلا و تا حد لازم در محور قبله از شمال آن براى سایر مرافق اختصاص یابد و تصدى امور آن با امام جمعه تهران باشد.
همچنین طرحهایى که بعداً در حریم مصلاى تهران پیشبینى مىشود با موافقت امام جمعه انجام گیرد."
"مصلا باید ساده باشد و یاد آور محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد."
حضرت امام(ره) در مورد محتوا و درون مایه مصلی نیز بر جنبه آموزش کفر ستیزی در بین مسلمانان تاکید کردند:
"با حفظ جهات شرعى در مورد زمین مذکور با پیشنهاد حج الاسلام، آقایان: خامنهاى و هاشمى، موافقت مىشود. انشاءاللَّه در کنار ساختن مصلاى تهران، در ساختن بینش کفر ستیزى مسلمانان موفق باشید. ضمناً سادگى مصلی باید یادآور سادگى محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد. و شدیداً از زرق و برق ساختمان هاى مساجد اسلام آمریکایى جلوگیرى شود. خداوند تمامى دستاندرکاران برپا کننده مساجد اللَّه را تأیید فرماید."
به نظر می رسد در دیدگاه امام(ره)، یک عمل عبادی زمانی معنا پیدا می کند که ظاهر و باطن آن توأمان و شانه به شانه هم حرکت کنند. در غیر این صورت آن عمل عملی ابتر و فاقد معنا خواهد بود.
با این وجود اما از آن روز و پیام امام، بیست و یک سال است که می گذرد و هنوز مصلای بزرگ تهران که به نام آن یگانه دوران نیز مزین گشته است هنوز فرم خود را پیدا نکرده و تازه پس از این همه سال در آستانه عید فطر تعمیرات داخلی آن اجازه اقامه نماز عید فطر را از مومنان گرفته است. نماز عید فطر که نماز مومنان برای شکرگزاری در فردای اتمام بهار قرآن است هر ساله فرصتی بود برای شهروندان تهرانی تا شکوه امت نمازگزار را در مصلای تهران به تحسین بنشینند اما در سال جاری این امکان نیم بند هم وجود ندارد.
منبع : تابناک
عید فطر و ضرورت تفکر و خود ارزیابی
حقیقت رمضان و عبادت شریفی چون روزه با تحول و دگرگونی در جان و روان و رشد و کمال معنوی امتزاج یافته است و رفعت جایگاه و منزلت مقام آن با همین آثار پیوند می یابد به گونه ای که اگر این تحول و تبدل و شتاب یافتن در حرکت رو به رشد معنوی را از رمضان جداکنیم فلسفه خود را از دست می دهد و ثمردهی و تحول زایی نمی آفریند.
اینکه فرهنگ و معارف اسلامی رمضان را فیض بزرگ الهی و عاملی برای تمهید زمینه های صیرورت ـ یعنی حرکت برای عبور از رکود و سکون به سوی « شدن » ـ می داند و اگر ائمه دین (ع ) از کسانی که در پایان رمضان به آمرزش الهی نمی رسند اظهار شگفتی می کنند و آنان را از رحمت و سعادت دور می دانند همه اینها نشان از فرصت کمیاب رمضان و فضای معطر و ایام ولیالی سرشار از طراوت و نورانیت آن دارد که باید به بهره برداری های شایسته برسد تا حرکت انسان از تنگنای خاک تا فراخنای افلاک سرعت گیرد و هدف مقدسی چون نیل به « تقوا » در ابعاد و جلوه های فردی اجتماعی فرهنگی سیاسی اقتصادی و حکومتی تحقق یابد و در پی آن مقصد اعلای « تقرب به درگاه الهی » قابل دسترس گردد.
وقتی رمضان از راه رسید همه دلسوختگان اسلام و حامیان نظام مسرور شدند و دل خوش ساختند که رایحه های دل انگیز معنویت از بوستان سرسبز و پرطراوت این ماه بزرگ چنان مشام جان ها را معطر می نماید و افراد و گروه ها را از « خود » بی خود و به سوی « خدا » متوجه می کند که همه نفسانیت ها رنگ می بازند و سیئات به حسنات تبدیل می شوند و مناجات و عبادات نه به سوی بیت نفس که به سوی کعبه عشق انجام می گیرد و حاصل این خلوص و وارستگی رفع کینه ها و بداخلاقی ها و حرمت شکنی ها و نیل به مودت و محبت است . اما جای تاسف و تحسر است که با گذشت شب ها و روزها و در حالی که در آخرین لحظات وداع با رمضان قرار داریم نه تنها رذایل اخلاقی در میان برخی از گروه ها و جناح ها و وابستگان حزبی و مطبوعاتی آنان به فضایل اخلاقی تبدل نیافت که همچون گذشته شاهد ظهور و بروز بداخلاقی ها در عرصه فعالیت های اجتماعی و سیاسی و فرهنگی و رسانه ای هستیم . همچنین نه تنها پایه های بنای اختلاف و افتراق متزلزل نگشت و عمود خیمه های اقتدار و اتحاد استحکام نیافت که تنازع و تشتت تقویت شد و شتاب گرفت و آفت و آسیب آفرید و در نقطه مقابل وحدت و همبستگی در معرض تهدید قرار گرفت و میدان های تاخت و تاز به حریم آبروی افراد وسعت یافت و چه بسیار قدم ها که در بیراهه های عداوت شتاب گرفتند و چه فراوان قلم هایی که مرکب فتنه بر کاغذها ریختند و چنان که شاهد بودیم هر روز از گوشه ای تیر تهمتی برخاست و انسان های فکور و خدومی را نشانه رفت تا آنجا که با شگردهایی که فقط در مطبوعات و رسانه های استکباری قابل انتظار است و دور از منزلت مطبوعات و رسانه های جامعه ای است که با حکومت دینی اداره می شود با دستبرد تاریخی و جا به جا کردن زمان وقوع برخی از رخدادها بی گناهان رامتهم به ترور عناصر جبهه خودی کردند و این گناهی است که خداوند از آن نمی گذرد. در کنار این تحرکات مخرب دشنام ها هتک حرمت ها دروغ و نیرنگ ها و ایجاد تضاد و تنش برای فریب افکار عمومی و نیل به اهداف سیاسی نه تنها فروکش نکرد که رو به فزونی رفت . با این وصف چه جای انتظار است که در ضیافتگاه الهی به نحو شایسته ای وارد شده و آداب و شرایط آن را که در نگاه نظام اخلاقی اسلام « ترک گناهان » ـ به صورت اصل و قانون عام و فراگیر در گستره رمضان و برای همه اقشار مردم و تمام مسئولان و دولتمردان و جریان های فکری و احزاب سیاسی وظیفه و مسئولیت و واجب عینی می باشد ـ رعایت کرده باشیم و نیز چه انتظار است که به « فطر » که عید پیروزی بر نفسانیت های گوناگون فردی و اجتماعی و سیاسی می باشد برسیم و اعمال ما در ضیافتگاه الهی موجب جلب رضوان و خشنودی خدا و مقبول درگاه کبریایی او باشد !
این سخنان را از آن پیشوای الهی ـ که منفصل از « خود » بود و متصل به « خدا و در عین حال که رهبر کبیر انقلابی سترگ و بنیانگذار نظام سیاسی و حکومتی اسلام در این عصر پرآشوب بود عاشقی دلبسته و عارفی وارسته به شمار می رفت و در اوج سلوک معنوی به سر می برد و عامل به همه جلوه های فردی اجتماعی اقتصادی سیاسی و حکومتی « اخلاق » و الگوی کاملی برای همه رهبران و زمامداران بود ـ به گوش جان بسپاریم که در دیدار با مسئولان کشوری و لشکری شخصیت های روحانی اصحاب قلم و مطبوعات وسایر اقشار جامعه به صراحت فرمود : « در فکر باشید که اگر از این ضیافت درست بیرون آمدید آن وقت عید دارید عید مال کسی است که در این ضیافت راه یافته باشد استفاده کرده باشد » و « عید واقعی آن وقتی است که انسان رضای خدا را به دست بیاورد درون خود را اصلاح کند » .
اکنون شایسته است که همه افراد و گروه ها مسئولان و دولتمردان اصحاب و رسانه های گروهی به ویژه مطبوعات در آستانه ورود به عید سعید فطر در خلوتگاه دل بنشینند و به حسابرسی و خود ارزیابی بپردازند و همه مصادیق و جلوه های پندارها گفتارها کردارها موضع گیری ها و کنش های گوناگون در حوزه های مدیریت های کلان سیاسی و حکومتی و نیز در عرصه های فرهنگ هنر قلم و طبع و نشر و همچنین صحنه های تلاش های حزبی و جناحی را با ترازوی دین و اخلاق به سنجش در آورند و به مصداق اصل « حاسبواقبل ان تحاسبوا » به حسابرسی دقیق و کامل از خویش بپردازند و بدون تاثیرپذیری از وسوسه های نفسانی خاصی که در این گونه مواقع از انسان نفی خطا و گناه می کنند و بر همه رفتارها و عملکردهای ناصواب آدمی مهر تایید می زنند و همچنین فارغ از تعصب های اعتقادی نسبت به جریان های فکری گوناگون و نیز به دور از جانبداری های بیجا از احزاب و جناح های سیاسی خطاها بداخلاقی ها معاصی و صفات و عملکردهای نکوهیده خویش را بیابند و دست نیاز به درگاه حضرت بی نیاز بگشایند و به توبه و استغفار و بازگشت به معنویت زلال و خلوص و تقوایی که سپر بازدارنده از گناهان است روی آورند.
نباید فراموش کنیم که آنچه از تفکر در خویش و حسابرسی و خود ارزیابی به صورت عزم جزم برای پرهیز از گناهان در همه عرصه های فعالیت و مدیریت به دست می آوریم نباید مقطعی و زودگذر باشد و فقط به عید فطر و مدتی پس از آن محدود گردد. زیرا در این صورت اولا به عمق و ژرفای عمل حسابرسی و خود ارزیابی نفوذ نکرده ایم . ثانیا به این ادراک فکری و واقعیت عینی نرسیده ایم که فطر جشن پیروزی بر نفسانیت های فردی و گروهی است و این اصل با طی مراتب بالائی از تقوا و خویشتن داری از گناه که حاصل بهره برداری صحیح از ضیافتگاه الهی می باشد محقق می گردد. ثالثا اجتناب از معاصی که حامل نهایی خود ارزیابی در عید فطر است باید خاستگاهی چون تحول و دگرگونی اساسی در روح و روان داشته باشد و در این صورت است که پرهیز از گناهان در طول سال استمرار می یابد و همه فعالان و تلاشگران در تمام صحنه ها و عرصه ها را به مراقبت مداوم از خویش وامی دارد و ملکه اخلاقی خود نگهداری از گناه را در جان و روحشان تثبیت می نماید. رابعا با به وجود آمدن این حالت تقوا و خویشتن داری از معاصی همه روزها در طول سال برای همه افراد و گروه ها « عید » محسوب می شود و این کلام معصوم (ع ) که « هر روزی که در آن خداوند معصیت نشود عید است » تحقق می یابد.
اکنون این ما هستیم که باید بیندیشیم و خویشتن را در مقابل این پرسش اساسی قرار دهیم که : آیا همه مراحل این حسابرسی و خودارزیابی دقیق را طی کرده ایم.
منبع: جمهوری اسلامی
اینکه فرهنگ و معارف اسلامی رمضان را فیض بزرگ الهی و عاملی برای تمهید زمینه های صیرورت ـ یعنی حرکت برای عبور از رکود و سکون به سوی « شدن » ـ می داند و اگر ائمه دین (ع ) از کسانی که در پایان رمضان به آمرزش الهی نمی رسند اظهار شگفتی می کنند و آنان را از رحمت و سعادت دور می دانند همه اینها نشان از فرصت کمیاب رمضان و فضای معطر و ایام ولیالی سرشار از طراوت و نورانیت آن دارد که باید به بهره برداری های شایسته برسد تا حرکت انسان از تنگنای خاک تا فراخنای افلاک سرعت گیرد و هدف مقدسی چون نیل به « تقوا » در ابعاد و جلوه های فردی اجتماعی فرهنگی سیاسی اقتصادی و حکومتی تحقق یابد و در پی آن مقصد اعلای « تقرب به درگاه الهی » قابل دسترس گردد.
وقتی رمضان از راه رسید همه دلسوختگان اسلام و حامیان نظام مسرور شدند و دل خوش ساختند که رایحه های دل انگیز معنویت از بوستان سرسبز و پرطراوت این ماه بزرگ چنان مشام جان ها را معطر می نماید و افراد و گروه ها را از « خود » بی خود و به سوی « خدا » متوجه می کند که همه نفسانیت ها رنگ می بازند و سیئات به حسنات تبدیل می شوند و مناجات و عبادات نه به سوی بیت نفس که به سوی کعبه عشق انجام می گیرد و حاصل این خلوص و وارستگی رفع کینه ها و بداخلاقی ها و حرمت شکنی ها و نیل به مودت و محبت است . اما جای تاسف و تحسر است که با گذشت شب ها و روزها و در حالی که در آخرین لحظات وداع با رمضان قرار داریم نه تنها رذایل اخلاقی در میان برخی از گروه ها و جناح ها و وابستگان حزبی و مطبوعاتی آنان به فضایل اخلاقی تبدل نیافت که همچون گذشته شاهد ظهور و بروز بداخلاقی ها در عرصه فعالیت های اجتماعی و سیاسی و فرهنگی و رسانه ای هستیم . همچنین نه تنها پایه های بنای اختلاف و افتراق متزلزل نگشت و عمود خیمه های اقتدار و اتحاد استحکام نیافت که تنازع و تشتت تقویت شد و شتاب گرفت و آفت و آسیب آفرید و در نقطه مقابل وحدت و همبستگی در معرض تهدید قرار گرفت و میدان های تاخت و تاز به حریم آبروی افراد وسعت یافت و چه بسیار قدم ها که در بیراهه های عداوت شتاب گرفتند و چه فراوان قلم هایی که مرکب فتنه بر کاغذها ریختند و چنان که شاهد بودیم هر روز از گوشه ای تیر تهمتی برخاست و انسان های فکور و خدومی را نشانه رفت تا آنجا که با شگردهایی که فقط در مطبوعات و رسانه های استکباری قابل انتظار است و دور از منزلت مطبوعات و رسانه های جامعه ای است که با حکومت دینی اداره می شود با دستبرد تاریخی و جا به جا کردن زمان وقوع برخی از رخدادها بی گناهان رامتهم به ترور عناصر جبهه خودی کردند و این گناهی است که خداوند از آن نمی گذرد. در کنار این تحرکات مخرب دشنام ها هتک حرمت ها دروغ و نیرنگ ها و ایجاد تضاد و تنش برای فریب افکار عمومی و نیل به اهداف سیاسی نه تنها فروکش نکرد که رو به فزونی رفت . با این وصف چه جای انتظار است که در ضیافتگاه الهی به نحو شایسته ای وارد شده و آداب و شرایط آن را که در نگاه نظام اخلاقی اسلام « ترک گناهان » ـ به صورت اصل و قانون عام و فراگیر در گستره رمضان و برای همه اقشار مردم و تمام مسئولان و دولتمردان و جریان های فکری و احزاب سیاسی وظیفه و مسئولیت و واجب عینی می باشد ـ رعایت کرده باشیم و نیز چه انتظار است که به « فطر » که عید پیروزی بر نفسانیت های گوناگون فردی و اجتماعی و سیاسی می باشد برسیم و اعمال ما در ضیافتگاه الهی موجب جلب رضوان و خشنودی خدا و مقبول درگاه کبریایی او باشد !
این سخنان را از آن پیشوای الهی ـ که منفصل از « خود » بود و متصل به « خدا و در عین حال که رهبر کبیر انقلابی سترگ و بنیانگذار نظام سیاسی و حکومتی اسلام در این عصر پرآشوب بود عاشقی دلبسته و عارفی وارسته به شمار می رفت و در اوج سلوک معنوی به سر می برد و عامل به همه جلوه های فردی اجتماعی اقتصادی سیاسی و حکومتی « اخلاق » و الگوی کاملی برای همه رهبران و زمامداران بود ـ به گوش جان بسپاریم که در دیدار با مسئولان کشوری و لشکری شخصیت های روحانی اصحاب قلم و مطبوعات وسایر اقشار جامعه به صراحت فرمود : « در فکر باشید که اگر از این ضیافت درست بیرون آمدید آن وقت عید دارید عید مال کسی است که در این ضیافت راه یافته باشد استفاده کرده باشد » و « عید واقعی آن وقتی است که انسان رضای خدا را به دست بیاورد درون خود را اصلاح کند » .
اکنون شایسته است که همه افراد و گروه ها مسئولان و دولتمردان اصحاب و رسانه های گروهی به ویژه مطبوعات در آستانه ورود به عید سعید فطر در خلوتگاه دل بنشینند و به حسابرسی و خود ارزیابی بپردازند و همه مصادیق و جلوه های پندارها گفتارها کردارها موضع گیری ها و کنش های گوناگون در حوزه های مدیریت های کلان سیاسی و حکومتی و نیز در عرصه های فرهنگ هنر قلم و طبع و نشر و همچنین صحنه های تلاش های حزبی و جناحی را با ترازوی دین و اخلاق به سنجش در آورند و به مصداق اصل « حاسبواقبل ان تحاسبوا » به حسابرسی دقیق و کامل از خویش بپردازند و بدون تاثیرپذیری از وسوسه های نفسانی خاصی که در این گونه مواقع از انسان نفی خطا و گناه می کنند و بر همه رفتارها و عملکردهای ناصواب آدمی مهر تایید می زنند و همچنین فارغ از تعصب های اعتقادی نسبت به جریان های فکری گوناگون و نیز به دور از جانبداری های بیجا از احزاب و جناح های سیاسی خطاها بداخلاقی ها معاصی و صفات و عملکردهای نکوهیده خویش را بیابند و دست نیاز به درگاه حضرت بی نیاز بگشایند و به توبه و استغفار و بازگشت به معنویت زلال و خلوص و تقوایی که سپر بازدارنده از گناهان است روی آورند.
نباید فراموش کنیم که آنچه از تفکر در خویش و حسابرسی و خود ارزیابی به صورت عزم جزم برای پرهیز از گناهان در همه عرصه های فعالیت و مدیریت به دست می آوریم نباید مقطعی و زودگذر باشد و فقط به عید فطر و مدتی پس از آن محدود گردد. زیرا در این صورت اولا به عمق و ژرفای عمل حسابرسی و خود ارزیابی نفوذ نکرده ایم . ثانیا به این ادراک فکری و واقعیت عینی نرسیده ایم که فطر جشن پیروزی بر نفسانیت های فردی و گروهی است و این اصل با طی مراتب بالائی از تقوا و خویشتن داری از گناه که حاصل بهره برداری صحیح از ضیافتگاه الهی می باشد محقق می گردد. ثالثا اجتناب از معاصی که حامل نهایی خود ارزیابی در عید فطر است باید خاستگاهی چون تحول و دگرگونی اساسی در روح و روان داشته باشد و در این صورت است که پرهیز از گناهان در طول سال استمرار می یابد و همه فعالان و تلاشگران در تمام صحنه ها و عرصه ها را به مراقبت مداوم از خویش وامی دارد و ملکه اخلاقی خود نگهداری از گناه را در جان و روحشان تثبیت می نماید. رابعا با به وجود آمدن این حالت تقوا و خویشتن داری از معاصی همه روزها در طول سال برای همه افراد و گروه ها « عید » محسوب می شود و این کلام معصوم (ع ) که « هر روزی که در آن خداوند معصیت نشود عید است » تحقق می یابد.
اکنون این ما هستیم که باید بیندیشیم و خویشتن را در مقابل این پرسش اساسی قرار دهیم که : آیا همه مراحل این حسابرسی و خودارزیابی دقیق را طی کرده ایم.
منبع: جمهوری اسلامی
فردا ،احتمالا یومالشک است
برای اعلام عید فطر از سوی مقام معظم رهبری باید گزارشهای موثقی وجود داشته باشد و بر همین اساس با توجه به مشکلات هوا احتمال دارد که فردا یومالشک اعلام شود.
عضو کمیته علمی ستاد استهلال گفت: ممکن است با توجه به ابری و غبارآلود بودن هوا هلال ماه رؤیت نشود و فردا یومالشک اعلام شود.
قاسم رستمی در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی فارس با بیان اینکه بر اساس اعلام سازمان هواشناسی بین ظهر تا بعد از ظهر در اکثر نقاط کشور هوا نیمه ابری است، افزود: باتوجه به اینکه در این فصل غبار زیاد است احتمال رؤیت هلال ماه کمتر از 50 درصد است.
وی با تأکید بر اینکه اگر قرار باشد ماه رؤیت شود تا یک ساعت قبل از غروب خورشید رؤیت میشود، گفت: محدوده زمانی رؤیت هلال ماه از ساعت یک و نیم تا 6 بعد از ظهر است.
عضو کمیته علمی ستاد استهلال در پاسخ به این پرسش که اگر امروز ماه رؤیت نشود، فردا چه وضعیتی دارد، اظهار داشت: برای اعلام عید فطر از سوی مقام معظم رهبری باید گزارشهای موثقی وجود داشته باشد و بر همین اساس با توجه به مشکلات هوا احتمال دارد که فردا یومالشک اعلام شود.
قاسم رستمی در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی فارس با بیان اینکه بر اساس اعلام سازمان هواشناسی بین ظهر تا بعد از ظهر در اکثر نقاط کشور هوا نیمه ابری است، افزود: باتوجه به اینکه در این فصل غبار زیاد است احتمال رؤیت هلال ماه کمتر از 50 درصد است.
وی با تأکید بر اینکه اگر قرار باشد ماه رؤیت شود تا یک ساعت قبل از غروب خورشید رؤیت میشود، گفت: محدوده زمانی رؤیت هلال ماه از ساعت یک و نیم تا 6 بعد از ظهر است.
عضو کمیته علمی ستاد استهلال در پاسخ به این پرسش که اگر امروز ماه رؤیت نشود، فردا چه وضعیتی دارد، اظهار داشت: برای اعلام عید فطر از سوی مقام معظم رهبری باید گزارشهای موثقی وجود داشته باشد و بر همین اساس با توجه به مشکلات هوا احتمال دارد که فردا یومالشک اعلام شود.
منبع : تابناک
پاسخ رهبرانقلاب به استفتائات در مورد رویت هلال ماه شوال
پاسخ رهبرمعظم انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای (مد ظله تعالی) به استفتائات در باره رویت هلال ماه شوال در پایگاه اطلاع رسانی معظم له منتشر شد.
متن پرسش های مردم و پاسخ های معظم له که در پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری منتشر شده به شرح ذیل است:
س: همانطورکهمىدانید، وضعیت هلالدر آخر یااولماه بهیکى از حالتهاىزیر است:
1 - غروب هلال قبل از غروب خورشید باشد.
2 - غروب هلال مقارن با غروب خورشید باشد.
3 - غروب هلال بعد از غروب خورشید باشد.
امیدواریم بیان فرمائید که کدامیک از حالات سه گانه فوق را مىتوان به وسیله برنامههاى محاسبه کننده الکترونیکى دقیق براى دورترین نقاط عالم محاسبه کرد؟ آیا استفاده از این محاسبات براى تعیین اول ماه قبل از حلول آن امکان دارد یا اینکه حتما باید ماه با چشم رؤیت شود؟
ج:معیارِ اول ماه، هلالى است که بعد از غروب خورشید غروب کند و رؤیت آن، قبل از غروب ممکن باشد، و محاسبات علمى اگر موجب یقین براى مکلف نشود، اعتبار ندارد.
س: آیارؤیت تصویر هلال ماه با استفاده از دوربین CCD و انعکاس نور و بازخوانى اطلاعات ضبط شده توسط رایانه، براى اثبات اول ماه کفایت مىکند؟
ج: رؤیت با وسیله، فرقى با رؤیت به طریق عادى ندارد و معتبر است. ملاک آن است که عنوان رؤیت محفوظ باشد. پس رؤیت با چشم و با عینک و با تلسکوپ محکوم به حکم واحدند. اما در مورد انعکاس به رایانه که درآن صدق عنوان رؤیت معلوم نیست محل اشکال است.
س: اگر هلال ماه شوال در یک شهر دیده نشود، ولى تلویزیون و رادیو از حلول آن خبر دهند، آیا کافى است یا تحقیق بیشترى واجب است؟
ج: اگر مفید اطمینان به ثبوت هلال گردد یا صدور حکم به هلال از طرف ولى فقیه باشد، کافى است و نیازى به تحقیق نیست.
س: اگر تعیین اول ماه رمضان و عید سعید فطر به علت عدم امکان رؤیت هلال اول ماه به سبب وجود ابر در آسمان یا اسباب دیگر، ممکن نباشد و سى روز ماه شعبان یا ماه رمضان کامل نشده باشد، آیا براى ما که در ژاپن زندگى مىکنیم، جایز است که به افق ایران عمل کرده و یا به تقویم اعتماد کنیم؟ وظیفه ما چیست؟
ج: اگر اول ماه از طریق رؤیت هلال حتى در افق شهرهاى مجاورى که یک افق دارند، و یا از طریق شهادت دو فرد عادل و یا از طریق حکم حاکم ثابت نشود، باید احتیاط کرد تا اول ماه ثابت شود، و رؤیت هلال در ایران که در غرب ژاپن واقع است، براى کسانى که مقیم ژاپن هستند، اعتبار ندارد.
س: آیا اتحاد افق در رؤیت هلال شرط است یا خیر؟
ج: رؤیت هلال در شهرهائى که در افق متحد و یا نزدیک به هم هستند و یا در شهرهائى که در شرق واقع شدهاند، کافى است.
س: مقصود از اتحاد افق چیست؟
ج:منظور از آن، شهرهائى است که در طول خط واحدى واقع شدهاند. بنابراین اگر دو شهر در یک خط طولى باشند (مراد از طول، طول در اصطلاح علم هیئت است)، گفته مىشود که آنها در افق متحد هستند.
س: اگر روز بیست و نهم ماه در تهران و خراسان عید باشد، آیا براى افرادى هم که در شهرى مانند بوشهر مقیم هستند، جایز است افطار کنند؟ با توجه به اینکه افق تهران و خراسان با افق بوشهر یکى نیست.
ج: به طور کلّى اگر اختلاف بین افق دو شهر به مقدارى باشد که با فرض رؤیت هلال در یکى، هلال در دیگرى قابل رؤیت نباشد، رؤیت آن در شهرهاى غربى براى مردم شهرهاى شرقى که خورشید در آنها قبل از شهرهاى غربى غروب مىکند، کافى نیست، بر خلاف عکس آن.
س: اگر بین علماى یک شهر راجع به ثبوت هلال یا عدم آن اختلاف رخ دهد و عدالت آنها هم نزد مکلّف ثابت بوده و به دقت همه آنها در استدلال خود مطمئن باشد، وظیفه واجب مکلّف چیست؟
ج: اگر اختلاف دو بیّنه به صورت نفى و اثبات باشد، یعنى یکى مدعى ثبوت هلال و دیگرى مدعى عدم ثبوت آن باشد، این اختلاف موجب تعارض دو بینه و تساقط هر دو است، و وظیفه مکلّف این است که هر دو نظر را کنار گذاشته و درباره افطار کردن یا روزه گرفتن به آنچه که مقتضاى اصل است، عمل نماید. ولى اگر بین ثبوت هلال و عدم علم به ثبوت آن اختلاف داشته باشند، به این صورت که بعضى از آنها مدعى رؤیت هلال باشند و بعضى دیگر مدعى عدم مشاهده آن، قول کسانى که مدعى رؤیت هلال هستند، در صورت عادل بودن، حجت شرعى براى مکلّف است و باید از آن متابعت کند، و همچنین اگر حاکم شرعى حکم به ثبوت هلال نماید، حکم وى حجت شرعى براى همه مکلفین است و باید از آن پیروى کنند.
س: اگر شخصى هلال ماه را ببیند و بداند که رؤیت هلال براى حاکم شرع شهر او به هر علتى ممکن نیست، آیا او مکلّف است که رؤیت هلال را به حاکم اطلاع دهد؟
ج:اعلام بر او واجب نیست مگر آنکه ترک آن مفسده داشته باشد.
س: همانگونه که مىدانید اکثر فقهاى بزرگوار پنج راه براى ثبوت اول ماه شوال در رسالههاى عملیه خود بیان کردهاند که ثبوت نزد حاکم شرع در ضمن آنها نیست، بنابراین چگونه بیشتر مؤمنین به مجرد ثبوت اول ماه شوال نزد مراجع، روزه خود را افطار مىکنند؟ شخصى که از این راه اطمینان به ثبوت هلال پیدا نمىکند، چه تکلیفى دارد؟
ج: تا حاکم حکم به رؤیت هلال نکرده، مجرد ثبوت هلال نزد او، براى تبعیّت دیگران از وى کافى نیست، مگر آنکه اطمینان به ثبوت هلال حاصل نمایند.
س: اگر ولى امر مسلمین حکم نماید که فردا عید است و رادیو و تلویزیون اعلام کنند که هلال در چند شهر دیده شده است، آیا عید براى تمامى نواحى کشور ثابت مىشود یا فقط براى شهرهایى که ماه در آنها دیده شده و شهرهاى هم افق با آنها، ثابت مىگردد؟
ج:اگر حکم حاکم شامل همه کشور باشد، حکم او شرعا براى همه شهرها معتبر است.
س: آیا کوچکى هلال و باریک بودن و اتصاف آن به خصوصیات هلال شب اول، دلیل بر این محسوب مىشود که شب قبل شب اول ماه نبوده، بلکه شب سىام ماه قبلى بوده است؟ اگر عید براى شخصى ثابت شود و از این راه یقین پیدا کند که روز قبل عید نبوده، آیا قضاى روزه روز سىام ماه رمضان را باید به جا آورد؟
ج: مجرد کوچکىو پائین بودنهلال یا بزرگىو بالا بودنو یا پهنیا باریکبودن آندلیل شرعى شباول یا دوم بودننیست، ولىاگر مکلّفاز آنعلم به چیزىپیدا کند باید به مقتضاى علم خود در این زمینه عمل نماید.
س: آیا استناد به شبى که در آن ماه به صورت قرص کامل است (شب چهاردهم) و اعتبار آن به عنوان دلیل براى محاسبه اول ماه جایز است تا از این راه وضعیت یوم الشک معلوم شود که مثلا روز سى ام ماه رمضان است و احکام روز ماه رمضان بر آن مترتب شود، مثلا بر کسى که این روز را بر اساس بیّنه روزه نگرفته، حکم به وجوب قضاى روزه شود و کسى هم که به دلیل استصحاب بقاى ماه رمضان روزه گرفته، برىء الذمّه باشد؟
ج: امر مذکور حجت شرعى بر آنچه ذکر شد، نیست، ولى اگر مفید علم به چیزى براى مکلّف باشد، واجب است که طبق آن عمل نماید.
س: آیا استهلال در اول هر ماه واجب کفائى است یا احتیاط واجب؟
ج:استهلال فى نفسه واجب شرعى نیست.
س: آیا اول ماه مبارک رمضان و آخر آن با رؤیت هلال ثابت مىشود یا با تقویم، هر چند ماه شعبان سى روز نباشد؟
ج: اول یا آخر ماه رمضان با رؤیت شخص مکلّف یا با شهادت دو فرد عادل یا با شهرتى که مفید علم است یا با گذشت سى روز و یا بوسیله حکم حاکم ثابت مىشود.
س: اگر تبعیت از اعلام رؤیت هلال توسط یک دولت جایز شد، و آن اعلام معیارى علمى براى ثبوت هلال سرزمینهاى دیگر را تشکیل دهد، آیا اسلامى بودن آن حکومت شرط است، یا اینکه عمل به آن حتى اگر حکومت ظالم و فاجر هم باشد، ممکن است؟
ج: ملاکدر اینمورد، حصولاطمینان بهرؤیت در منطقهاىاست که نسبتبه مکلّف کافى محسوبمىشود.
متن پرسش های مردم و پاسخ های معظم له که در پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری منتشر شده به شرح ذیل است:
س: همانطورکهمىدانید، وضعیت هلالدر آخر یااولماه بهیکى از حالتهاىزیر است:
1 - غروب هلال قبل از غروب خورشید باشد.
2 - غروب هلال مقارن با غروب خورشید باشد.
3 - غروب هلال بعد از غروب خورشید باشد.
امیدواریم بیان فرمائید که کدامیک از حالات سه گانه فوق را مىتوان به وسیله برنامههاى محاسبه کننده الکترونیکى دقیق براى دورترین نقاط عالم محاسبه کرد؟ آیا استفاده از این محاسبات براى تعیین اول ماه قبل از حلول آن امکان دارد یا اینکه حتما باید ماه با چشم رؤیت شود؟
ج:معیارِ اول ماه، هلالى است که بعد از غروب خورشید غروب کند و رؤیت آن، قبل از غروب ممکن باشد، و محاسبات علمى اگر موجب یقین براى مکلف نشود، اعتبار ندارد.
س: آیارؤیت تصویر هلال ماه با استفاده از دوربین CCD و انعکاس نور و بازخوانى اطلاعات ضبط شده توسط رایانه، براى اثبات اول ماه کفایت مىکند؟
ج: رؤیت با وسیله، فرقى با رؤیت به طریق عادى ندارد و معتبر است. ملاک آن است که عنوان رؤیت محفوظ باشد. پس رؤیت با چشم و با عینک و با تلسکوپ محکوم به حکم واحدند. اما در مورد انعکاس به رایانه که درآن صدق عنوان رؤیت معلوم نیست محل اشکال است.
س: اگر هلال ماه شوال در یک شهر دیده نشود، ولى تلویزیون و رادیو از حلول آن خبر دهند، آیا کافى است یا تحقیق بیشترى واجب است؟
ج: اگر مفید اطمینان به ثبوت هلال گردد یا صدور حکم به هلال از طرف ولى فقیه باشد، کافى است و نیازى به تحقیق نیست.
س: اگر تعیین اول ماه رمضان و عید سعید فطر به علت عدم امکان رؤیت هلال اول ماه به سبب وجود ابر در آسمان یا اسباب دیگر، ممکن نباشد و سى روز ماه شعبان یا ماه رمضان کامل نشده باشد، آیا براى ما که در ژاپن زندگى مىکنیم، جایز است که به افق ایران عمل کرده و یا به تقویم اعتماد کنیم؟ وظیفه ما چیست؟
ج: اگر اول ماه از طریق رؤیت هلال حتى در افق شهرهاى مجاورى که یک افق دارند، و یا از طریق شهادت دو فرد عادل و یا از طریق حکم حاکم ثابت نشود، باید احتیاط کرد تا اول ماه ثابت شود، و رؤیت هلال در ایران که در غرب ژاپن واقع است، براى کسانى که مقیم ژاپن هستند، اعتبار ندارد.
س: آیا اتحاد افق در رؤیت هلال شرط است یا خیر؟
ج: رؤیت هلال در شهرهائى که در افق متحد و یا نزدیک به هم هستند و یا در شهرهائى که در شرق واقع شدهاند، کافى است.
س: مقصود از اتحاد افق چیست؟
ج:منظور از آن، شهرهائى است که در طول خط واحدى واقع شدهاند. بنابراین اگر دو شهر در یک خط طولى باشند (مراد از طول، طول در اصطلاح علم هیئت است)، گفته مىشود که آنها در افق متحد هستند.
س: اگر روز بیست و نهم ماه در تهران و خراسان عید باشد، آیا براى افرادى هم که در شهرى مانند بوشهر مقیم هستند، جایز است افطار کنند؟ با توجه به اینکه افق تهران و خراسان با افق بوشهر یکى نیست.
ج: به طور کلّى اگر اختلاف بین افق دو شهر به مقدارى باشد که با فرض رؤیت هلال در یکى، هلال در دیگرى قابل رؤیت نباشد، رؤیت آن در شهرهاى غربى براى مردم شهرهاى شرقى که خورشید در آنها قبل از شهرهاى غربى غروب مىکند، کافى نیست، بر خلاف عکس آن.
س: اگر بین علماى یک شهر راجع به ثبوت هلال یا عدم آن اختلاف رخ دهد و عدالت آنها هم نزد مکلّف ثابت بوده و به دقت همه آنها در استدلال خود مطمئن باشد، وظیفه واجب مکلّف چیست؟
ج: اگر اختلاف دو بیّنه به صورت نفى و اثبات باشد، یعنى یکى مدعى ثبوت هلال و دیگرى مدعى عدم ثبوت آن باشد، این اختلاف موجب تعارض دو بینه و تساقط هر دو است، و وظیفه مکلّف این است که هر دو نظر را کنار گذاشته و درباره افطار کردن یا روزه گرفتن به آنچه که مقتضاى اصل است، عمل نماید. ولى اگر بین ثبوت هلال و عدم علم به ثبوت آن اختلاف داشته باشند، به این صورت که بعضى از آنها مدعى رؤیت هلال باشند و بعضى دیگر مدعى عدم مشاهده آن، قول کسانى که مدعى رؤیت هلال هستند، در صورت عادل بودن، حجت شرعى براى مکلّف است و باید از آن متابعت کند، و همچنین اگر حاکم شرعى حکم به ثبوت هلال نماید، حکم وى حجت شرعى براى همه مکلفین است و باید از آن پیروى کنند.
س: اگر شخصى هلال ماه را ببیند و بداند که رؤیت هلال براى حاکم شرع شهر او به هر علتى ممکن نیست، آیا او مکلّف است که رؤیت هلال را به حاکم اطلاع دهد؟
ج:اعلام بر او واجب نیست مگر آنکه ترک آن مفسده داشته باشد.
س: همانگونه که مىدانید اکثر فقهاى بزرگوار پنج راه براى ثبوت اول ماه شوال در رسالههاى عملیه خود بیان کردهاند که ثبوت نزد حاکم شرع در ضمن آنها نیست، بنابراین چگونه بیشتر مؤمنین به مجرد ثبوت اول ماه شوال نزد مراجع، روزه خود را افطار مىکنند؟ شخصى که از این راه اطمینان به ثبوت هلال پیدا نمىکند، چه تکلیفى دارد؟
ج: تا حاکم حکم به رؤیت هلال نکرده، مجرد ثبوت هلال نزد او، براى تبعیّت دیگران از وى کافى نیست، مگر آنکه اطمینان به ثبوت هلال حاصل نمایند.
س: اگر ولى امر مسلمین حکم نماید که فردا عید است و رادیو و تلویزیون اعلام کنند که هلال در چند شهر دیده شده است، آیا عید براى تمامى نواحى کشور ثابت مىشود یا فقط براى شهرهایى که ماه در آنها دیده شده و شهرهاى هم افق با آنها، ثابت مىگردد؟
ج:اگر حکم حاکم شامل همه کشور باشد، حکم او شرعا براى همه شهرها معتبر است.
س: آیا کوچکى هلال و باریک بودن و اتصاف آن به خصوصیات هلال شب اول، دلیل بر این محسوب مىشود که شب قبل شب اول ماه نبوده، بلکه شب سىام ماه قبلى بوده است؟ اگر عید براى شخصى ثابت شود و از این راه یقین پیدا کند که روز قبل عید نبوده، آیا قضاى روزه روز سىام ماه رمضان را باید به جا آورد؟
ج: مجرد کوچکىو پائین بودنهلال یا بزرگىو بالا بودنو یا پهنیا باریکبودن آندلیل شرعى شباول یا دوم بودننیست، ولىاگر مکلّفاز آنعلم به چیزىپیدا کند باید به مقتضاى علم خود در این زمینه عمل نماید.
س: آیا استناد به شبى که در آن ماه به صورت قرص کامل است (شب چهاردهم) و اعتبار آن به عنوان دلیل براى محاسبه اول ماه جایز است تا از این راه وضعیت یوم الشک معلوم شود که مثلا روز سى ام ماه رمضان است و احکام روز ماه رمضان بر آن مترتب شود، مثلا بر کسى که این روز را بر اساس بیّنه روزه نگرفته، حکم به وجوب قضاى روزه شود و کسى هم که به دلیل استصحاب بقاى ماه رمضان روزه گرفته، برىء الذمّه باشد؟
ج: امر مذکور حجت شرعى بر آنچه ذکر شد، نیست، ولى اگر مفید علم به چیزى براى مکلّف باشد، واجب است که طبق آن عمل نماید.
س: آیا استهلال در اول هر ماه واجب کفائى است یا احتیاط واجب؟
ج:استهلال فى نفسه واجب شرعى نیست.
س: آیا اول ماه مبارک رمضان و آخر آن با رؤیت هلال ثابت مىشود یا با تقویم، هر چند ماه شعبان سى روز نباشد؟
ج: اول یا آخر ماه رمضان با رؤیت شخص مکلّف یا با شهادت دو فرد عادل یا با شهرتى که مفید علم است یا با گذشت سى روز و یا بوسیله حکم حاکم ثابت مىشود.
س: اگر تبعیت از اعلام رؤیت هلال توسط یک دولت جایز شد، و آن اعلام معیارى علمى براى ثبوت هلال سرزمینهاى دیگر را تشکیل دهد، آیا اسلامى بودن آن حکومت شرط است، یا اینکه عمل به آن حتى اگر حکومت ظالم و فاجر هم باشد، ممکن است؟
ج: ملاکدر اینمورد، حصولاطمینان بهرؤیت در منطقهاىاست که نسبتبه مکلّف کافى محسوبمىشود.
منبع : تابناک
امام على (علیه السلام):
ثَوابُ العَمَلِ عَلَی قَدْرِ المَشَقَّةِ فیهِ.
پاداش کار به اندازۀ رنج و زحمتى است که در راه آن متحمل می شوند.
The reward for any work is proportionate to the toil of performing it.
غرر الحکم، ص 4690
| ۲۸ شهریور ۱۳۸۸ | |
|
خدایا مرا سرشار از مهر و رحمتت فرما
اَللّـهمّ غَشّنى فیه بِالرّحْمَة وَارْزقْنى فیه التّوْفیقَ
خدایا فراگیر مرا در این ماه به مهر خود و روزیم کن در آن به توفیق خود گفتار نور: قال الصادق (ع): للصائم فرحتان فرحة عند افطاره و فرحة عند لقاء ربه امام صادق (ع) فرمود : براى روزه دار دو سرور و خوشحالى است : هنگام افطار و هنگام لقاء پروردگار (وقت مردن و در قیامت) . وسائل الشیعه، ج 7 ص 290 |
امام علی (علیه السلام):
الظُّلمُ فی الدُّنیا بَوارٌ، وَفِی الآخِرَةِ دَمارٌ.
ستمگری در دنیا مایۀ نابودی و در آخرت مایۀ هلاکت است.
Oppression causes perdition in the World and corruption in the Hereafter.
میزان الحکمه، ح 11374