شیشه ی عمر شبو می شکنی داغون می کنی

شنیدم وقتی بیای از آسمون گل می ریزه

کوچه باغا رو پر از بیدای مجنون می کنی

شنیدم وقتی بیای غصه هامون تموم می شه

قحطی گریه می آد ، خنده رو ارزون می کنی

آسمون به احترامت پا می شه به اون نشون

که تو سفره ی زمین خورشیدو مهمون می کنی

دلامون خیلی گرفته س ، شبامون خیلی سیاس

می دونم یه شب می آی خاکو چراغون می کنی

علیرضا قزوه

لهجه خورشید

ای اذان محض ای تکبیر ناب

ای علی ای مرزبان افتاب

ای خدای خطبه‌ای کوه کلام

ای طنین واژه‌ای سیل سیام

ای به گردت عارفان در هلهله

وی به شوقت صوفیان در سلسله

ای سوارسهمگین سوره ها

وی اسیری غرش اسطوره ها

جز تو پیغمبر تبسم با که کرد

آفتاب اخر تکلم با که کرد

چون ندید از تو خلق کوروکر

رد رد الشمس در شق القمر

جز تو ای ثقل زمین ای بو تراب

با که بوداخر سلام افتاب

ای روان پهلوانی در بدن

پهلوان روح در میدان اتن

مرد میدان مرد گرد

مرد عرفان مرد دانش مرد درد

ای حصار عرش بر فرش حصیر

وی غبار وحی بر خاک غدیر

ای بت بالاتر از تاویل من

لرزه افتد از تو بر تمثیل من

اندکی تاریک شو در نور خویش

تا ببینم در تو ذوب طور خویش

کور شد اندیشه ام دستم بگیر

عاجزم من از مراعات النظیر

عفو فرما استعارات مرا

سهو دان خبط عبارات مرا

یا علی قلیان روحم پاک نیست

جسم من در مرتع ادراک نیست

در درون من منیت مانده است

شعر من در جاهلیت مانده است

یا علی من مرد آهن نیستم

شاعر شمشیر و جوشن نیستم

یا علی از من مجو لحن شرار

من نمیدانم زبان ذوالفقار

من اسیری خفته در بند توام

من یتیم کوی لبخند توام

با اسیر خود سرافرازی مکن

با یتیمان دلم بازی نکن

شبنمی در من بنه تفسیر ناب

خطبه‌ای بر من بخوان در وصف آب

بامن از گلزار لولا ها بگو

بامن از افلاک بالا ها بگو

احمد عزیزی

از گل گفته‌های تو

باز کبوتر دلم، پر زده در هوای تو

می کشدم ز هر طرف، جاذبة وفای تو

در سفری دوباره‌ام، سوخته چون ستاره‌ام

آه که آتش درون، شعله زد از نوای تو

گر چه جوان دویده‌ام، پیر به تو رسیده‌ام

تا به کجا کشد مرا، غربت ماجرای تو

ساز دل شکسته‌ام، مویه ز داغ می‌کند

بغض زمان گرفته از، گریة بی صدای تو

در شب بی خروش من، چنگ غریب عشق کو

تا به نوای غم زند نغمة آشنای تو

بر سر سجده‌گاه دل، سوخته‌جان نشسته ام

تا دم آخرین نفس، بر لب من دعای تو

قصة نا‌تمام دل با تو تمام می‌شود

شاخة سبز آرزو، گل دهد از صفای تو

دست خیالی خرد، خوشة گل سبد‌سبد

چیده ز باغ آسمان، شب همه شب برای تو

عطر ترانه‌های تر، شعر نگفتة سحر

داشت نسیم خوش‌خبر، از گل گفته‌های تو

ای همه آرزوی من، خوب فرشته‌خوی من

شاخ بهشتی غزل، ریخته گل به پای تو

«من که ملول گشتمی، از نفس فرشتگان

قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو»

نصرالله مردانی

رؤیای آشنا

با تیشه‌ی خیال تراشیده‌ام تو را

در هر بتی که ساخته‌ام دیده‌ام تو را

از آسمان به دامنم افتاده آفتاب؟

یا چون گل از بهشت خدا چیده‌ام تو را

هر گل به رنگ و بوی خودش می‌دمد به باغ

من از تمام گل‌ها بوییده‌ام تو را

رؤیای آشنای شب و روز عمر من!

در خواب‌های کودکی‌ام دیده‌ام تو را

از هر نظر تو عین پسند دل منی

هم دیده، هم ندیده، پسندیده‌ام تو را

زیباپرستی دل من بی‌دلیل نیست

زیرا به این دلیل پسندیده‌ام تو را

با آنکه جز سکوت جوابم نمی‌دهی

در هر سؤال از همه پرسیده‌ام تو را

از شعر و استعاره و تشبیه برتری

با هیچ‌کس به‌جز تو نسنجیده‌ام تو را

دکتر قیصر امین پور

 یا ابا صالح مدد...

دل به داغ بی‌کسی دچار شد، نیامدی
 

چشم ماه و آفتاب تار شد، نیامدی
 

سنگ‌های سرزمین من در انتظار تو
 

زیر سم اسب‌ها غبار شد، نیامدی
 

چون عصای موریانه خورده دست‌های من
 

زیر بار درد تار و مار شد، نیامدی
 

ای بلندتر ز کاش و دورتر ز کاشکی
 

روزهای رفته بی‌شمار شد، نیامدی
 

عمر انتظار ما، حکایت ظهور تو
 

قصه بلند روزگار شد، نیامدی

عبدالجبار کاکایی

طنز/ رئیس‌جمهور کیست؟

 مهدی جان ...

جهان را،شوق یک فردای نا محدود می گیرد