تعیین یک ماه برای ریاضت و انجام تکالیفی که اغلب دشوار است و پایان یافتن آن با جشن و سرور، فرصت و بستر مناسبی است تا همگان را متوجه داستان زندگی کند.

خواست الهی و یکی از سنتهای تغییر‌ناپذیر او آن است که به شکلهای مختلف روز قیامت و برخاستن انسانها برای دیدن نتایج اعمال خویش را به او یادآوری کند.

برای مثال خزان و بهار طبیعت از جمله مواردی است که طبق آموزه‌های دینی باید آدمی را به یاد ریزش و رویش مجدد خویش اندازد. هرکس باید چنان شود که حافظ شد و چنان گوید که او گفت : "مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو ؛ یادم از کِشته خویش آمد و هنگام درو"!

ماه مبارک رمضان و عید خجسته فطر نیز از این گونه موارد است. تعیین یک ماه برای ریاضت و انجام تکالیفی که معمولاً و عادتاً دشوار است و پایان یافتن آن با جشن و سرور، باید همگان را متوجه داستان زندگی کند. همان‌گونه که روزهای این ماه اندک و البته پربرکت است (ایاماً معدودات) و به سرعت سپری می‌شود، روزهای زندگی نیز کوتاه ولی غنیمت شمردنی است (انفاساً معدوده).

در این دوران کوتاه باید به دستوراتی که ظاهراً دشوار هستند (تکلیف) عمل کرد و بعد برای همیشه جشن گرفت؛ جشنی که به معنای واقعی خود "عید" است؛ همان که علی‌(ع) فرمود: عید ما روزی است که در آن معصیت نشود!

ماه رمضان گذشت؛ اما چگونه؟ برای آنان که گوش به فرمان آفریدگار خویش بودند، به سرعت و شیرینی گذشت و از این پس بهره‌مند از همه آثار آن خواهند بود. اما برای آنان که تخلف و نافرمانی کردند، بسیار طولانی و سخت و اکنون شرمنده از کردار و رفتار خود خواهند بود. آنان با نافرمانی خود به کسی زیان نرساندند؛ مگر به خودشان و امروز که آن روزهای عزیز گذشته است، هرکس آنچه را که کاشته، درو می‌کند. فرمانبرداران با چهره‌های خندان مزد خویش می‌گیرند و تبهکاران نیز کیفر کرده خود می‌بینند و حسرت می‌خورند.

این همان خلاصه داستان مرگ و زندگی و حشر است که امامان و راهنمایان ما تلاش کرده‌اند از آن غافل نمانیم. آن‌گونه که شیخ صدوق نقل کرده در چنین روزی چشمان حقیقت بین امام حسن مجتبی‌(ع) به مردمی می‌‌افتاد که در روز عید خندان و سرگرم بودند. آن حضرت که آموزگار نکته سنج و وقت‌شناس همه تاریخ بوده و هست، رو‌ به یاران و همراهان کرد و آنان را به درس گرفتن از عید فطر فرا خواند. ایشان فرمودند: "خداوند عزوجل ماه رمضان را میدان مسابقه‌ای برای بندگان خویش قرارداد تا با اطاعت و جلب رضایت الهی با یکدیگر رقابت کنند؛ گروهی کوشیدند و پیروز شدند و گروهی نیز نافرمانی کردند و باختند!"

امام مجتبی (ع) با این تمثیل قیامت را به یاد آوردند و لذا چنین ادامه دادند: "شگفتا! شگفتا از آنان که امروز هم سرگرم بازی و خنده هستند؛ روزی که نیکوکاران پاداش می‌گیرند و بدکاران زیان می‌بینند. به خدا قسم اگر پرده از چشمان شما بیفتد، خواهید دید که هر دو گروه مشغول اعمال خویش هستند."

پایان این حدیث ارزشمند اشاره‌ای به تجسم اعمال است و آنچه در قیامت برای ما عیان خواهد شد. قیامت حقیقتی موجود است که ما نمی‌بینیم، نه آنکه حادثه‌ای باشد که در آینده پدید خواهد آمد. "اِذا وَقَعَتِ الواقعه" یعنی این حادثه اتفاق افتاده و لذا فرمود که اگر پرده بیفتد آن را هم اکنون مشاهده خواهید کرد.

شب عید فطر کمتر از شب قدر نیست

این درسِ بزرگ است که اول شوال را عید سعید می‌کند و اگر کسی چنین درسی گرفت، قدر آن را دانسته است. برای همین روایت شده که شبِ آن کمتر از شب قدر نیست. شبِ عید فطر شبِ اندیشه و بیداری است و روزِ آن روزِ عمل و مردمداری.

آنان که یکماه خدا را اطاعت کرده‌اند، امروز و قبل از هر کارِ دیگری باید به یاد بندگان محروم و نیازمند خدا باشند. حق آنان را از مالِ خود ادا کنند و تلاش نمایند به بهترین شکل هم ادا کنند و این حتی بر نماز و ادای حق خدا هم مقدم است!

"قَدْاَفْلَحَ مَن تَزَکّی و ذَکَرَ اسمَ رَبِّهِ فَصَلّی". رستگاری و کامیابی از آنِ کسی است که زکات مخصوص فطر را بدهد و با یاد پروردگار نماز بگذارد!

تأمین نیاز محرومان از مهمترین آداب عید فطر

از آداب و اعمال عید فطر است که ابتدا نیاز محرومان را تأمین کنی و بعد به دانه خرمایی افطار نمایی. سپس همراه خیل جمعیت به صحرا رو آوری و بسان قطره‌ای به دریای بندگان صالح بریزی و از عفو، رحمت، تقوی و مغفرت درخواست کنی!

چه زیبا و نمادین است این دستور که در صورت امکان، کمی هم از تربت پاک سالار شهیدان باید تناول کرد تا کام جان به شیرینی ایثار و شهادت هم شیرین شود و آنگاه که آماده خروج از منزل می‌شویم، باید گفت: "بارالها! در این روز هرکس آماده میهمانی بنده‌ای از بندگانت می‌شود تا از ضیافت و بخشش او بهره‌مند گردد. اما من، ای پروردگار بزرگ، تنها آماده میهمانی تو هستم و به کرامت و بخشش و عطایای تو چشم دوخته‌ام! امروز یکی از عیدهای امت پیامبر تو است و من به اتکای اعمال صالح یا به امید بندگانت در این جشن شرکت نکرده‌ام. بلکه فروتنانه و معترف به گناهان و خطاها آمده‌ام. پس ای بزرگ! ای بزرگ! ای بزرگ! گناهان بزرگ مرا ببخشای؛ چرا که گناهان بزرگ را جز تو کسی نخواهد بخشید. به جز تو خدایی نیست ای مهربان‌ترین مهربان‌ها".

به راستی آیا رسیدن به این حال، خود بزرگترین عید و رسیدن به "احسن‌الحال" نیست؟! این حالِ خوش روزیِ همه ما باد.

منبع: mohsenesmaeili.com

محققان هشدار دادند که قرار گرفتن در معرض هوای آلوده حتی به مدت کوتاه باعث بالا رفتن فشار خون می‌شود.

به گزارش ایسنا، پژوهشگران در یک مطالعه جدید دریافته‌اند که تنفس هوای آلوده حتی فقط به مدت دو ساعت می‌تواند باعث بالا رفتن فشار خون شود و به این ترتیب به طور بالقوه سبب افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی - عروقی می‌شود.

دکتر روبرت بروک، استادیار پزشکی در دانشگاه میشیگان با انتشار نتایج تحقیقات خود خاطر نشان کرد: هر چند این میزان افزایش در فشار خون ممکن است برای افراد سالم چندان خطر ساز نباشد اما همین افزایش اندک می‌تواند به ویژه در افراد مستعد باعث بروز سکته مغزی یا حمله قلبی شود.

آمارها نشان می‌دهد که در آمریکا از هر سه نفر یک نفر به فشار خون بالا مبتلا است.

در این پژوهش محققان روی 83 نفر آزمایش کردند که هوای آلوده مانند هوای درون شهر یا نزدیک به خیابان را تنفس می‌کردند.

محققان دریافتند آلودگی هوا فشار دیاستولیک را ظرف دو ساعت بالا می‌برد و در این شرایط رگ‌های خونی حداقل به مدت 24 ساعت دچار مشکل می‌شوند و کار خود را به خوبی انجام نمی‌دهند.

بر اساس آزمایش‌ها، ذرات میکروسکوپی در هوا باعث بالا رفتن فشار خون و اختلال در عملکرد عروق خونی می‌شود.

منبع : شفاف

معارفه رئیس جدید دستگاه ورزش کشور و تودیع نفر پیشین با صحبت‏هایی همراه بود که از عمق وجود هر چهره آگاه و دلسوزی را برای منافع ایران در این حوزه تاثیرگذار در سطوح ملی و فراملی می‏سوزاند.

رئیس دولت دهم که علی‏الظاهر فراموش کرده بود جایزه‏ای بالغ بر صد میلیون‏تومان برای قهرمانان ایرانی المپیک 2008 پکن در نظر گرفته بود، عنوان کرد: "عده ای گفتند که در المپیک نتیجه نگرفته‏ایم اما به نظر بنده ما در المپیک نتیجه خوبی را گرفتیم چرا که بیشترین سهمیه را برای حضور در المپیک کسب کردیم که این خود یک نوع پیروزی بود. بالاخره همه کشورها در المپیک برای پیروزی حاضر می شوند... گرفتن مدال در المپیک ظاهر قضیه است و این مربوط به آدم های کوته فکر است که فکر می کنند حتما باید مدال هم کسب شود البته مدال های کسب شده از سوی ورزشکاران کشورمان در دوره آقای علی آبادی از 950 به 1530 مدال رسیده است."

این گفته‏ها به قدری بار معنایی سنگینی داشت که چنین تصوری را به وجود آورد شاید رئیس‏جمهور از مشاور ورزشی بی‏بهره بوده که چنین تعابیری را برای سکوهای المپیک و عملکرد چهار سال گذشته ورزش به کار برده است اما از این حیث که شاید مشاوره‏های ناصحیح باعث شده، رئیس‏جمهور به این نتیجه رسیده است که در المپیک ایران خوش درخشید یا موفق ظاهر شد، نگارنده آقای احمدی‏نژاد را به توجه به چند نکته جلب می‏کند.

ابتدایی‏ترین و ساده‏ترین بحث آنکه به گواه بخش اعظمی از دلسوزان، کارشناسان و جمع کثیری از آنهایی که نزد جامعه ورزش دارای بار فنی و سوابق مشخص مدیریتی هستند، ورزش در چهار سال اخیر حال و روز خوشی را نه در فوتبال که در اکثریت ورزش‏های مدال‏آوری سپری نکرد و این واقعیت پس از بازیهای آسیایی دوحه، آهسته آهسته نمود عینی پیدا کرد و با ابراز نگرانی مداوم خاک‏خورده‏های ورزش همراه شد، لکن دریغ که ورزش برای عده‏ای فضایی برای گرفتن تصاویر یادگاری بود و گفته‏ها تا زمین خوردن ورزش ایران در صحنه المپیک و سپس جام‏جهانی استماع نشد و پس از آن نیز این گفته‏ها به واسطه آنکه با منافع همخوانی نداشت، نادیده انگاشته شد.

جایگاه کارشناسی در ماه‏های پیاپی که می‏آمد و می‏رفت نزد مدیران ورزش همین بود و شخصاً چه توصیه‏هایی در بدو ورود این مدیران انجام دادم که دریغ از عمل به کوچک‏ترین آنها و افسوس که سر بسیاری از این مدیران به واسطه عدم توجه به توصیه‏های مشفقانه و روحیات انضمام یافته به لجبازی به سنگ خورد لکن ضررش بیش از کرسی‏ای که از چنگ ایشان درآمده بود، به اهالی ورزش خورد که با هر شکست در عزای فاصله‏گرفتن مردم را از فضای ورزش خون گریه می‏کردند.

آقای احمدی‏نژاد؛ فاصله گرفتن مردم از ورزش و میادین ورزشی که به منزله فاصله گرفتن ایشان از سلامت و نشاط است، ساده‏ترین محصول عدم مدال‏آوری در میادین بزرگ جهانی و المپیک مورد ارزیابی قرار می‏گیرد، کما اینکه به گرفتن یک نشان زرین المپیک در رشته تکواندو، خیل علاقمندان این رشته پربرخورد دوچندان می‏شود و همین مردم که امروز با تربیت بدنی قهری نصفه و نیمه کرده‏اند، را کنار شیاپ‏چانگ می‏نشاند.

به واقع سالیانه چند صد میلیارد تومان در بخش‏‎های مختلف ورزش هزینه می‏شود تا مردمی که بخشی از ایشان از مشکلات معیشتی و حتی فقدان نیازهای اولیه رنج می‏برند، دقایق یا ساعاتی را بی‏دغدغه با نشاط به تماشای ورزش سپری کنند و یا طبقه عیانشان نیز لباس ورزش به تن کنند و در مجموعه‏های دولتی شمال شهر، به ورزش‏هایی بپردازند که امثال نگارنده علی‏رغم سطح درآمد قابل قبول، فرصت مشاهده‏شان را نیز ندارد.

شاید حرف شما هم همین بوده است؛ هنگامی که هنوز در ورزش عدالت برقرار نیست و برای پیاده‏روی در محوطه یک مجموعه ورزشی باید بالغ بر صدهزار تومان پرداخت کرد و زمانی که برخی نوجوانان این مملکت با آه ورزش کردن هم‏سن و سالانشان را نظاره می‏کنند، چگونه باید از مدال‏آوری در المپیک سخن به میان آورد؟

راستی در چهار سال اخیر برای عدالت‏گستری در ورزش چه حرکت گسترده‏ای جز توسعه اماکن ورزشی انجام شد؟ اگر مشکل تبعیض در ورزش توسعه اماکن ورزشی بود، چرا هیچ اتفاقی در کاهش این فاصله‏ها نیافتاده و نه تنها این ارقام کاهش پیدا نکرده، بلکه شاهد افزایش قابل توجه دریافتی از مردم هستیم و این اتفاق آیا جز چنین تعبیری القاء می‏کند که سلامت و نشاط نیز صرفاً متعلق به طبقه مرفه است؟

با این حال چنین اختلاف طبقاتی در ورزش نیز نمی‏توان گفته‏هایتان را توجیه کند، چرا که در هنگامه جنگ تحمیلی نیز المپیک فرصتی نبود که از دست برود و اگرچه نتایج قابل قبول نبود اما قطعاً در صورتی که سنگرها را هر قشری از جمله ورزشی‏ها پر نکرده بودند، از نتایجی که سال اخیر در بازیهای المپیک حاصل آمد، به مدد غیرت ایرانی ورزشکاران موفق‏تر ظاهر می‏شدیم.

غیرت این بار اما به فریادمان نرسید و تک‏ستاره‏ها نیز کم‏فروغ ظاهر شدند تا چند صدمیلیون به نفع ورزش شود و کمتر جایزه به قهرمانان المپیک از سوی حضرتعالی اهداء شود. طرح این پرسش نیز مغفول نماند که اگر ضرورت مدال‏آوری در المپیک مورد توجه نبود و باطن قضیه موضوع دیگری است، انگیزه چهل میلیارد هزینه ظرف چهار سال برای تدارک تیم‏های ورزشی و جایزه صد میلیون تومانی برای هر مرد طلایی ایران در المپیک چه بود؟

به هر حال ایران در این عرصه همچون دوره‏های گذشته شرکت کرده بود و با کاروانی که برخلاف اظهارات‏تان با بیشترین سهمیه راهی این رویداد نشده بود و تنها تیم ملی بسکتبال و چند ورزشکار دیگر بیش از ادوار پیشین همراهی‏اش می‏کردند و اگر مدالی نیز به دست نمی‏آورد، ماموریتش را انجام داده بود. با این تفاسیر باید با اشخاصی که این چند ده میلیارد را با هدف هیچ و پوچ که مدال‏آوری در المپیک است هزینه کرده‏اند، برخوردی قانونی داشته باشید و آنانی که اینچنین بیت‏المال را به باد فنا داده‏اند تا ایران در این عرصه ناکام بماند را به دستگاه قضا بسپارید.

آقای دکتر بیش از این حاشیه رفتن جایز نیست و از این جهت به یک بار راس مطالباتان را مورد اشاره قرار می‏دهم. قهرمانی از پایین‏ترین سطح تا بالاترین سطح یک ارزش است و المپیک نه برای قهرمانان که برای بخش اعظمی از مردم جهان یک فرصت برای یافتن اسطوره‏هایی که با آنها روز را شب کنند؛ از مردم گرسنه و قانع به حداقل‏ آفریقا که دونده‏های چابک‏شان برای کودکان نحیف الگویی می‏مانند تا مردم دموکراسی خواه و متوقع آمریکا که شناگرانشان را در جامعه‏ای که الگو مفهوم متفاوتی با انچه نزد من و شما وجود دارد، به عنوان الگو برمی‏گزینند و کوچک‏ترین بی‏اخلاقی را از سوی اسطوره‏شان برنمی‏تابند.

شاید دکتر حسابی را بسیاری از مردم ایران آنچنان نشناسند اما 17 دی تختی برای کمتر کسی است که در ایران معنا و مفهومی همچون غم از دست رفتن یک پهلوان را نداشته باشد و این از آن جهت نیز که مردم ایران همچون سایر نقاط جهان برای ورزش بیش از علم و فرهنگ ارزش قائل باشند، بلکه از آن منظر توجه اینچنین به وفور مشهود است که همزادپنداری عجیبی میان عموم مردم و قهرمانان ورزش وجود دارد.

تقویت روحیه امید ثمره همین همزادپنداری میان عوام و قهرمانان است و به عبارت ساده‏تر بسیاری از اقشار مردم با مشاهده شکستن مرزهای زمانی و مکانی بر خودباوری‏شان افزوده می‏شود و حال اگر آن قهرمان از جنس ملت ایران باشد، این غرور ملی است که در سطح جامعه پدیدار شده و بسیاری از خلع‏ها و کم‏کاری‏ها را در حوزه‏های فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و حتی سیاسی برای مدت زمانی نزد افکار عمومی کمرنگ می‏سازد.

المپیک بهترین و بزرگ‏ترین میدان برای دستیابی به این هدف است که شش میلیارد و چند صد میلیون نفر از مردم 205 کشور جهان نمایندگانشان را در این عرصه نظاره می‏کنند و مردم ایران نیز چنین کردند اما ناکامی در پی ناکامی حاصلی بود که نصیب‏شان شد و با آه و حسرت به افتخارآفرینی قهرمانان سایر ملل قبطه خورند و شادی سایر ملل را به نظاره نشستند.

ختی تندروترین اهالی افغانستان نیز از مدال‏آوری نماینده‏ای از این کشور خرسند شدند، چرا که می‏توانستند بیان کنند که یک افغانی نیز می‏تواند با حداقل‏ها در رویارویی با قدرت‏هایی که آخرین تکنولوژیهای علمی را در ورزش به کار بسته‏اند، موفقیت کسب کند و فعل توانستن را به عنوان نماینده ملتش صرف نماید اما در ایران چه گفتند جز اینکه مدال‏آوری در المپیک هدف اصلی نیست؟

آقای رئیس‏ جمهور؛ آنچه راقم این سطور از نگاه‏تان استنباط کرد، آن است که لزوم مدال‏آوری و توقعی برای این موفقیت داشتن، یک کوته‏نظری است که اگر این استدلال از لسان حضرتعالی خارج شده باشد، باید متذکر شوم با توجه به آنکه اکثریت ملل با جدیت سکوهای المپیک را از قهرمانانشان طلب می‏کنند، شاید بالغ بر شش میلیارد کوته‏فکر در جهان وجود داشته باشد!

بپذیرید یک مدال المپیک تاثیرگذاری به مراتب عمیق‏تری از هزار و چند صد مدالی که بخشی از آنها نیز در رویدادهای کم‏اعتبار حاصل آمده نزد جامعه جهانی و از آن پراهمیت‏تر مردم ایران دارد. رسانه‏های جهان و حتی رسانه‏های منتقد دولت شاید بتوانند هر دستاوردی را در هر عرصه‏ای زیرسوال ببرند اما با سکوهای المپیک کاری نمی‏توانند انجام دهند.

بر این اساس انتظار می‏رود، فرصت‏های از دست رفته در چهار سال اخیر را با کم‏ارزش خواندن این فرصت‏ها نادیده نگرفت تا اینچنین طرز تلقی نزد افکار عمومی پدیدار نشود که چون دولت نهم در حوزه ورزش علی‏الخصوص در زمینه صعود به جام‏جهانی و مدال‏آوری در المپیک ناموفق بوده، برخلاف منویات مقام معظم رهبری، جایگاه والای قهرمانی در این میدان که هنگامه سنجش وزن عصاره ورزش ملل است، زیر سوال برود.

هرچه زمان بیشتر می گذرد به این واقعیت بیشتر معتقد می شوم که زمانه، زمانه انفجار اطلاعات است این واقعیت در ایران پس از روی کار آمدن دولت نهم که بعضی از رییس آن به عنوان پدیده احمدی نژاد! یاد می کنند ظهور و بروزی دیگر پیدا کرده است و اقوال و رفتار و اخبار مربوط به این پدیده! به مدد رسانه ملی بدون کم و کاست به سمع و نظر مردم رسیده و می رسد.

هم بر این مبناست که تا سه سال و اندی دیگر -البته اگر رییس دولت نهم با شیرین کاری هایی مانند انتصاب مشایی به معاون اولی خود که با تذکر و اخطار رهبری ناچار به عقب نشینی از آن شد- بتواند کار دولتش را بدون حوادثی که خود آفریننده آنهاست به پایان برساند و زمام امور را به دست دیگری بسپارد - لحظه به لحظه باید منتظر شنیدن اخبار رفتار و اظهارنظرهایی عجیب، باورنکردنی، تکان دهنده و گاه تاسف بار و تلخ از رییس دولت یا دولتمردان وابسته به ایشان بود که یک نمونه آن این است که وقتی رهبری در اظهار نظری روشن وابستگی سران حوادث اخیر به عوامل بیگانه را منتفی می دانند، وی با فاصله دو روز در سخنانی خواستار دستگیری آنان می شود.

نمونه روشن و جدید دیگر، اظهارات آقای سقای بی ریا مشاور احمدی نژاد در امور روحانیون در این روزهاست که  به دلیل بار محتوایی آن در نادیده گرفتن شئون مراجع با تعجب در سطح جامعه دهان به دهان  می شود و تیتر بعضی از روزنامه ها هم شده است!

آقای بی ریا که در اظهاراتش بی ریایی موج می زند! درباره عدم اعتنای احمدی نژاد به اعتراض مراجع بزرگوار قم و غیر قم مبنی بر عدم معرفی زنان به مجلس برای تصدی مقام وزارت –که در ادامه این بی اعتنایی پس از رای نیاوردن دو وزیر زن پیشنهادی، مجددا برخواسته خود اصرار ورزید و خانم دیگری را به جای فردی که مجلس به او رای اعتماد نداد، اظهارداشته است:احمدی نژاد دراین زمینه به نظر مرجع خود
عمل کرده است! یعنی که مراجع به  کار دولت چه کار دارند. آنها بهتر است در کار دولت دخالتی نکنند. درسشان را بدهند و دعایشان را بکنند!

 اینک چند  پرسش

1- با اینکه احمدی نژاد تا بحال دو سه بار در گفتگو با رسانه ها اعلام کرده که مرجع تقلید او آیت الله خامنه ای است و رسما به تقلید خود از رهبری اذعان نموده است چرا و به چه دلیل آقای بی ریا از بردن نام مرجع تقلید اعلام شده توسط احمدی نژاد خودداری می کند؟

 2- پرسش مهم دیگری که در این میانه مطرح است این است که اگر رهبری مرجع تقلید احمدی نژاد بوده و یا می باشد چرا وی در ماجرای انتصاب مشایی به معاون اولی خود به توصیه خیرخواهانه ایشان در برکناری مشایی از این مسوولیت اعتنایی نکرد تا دفتر رهبری به ناچار دستور ایشان مبنی بر عزل مشایی را برای صداوسیما بفرستد تا این مخالفت و آن مقاومت! به اطلاع عموم مردم رسانده شود؟ آیا احمدی نژاد تقلید از مرجعی مانند رهبری را تنها در اموری مانند شکیات و سهویات نماز و خمس و.. جائز می داند و در امور مهمه ای که به کل کشور مربوط است به رای و تصمیم خود عمل می کند؟

 3- چگونه است که احمدی نژاد درمسائلی مانند امکان برقراری رابطه ذلت بار با امریکا برخلاف نظر رهبری و راه امام و یا دوستی با مردم اسراییل  - که از سوی مشایی ابراز شد و متاسفانه بعدها احمدی نژاد به صراحت گفت که حرفها و اظهارات مشایی درباره دوستی با مردم اسراییل حرفها و مواضع خود اوست- و.. برخلاف دیدگاه رهبری و مصلحت مردمی که  گفته می شود دولت دهم را به او سپرده اند، رسما و صریحا اعلام نظر می کند و در عین حال خود را تابع رهبری می داند؟

 4- آیا احمدی نژاد در اظهار نظری که در ابتدای دولت نهم درباره مجاز بودن ورود خانم ها به ورزشگاه ها نمود - که چون با مخالفت تمام مراجع  روبرو گردید ناچار شد با به میدان فرستادن الهام سخنگوی دولت خود از نظر خود عقب نشینی کند- و یا درباره مخالفت آشکار با گشت های ارشاد نیز  به رای و نظر مرجع خود عمل نموده یا در این موارد به رای و نظرخود عمل نموده است؟

 5 – در ماجرای معرفی سه زن به مجلس برای کسب رای اعتماد برخی از مراجع عظام قم در رویکردی متفاوت با نظر رهبری نظر مخالف خود را به رییس دولت اعلام نمودند و هم بر این مبنا بود که دکتر علی لاریجانی رییس مجلس که نماینده قم است در اظهار نظری شفاف و صریح در نطق قبل از آغاز مباحث نمایندگان درباره وزرای پیشنهادی با اینکه از نظر رهبری در این باره اطلاع داشت اعلام نمود که به هیچ یک از وزرای  زن پیشنهادی رای نخواهد داد. سوال این است انگیزه طرح این مساله در سطح جامعه که نتیجه آن آگاهی مردم از اختلاف بین فتاوای رهبری  و مراجع است و القای این دوگانگی بین رای مراجع و رهبری چیست؟ بویژه آنکه رهبری هم در توصیه خود برای رای دادن به وزرای دولت وزرای  زن را استثنا کرده و آن را موکول به تعامل دکتر احمدی نژاد با مراجع کرده بود.

6-چرا و با چه انگیزه ای، مشاور احمدی نژاد به شئون مراجع عظام، همانهایی که گاه و بیگاه  در سفرهابی که  رییس دولت به شهر قم دارد - برخلاف بعضی مراجع که از دیدار با او خودداری می نمایند و او را به حضور نمی پذیرند- از او با چهره گشاده و آغوش باز استقبال می کنند با طرح این سخنان عملا بی اعتنایی می کند و اعلام نظرات آنان را درانجام امور کشورکه بطور قطع و یقین از سرنصیحت و مصلحت و خیرخواهی برای کشور و مردم است از جمله در مساله اخیر مخالفت شان با وزارت زنان به چیزی نمی انگارد؟

7-چرا و با چه انگیزه ای آقای بی ریا که در عنوان حجت اسلام و المسلمین است و قبل از اینکه به لباس عاریتی واگذرای دولتمردان در آید و برآید! سالها بر سر سفره علم مراجع نشسته و وامدار آنهاست با این اظهارات ، سعی در تنزل موقعیت برخی از مراجع که از پایه های استوار بنای این انقلاب و کشور می باشند دارد و با نادیده گرفتن واقعیتهای جامعه و پیرامون خویش اینگونه به بیراهه می رود؟

8- اگر سوال شود در میان دولتهای پس از انقلاب کدام دولت بیشتر از همه به تذکرات مراجع عظام بی اعتنایی کرده و خیرخواهی های آنان را  نادیده گرفته و به همین سبب رابطه ای بس شکننده با مراجع پیدا نموده است انگشتها به سمت کدام دولت اشاره خواهند رفت؟

بایداشاره کرد که مخالفت بعضی از مراجع با وزارت زنان نه براساس سلیقه ورای شخصی آنها، بلکه برمبنای استناد به بعضی آیات و یا روایات و احادیث معصومین است که به موجب این روایات، زنان چون در نتیجه وزیرشدن خود بر مردان شاغل در وزارتخانه تحت امر خود ولایت و امارت می یابند لذا ولایت آنان بر مردان مخالف  آیه شریفه الرجال قوامون علی النسا تلقی شده و در نتیجه این وزارت آنان مغایر با احکام شرع انور می باشد. باید دانست که بعضی دیگر از مراجع وزارت زنان را نه از باب امارت آنان بر مردان، بلکه از باب کارگزاری و ارائه خدماتشان به جامعه دانسته و آن را مغایر با احکام شریعت نمی دانند.

سخن به درازا کشید.خوب است آقای احمدی نژاد برای جلوگیری از آسیبهایی که در نتیجه چالشهای مستمر با نهاد مرجعیت به او وارد شده و می شود که به مصلحت هیچکس و از جمله خود او نیست و همین آسیبهاست که متاسفانه رابطه او را با بسیاری از مراجع حوزه عامیه قم بسیار ضعیف و شکننده نموده است، و خدا کند موضوع معرفی دوباره زنان به مجلس برای تصدی کرسی وزارت، آخرین چالش او با مرجعیت باشد تاریخ نهاد مرجعیت شیعه لااقل از دوره صفویه به بعد را بخواند و بخشی از اوقاتی را که در مشورت با نوجوانان خردسال و یا پاسخ به نامه بچه های مهدکودکی - که خود اخیرا اظهار داشتند! - سپری می کند به خواندن تاریخ معاصر اختصاص داده و یا این اوقات را دراختیار اساتید این رشته قرار
دهدتا بردامنه آگاهی های او نسبت به کارکردهای این نهاد مهم در تاریخ ایران افزوده شود. تا بداند در گذشته حتی سلطان قدرتمندی همانند شاه عباس و در دوره های پس از آن فتحعلی شاه قاجار و ولیعهد او مرحوم عباس میرزا درجنگهای ایران و روس چگونه با این نهاد قدرتمند درتعامل بوده اند و در حوادثی که اساس و بنیان حکومت و حاکمیت آنها را به چالش می کشیده به چه میزان از برکات رای و نظر و دخالت آنها در رفع مشکلات و پیشبرد امور این نهاد موثر که همیشه مورد اعتنای مردم بوده و خواهد بود بهره مند
شده اند.

 و نیز بداند اگر بعضی از آنان همانندناصرالدین شاه در ماجرای واگذاری امتیاز توتون وتنباکو به کمپانی رژی در موضع بی اعتنایی به مراجع قرار گرفته اند چه آسیب هایی را متوجه سلطنت و حکمرانی  و حیثیت خویش نموده و در اثر این بی اعتنایی به جایگاه رفیع مراجع در جامعه و در انجام امور کشور، به چه اندازه از چشم مردم افتاده اند.

من سخنگوی مراجع عظام کشور که خداوند سایه همه آنهارابرسرملت مستدام بداردنیستم اما برخودلازم می دانم به رییس دولت هشداردهم عدم اعتنابه شوون مراجع که به منزله ستونهایی محکم برای خیمه انقلاب واسلام  درتندباد های سخت حوادث زمانه محسوب می شوند عواقب بسیاربدی برای مملکت داردبه نفع ایشان نیست و تعظیم آنان تنها به دیدارهای گاه وبیگاه وی با آنان به قصداعلام گزارش کار و در جهت تنویر ذهن آنان نسبت به  عملکرد دولت و در نهایت، شنیدن نقطه نظرات مراجع خلاصه نمیشود. تعظیم مراجع رعیت شوون، عمل به توصیه های خیر خواهانه و جدی گرفتن نگرانی ها و دغدغه های آنان است.

منبع : آینده

بسم الله الرحمن الرحیم
به راستی شقی آن کسی است که از ماه رمضان خارج شود و گناهانش بخشیده نشود!

آیا امکان دارد انسان مومنی در ماه عزیزی که خداوند سفره رحمتش را پهن نموده و حسنات را مضاعف می‌کند و گناهان را می‌بخشد، مورد رحمت خدا قرار نگیرد؟

در ماهی که درجات مومنین افزوده می‌شود و هرکس اندازه کمی صدقه به فقیر اعطا نماید، مورد بخشش و رحمت خداوند قرار می‌گیرد؛ در ماهی که هرکس اخلاقش را نیکو نماید، خداوند او را مورد مغفرت خویش قرار می‌دهد؛ هرکس یک خشمی را فرو برد، خداوند او را مغفرت می‌نماید و هرکس یک جدایی را تبدیل آشتی نماید، خداوند او را می‌بخشد.

حال چگونه با این اوصاف، کسی از این ماه بیرون رود و بخشوده نشود؟

پس به‌راستی شقی و حق شقاوت از آن کسی است که از این ماه خارج شود و مشمول غفران خداوند قرار نگیرد. در آن ماهی که نفس کشیدن به منزله تسبیح خدا گفتن است و حتی خوابیدن در زمره عبادات شمرده می‌شود و اعمال در آن مقبول و دعاها در آن مستجاب است. پس کسی غیر از شقی، از رحمت خداوند در این ماه محروم نمی‌شود.

آه که چه ماهی بود و گذشت؛ ماهی که اگر خداوند نظر رحمتی داشته باشد، افضل و اکمل آن در این ماه بوده. به درستی که این ماه بالاترین ساعاتی است که خداوند عزوجل نگاه رحمت می‌کند نسبت به بندگانش. اجابتشان می‌کند وقتی از او بخواهند؛ لبیک می‌گوید هنگامی که ندایش کنند؛ عطا کند هنگامی که از او مسئلت نمایند.


خداوندا...!
این ماهی بود که برای غفران ذنوب بندگان فراهم آوردی، روزه‌های آن تذکر و یادآوری بود بر گرسنگی‌ها و تشنگی‌های عرصه قیامت. روزی که همه حیرانند و هر کسی در کار خود مشغول است، روزی که گردنها کشیده، سرها به آسمان بلندکرده، و روزی است که پلک چشمها از حرکت بازمى‏ماند؛ روزی که ترس و هراس چنان است که اگر چنین هراس بر کودکی وارد شود، او را در یک لحظه پیر نماید و گیسوان سیاهش را یکباره سفید نماید.

ای خدا؛ فرمودی روزه بگیرم تا بفهمم طعم گرسنگی و تشنگی آن روز را و این ماه را مقرر نمودی تا ببخشایی گناهانم را، پس امان ده به من برای آن روز در این ماه غفرانت

ای خدا پیامبر بر حقت چنین گفت: «شقی آنست که از این ماه بیرون رود و مورد رحمت تو قرار نگیرد.» حال آیا من مشمول رحمت تو قرار گرفته‌ام یا اینکه من را در زمره اشقیا قرار داده‌ای؟

ای خدا اگر در این ماه و ساعات باقیمانده آن من را نبخشی، پس دیگر به چه امید داشته باشم؟ با چه امیدی زنده بمانم و با چه دست رحمتی این آتش دلهره و هراسم از ساعات قیامت را خاموش سازم؟

ای خدای مهربان، خودت در کتاب عزیزت چنین گفتی: «روزی که کتاب گذارده می‌شود و مجرمین را می‌بینی ترسان می‌گویند ای وای برما... این چه کتابی است که همه اعمال از کوچک و بزرگ را گرد آورده.»
در آن روزی که نفس‌ها در سینه حبس می‌شود و صدا‌ها خاضع میگردد.

آه خدای من؛ می‌ترسم از آن روزی که چشم‌ها خیره می‌گردد، دلها هراسان، نفس‌ها کوتاه و لرزان، و صداها خاشع است.

خدای من؛ در آن روز ناله‌های حزین «وای بر من، وای بر من، وای بر من» بلند است و اکنون می‌گویم: «وای بر من اگر در این فرصت باقیمانده، مرا نبخشی و از روز قیامت ایمنی ندهی.»

خداوندا!
چه سخت است روزی که هر مادری فرزنده خود را کنار میزند؛ هر کس از برادر از مادر و پدرش فرار می‌کند؛ می‌پرسد راه فرار کجاست؛ این المفر و هرگز راه فراری پیدا نمی‌کند جز رحمت تو. می‌خواهد فرار کند، اما چه کسی می‌تواند در آن روز از دست تو فرار کند؟ در آن روز نه مال و نه فرزند به سود آید، نه پدر و نه مادر و چه بسا تمام اینها وبال گردن گردد.

پس ای خدا؛ فقط از تو امان می‌خواهم در این ماه عزیز... در این ماه رحمت... در این ماه مغفرت...

یُبَصَّرُونَهُمْ یَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ یَفْتَدِی مِنْ عَذَابِ یَوْمِئِذٍ بِبَنِیهِ.. وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِیهِ.. وَفَصِیلَتِهِ الَّتِی تُؤْویهِ.. وَمَن فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا ثُمَّ یُنجِیهِ (معارج آیه 11 الی 14)

خداوندا از روزی که این آیات تو را دیدم، سزا دانستم تا پایان عمر در اندوه این روز بمانم و از این روز خائف و لرزان باشم. چگونه آسوده باشم از روزی که گنهکار دوست دارد فرزندش را سپر عذاب خود کند، او را فدا کند تا خودش ایمنی یابد... روزی که گنهکار دوست دارد همسر و برادر قبیله‌اش را فدای رهایی خود نماید. آه حتی دوست دارد هر کس در زمین است را فدا کند تا نجات یاید.

ای خدا این آیات ترس را بر قلب من استوار نموده و چیزی جز امید به رحمت تو من را آسوده نمی‌کند.

ای خدا این سینه سوزان من را خنک نما با رحمتت در این ماه عزیز. در این ماهی که خودت به عزتت قسم خورده‌ای که نمازگزاران و سجده کنندگان را عذاب نمی‌کنی؛ ماهی که اگر کسی به روزه‌دار مومنی افطار دهد، نزد تو به‌منزله بخشش گناهان گذشته اوست؛ ماهی که پیامبر برحقت گفت از آتش خود را رها نمایید با نصف خرما! خود را از آتش رها کنید با دادن یه شربت آب!

و ای خدای من؛ در این ماه ما جان خویش را در اختیار تو گذاشتیم، پس از ما درگذر و از ما راضی باش.

خدای مهربان؛ در این ماه درهای بهشتت باز است و درهای جهنم بسته، پس درهای بهشتت را هیچ وقت بر ما نبند و درهای جهنمت را همیشه بر ما بسته نگاه دار.(1)


----------------------------------
پی نوشت:
1-سخنان و کلماتی که در مورد این ماه رمضان بود برگرفته از دو حدیث شریف بود که در ادامه مطلب متن عربی آنها موجود هست
* جملاتی که مربوط به قیامت است همه برگرفته از آیات شریفه قرآن است

منبع : تابناک

یکی از مراجع عظام تقلید قم اهمیت و ضرورت و همچنین نحوه پرداخت زکات فطره را در روز عید سعید فطر تشریح کرد.

به گزارش خبرگزاری فارس از قم، آیت‌الله‌العظمی ناصر مکارم‌شیرازی ظهر امروز در جمع نمازگزاران حرم مطهر حضرت معصومه (س) در سخنانی با اشاره به مسئله زکات فطره اظهار داشت: بر همه کسانی که توانایی دارند واجب است که نسبت به پرداخت زکات فطره اقدام کنند.

وی ادامه داد: کسانی که هزینه سال خود را دارند از نظر اسلام غنی هستند و کسانی که هزینه آنها بیشتر از درآمد آنها است، از نظر اسلام فقیر و نیازمند محسوب می‌شوند این افراد کسانی هستند که می‌توانند زکات فطره را دریافت کنند.

این مرجع تقلید بیان داشت: مقدار زکات فطره به حساب گندم هزار و 500 تومان و به حساب برنج 4 هزار تومان تا 4 هزار و 500 تومان است.

وی با اشاره به اینکه زکات فطره شرط قبولی روزه‌های ماه مبارک رمضان است، ‌گفت: زکات فطره معذورین از روزه گرفتن را شامل می‌شود و آنها نیز می‌توانند با پرداخت زکات فطره بیمه شوند.

استاد حوزه علمیه قم در خصوص نحوه پرداخت زکات فطره مهمانان عنوان داشت: مهمانی که مدتی در خانه میزبان می‌ماند زکات فطره بر عهده میزبان است ولی کسی که فقط در شب عید فطر میهمان است، زکات فطره بر عهده خودش است.

وی در ادامه ابراز داشت: قبل از نماز عید فطر باید زکات فطره را پرداخت کرد و اگر شخص خاصی را مد نظر است که نمی‌توان زکات فطره را قبل از نماز عید فطر به او پرداخت کرد باید مبلغ زکات فطره را کنار گذاشت و سپس آن را به شخص نیازمند پرداخت کرد.

مکارم شیرازی ادامه داد: زکات فطره را می‌توان فقط به نیازمندان پرداخت کرد و در کارهای دیگر از زکات فطره نمی‌توان استفاده برد، البته از زکات مال می‌توان در کارهایی که در مسیر ترویج دین است، بهره گرفت ولی از زکات فطره باید فقط نیازمندان بهره بگیرند.

وی اضافه کرد: اگر همانگونه که در تقویم‌ها نوشتند فردا عید بود و نماز عید را به جا می‌آورید و ما نیز اگر توفیق و سعادت باشد در نماز عید شرکت می‌کنیم.

این مرجع تقلید با اشاره به اینکه احتمال اعلام عید طبق بررسی‌ها در روز یکشنبه کم است، تصریح کرد: اگر ثابت نشد که عید است، فردا را به نیت روز آخر ماه رمضان روزه می‌گیریم.

وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به اهمیت مقابله با بت‌پرستی گفت: پیغمبر اسلام، حضرت محمد (ص) حدود 13 سال در مکه برای این زحمت کشیده که بگوید معبودی جز خداوند یگانه نیست.
استاد حوزه علمیه قم تاکید کرد: خداپرستی در فطرت انسان نهادینه شده است و انسان در درون دل به خداوند متعال ایمان دارد، حتی کسانی که می‌گویند خدا را قبول ندارند، اسم خدا را قبول نداشته ولی وجود خداوند را قبول دارند.

وی با اشاره به مسئله بت‌پرستی خاطرنشان کرد: ‌سئوالی مطرح است که بت‌پرستی از چه زمانی شروع شده است و در این رابطه دانشمندان می‌گویند که بت‌پرستی از زمان حضرت نوح (ع) آغاز شده است و برخی از مفسران قرآن نیز به همین مسئله قائل هستند.

مکارم شیرازی اظهار داشت: با بت‌پرستی انسان وارد خرافات می‌شود و می‌توان گفت بت‌پرستی راه خرافه‌پرستی را باز می‌کند.

این مرجع تقلید بیان داشت: امروز در محیط جامعه اسلامی اثری از بت‌پرستی نیست ولی بت‌هایی در دورن دل‌ها ساخته شده که خطر آن از بت‌هایی بیرونی کمتر نیست.

وی افزود: علاقه ‌داشتن به کرسی و مقام یک بت در درون دل است و افراد برای رسیدن به آن چه کارهایی می‌کند و این نوعی بت‌پرستی است.

استاد حوزه علمیه قم تاکید کرد: برخی افراد به مال و ثروت علاقه دارند و از هر راهی برای به دست آوردن آن استفاده می‌کنند و اینها نیز بت مال و ثروت را می‌پرستند.

وی در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به سپری شدن روزهای پایانی ماه مبارک رمضان عنوان داشت: در سایه روزه ماه مبارک رمضان و مجالس معنوی نورانیت و روحانیتی در دل و جان ما پیدا شد و ما قلب‌های خود را با آب توبه شستیم و مبادا کاری کنیم که دوباره آلوده شویم.

منبع :تابناک

بیست و یک سال از نامه مشترک رئیس جمهور و رئیس مجلس وقت، به حضرت امام(ره) درباره ساخت مصلای تهران که خود سرآغازی برای احداث این مصلی شد می گذرد، اما طولانی شدن فرآیند ساخت و تجهیز آن پرسش بزرگی در ذهن همه ایجاد کرده است.

به گزارش "تابناک"، در سال های آخر حیات حضرت امام(ره)، به دلیل کثرت حضور نمازگزاران جمعه نیاز به مکانی بزرگتر برای اقامه نماز جمعه در تهران به شدت احساس می شد لذا آیت الله خامنه ای و آقای هاشمی رفسنجانی در نامه ای به حضرت امام (ره)، در صدد جلب موافقت ایشان با احداث مصلای تهران بر آمدند:

"محضر مبارک رهبر عظیم الشأن انقلاب اسلامى حضرت آیت اللَّه العظمى امام خمینى- مد ظله العالى- السلام علیکم و رحمة اللَّه‏

به دنبال احساس نیاز به ایجاد مصلاى تهران و در پى جستجو و بررسى چند ساله، محلى مناسب در قسمت شمال مرکزى تهران (عباس‏آباد) که در مالکیت شهردارى است شناسایى شد و طرح مناسب و جامعى پس از مشورت فراوان و به مسابقه گذاشتن میان مهندسان داخلى و خارجى، تهیه شد.

از آنجا که مشکلات حقوقى و ثبتى و تشریفات انتقال قانونى به این زودی ها قابل حل نیست و مشکلات اقامه نماز جمعه تهران در دانشگاه، روز افزون است و به نظر مى‏رسد که این کار باید به همت و اراده حضرت عالى به سرانجام برسد، لذا استدعا دارد اجازه فرمایید به مقدار یک میلیون متر مربع از اراضى مزبور در حد فاصل خیابان شهید بهشتى به سمت شمال، که قسمت اعظم آن نیز با موافقت شهردارى محصور گردید و در اختیار مصلا است به ساختمان مصلا و تا حد لازم در محور قبله از شمال آن براى سایر مرافق اختصاص یابد و تصدى امور آن با امام جمعه تهران باشد.

همچنین طرحهایى که بعداً در حریم مصلاى تهران پیش‏بینى مى‏شود با موافقت امام جمعه انجام گیرد."
حضرت امام(ره) نیز با توصیه به رعایت مسائل شرعی، دو رهنمود بسیار مهم را درباره فرم و محتوای مصلی ارائه دادند. ایشان از لحاظ فرم و شکل مصلی فرمودند:

"مصلا باید ساده باشد و یاد آور محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد."

حضرت امام(ره) در مورد محتوا و درون مایه مصلی نیز بر جنبه آموزش کفر ستیزی در بین مسلمانان تاکید کردند:

"با حفظ جهات شرعى در مورد زمین مذکور با پیشنهاد حج الاسلام، آقایان: خامنه‏اى و هاشمى، موافقت مى‏شود.  انشاءاللَّه در کنار ساختن مصلاى تهران، در ساختن ‏بینش کفر ستیزى مسلمانان موفق باشید. ضمناً سادگى مصلی باید یادآور سادگى محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد. و شدیداً از زرق و برق ساختمان هاى مساجد اسلام آمریکایى جلوگیرى شود. خداوند تمامى دست‏اندرکاران برپا کننده مساجد اللَّه را تأیید فرماید."

به نظر می رسد در دیدگاه امام(ره)، یک عمل عبادی زمانی معنا پیدا می کند که ظاهر و باطن آن توأمان و شانه به شانه هم حرکت کنند. در غیر این صورت آن عمل عملی ابتر و فاقد معنا خواهد بود.

با این وجود اما از آن روز و پیام امام، بیست و یک سال است که می گذرد و هنوز مصلای بزرگ تهران که به نام آن یگانه دوران نیز مزین گشته است هنوز فرم خود را پیدا نکرده و تازه پس از این همه سال در آستانه عید فطر تعمیرات داخلی آن اجازه اقامه نماز عید فطر را از مومنان گرفته است. نماز عید فطر که نماز مومنان برای شکرگزاری در فردای اتمام بهار قرآن است هر ساله فرصتی بود برای شهروندان تهرانی تا شکوه امت نمازگزار را در مصلای تهران به تحسین بنشینند اما در سال جاری این امکان نیم بند هم وجود ندارد.
بنابر این گزارش، اکنون باید از مسئولان مصلای امام خمینی پرسید که آیا در طول این بیست و یک سال که حدود بیست سال آن بدون امام راحل طی شده است، آیا یک بار پیام وی را خوانده اند؟ آیا دغدغه ای که باعث شد آیت الله خامنه ای و آقای هاشمی رفسنجانی به فکر انجام این کار بیافتند، فهم شده است؟ آیا سادگی و بی تکلفی مصلی که مورد نظر امام بود رعایت شده است؟ آیا نیاز سال 1367 دیگر احساس نمی شود که با گذشت بیست و یک سال هنوز ساخت مصلی به پایان نرسیده است؟ چرا باید ساخت یک جایگاه نماز در ایران، عمری به درازای یک نسل پیدا کند؟
منبع : تابناک