گفت: تعدادی از گروههای ضدانقلاب مقیم خارج که در انتخابات اخیر برای نامزد جبهه اصلاحات یقه چاک می دادند، اعلام کرده اند که بدجوری دچار سرخوردگی و سردرگمی شده اند.
گفتم: ولی این گروهها سال هاست که در کوچه های سردرگمی پرسه می زنند.
گفت: اعلام کرده اند که تا حالا انتخابات را تحریم کرده بودیم ولی حالا هم که به خاطر حمایت از اصلاح طلبان شعار شرکت در انتخابات دادیم، نتیجه آن شد که احمدی نژاد چند برابر بیشتر رأی بیاورد.
گفتم: حیوونکی ها این گروههای ضدانقلاب که نه سر پیازند و نه ته پیاز.
گفت: اما یکی از همین گروههای ضدانقلاب از این که مسئولین جمهوری اسلامی به آنها هیچ اهمیتی نداده اند حسابی عصبانی شده و جیغ بنفش کشیده!
گفتم: پدری به فرزندش می گفت اگر توی دستشویی یک سوسک دیدی با دمپایی توی سرش نکوب، بی توجه از کنارش رد شو که از صد تا فحش براش بدتره!

سوسک (گفت و شنود)

انتخابات 22خرداد شرایط سیاسی ویژه ای را در ایران به نمایش گذاشت. به طور معمول در هر انتخابات، گروه های سیاسی با هم به رقابت می پردازند که خود را بخشی از نظام سیاسی موجود می دانند و ساز و کارهای حقوقی تعبیه شده در آن برای چرخش قدرت را پذیرفته اند. نفس مشارکت گروه های سیاسی در انتخابات، حتی اگر به این موضوع تصریح نکنند، به این معناست که خود را بخشی «بهنجار» از سیستم سیاسی موجود می دانند و بنا دارند در چارچوب آن برای به دست گرفتن قدرت با گروه های دیگری که آنها هم همین اصل را پذیرفته اند رقابت کنند. تحت این شرایط، چنان که بسیاری از دانشمندان علوم سیاسی گفته اند، نتیجه انتخابات هرچه باشد به افزایش مشروعیت نظام سیاسی منجر خواهد شد. به عبارت دیگر، همین که یک نظام سیاسی امکان گردش قدرت از طریق رقابت میان گروه های مختلف و انتخاب مردم از میان آنها را فراهم می آورد، بر مشروعیت سیاسی خود افزوده است صرف نظر از اینکه کدام گروه رای بیاورد و قدرت را در دست بگیرد. به این ترتیب برخلاف گروه های سیاسی که در انتخابات مختلف گاه شکست می خورند و گاه پیروز می شوند، نظام سیاسی همواره برنده انتخابات است چرا که «ظرف رقابت» را به وجود آورده و حفظ کرده است.
در انتخابات 22 خرداد این رویه معمول در هم ریخت و شرایطی ویژه پدیدار شد. اصلاح طلبان در این انتخابات به وضوح نه به عنوان یک گروه سیاسی درون نظام که قصد رقابت «آرام و قاعده مند» دارد بلکه در قامت اپوزیسیونی تمام عیار به صحنه آمدند. هنوز چند ماه تا انتخابات مانده بود که گفتند هیچ اعتمادی به روند برگزاری انتخابات ندارند و تصور می کنند حتما در آن تقلب خواهد شد! بعد از آن، رییس دولت را پی در پی دروغگو خواندند تا به تعبیر خودشان کار را به جایی برسانند که اگر احمدی نژاد گفت ماست سفید است مردم باور نکنند. در مرحله بعد، با اعلام اینکه نهادهای قانونی متولی نظارت بر انتخابات را قبول ندارند، به تشکیل نهاد نظارتی موازی روی آوردند تا در روز انتخابات به زعم خودشان به جمع آوری مدارک و مستندات تخلفات انجام شده بپردازند. اقدام بعدی فراخوانی هواداران خود به خیابان ها بود که در موارد متعددی به ایجاد آشوب و ناامنی شدید در آستانه انتخابات منجر شد. یک روز قبل از انتخابات پای خارجی ها را هم به میان کشاندند. کاندیدای اصلاح طلبان در مقابل جمعی از خبرنگاران خارجی خود را پیروز انتخابات خواند و گفت این موضوع قطعی است مگر اینکه تقلب شده باشد! فردای انتخابات، کاندیدای اصلاح طلب بی آنکه هیچ سندی داشته باشد از وقوع تخلفات گسترده در انتخابات خبر داد و ضمنا اعلام کرد که از هرگونه مراجعه به نهادهای قانونی که دقیقا برای رسیدگی به شکایاتی از این دست ایجاد شده اند خودداری خواهد کرد. او در عوض هواداران خود را -درست مانند روزها و شب های قبل از انتخابات- به حضور در خیابان ها فرا خواند و هر روز با صدور بیانیه های تحریک کننده و هیجان انگیز از آنها خواست در خیابان ها بمانند و تا انتخابات ابطال نشده به خانه برنگردند. نتیجه، کشته و مجروح شدن ده ها تن، وارد آمدن میلیاردها ریال خسارت به اموال خصوصی و عمومی و ضربه خوردن به جایگاه و آبروی نظام در محیط داخلی و بین المللی بوده است.
نظام جمهوری اسلامی با افراد و گروه هایی از این دست چگونه باید برخورد کند؟ کسانی که اگر انتخابات را ببرند تبدیل به اپوزیسیونی خطرناک درون نظام می شوند و امکانات نظام را برای ضربه زدن به اصل آن به کار می گیرند- چنانکه تجربه حضور 8 ساله آنها در دولت و تصدی 4 ساله مجلس به وضوح نشان می دهد- و اگر انتخابات را ببازند خود را پیروز می نامند و دست در دست عوامل خارجی خیابان ها را آتش می زنند، معنای این رفتارها هیچ چیز جز این نیست که این افراد وگروه ها ولو به زبان چیز دیگری بگویند اصل نظام سیاسی را قبول ندارند و انتخابات را هم- مثل حضور در دولت و دیگر نهادهای نظام- چه ببازند و چه ببرند فقط ابزاری برای ضربه زدن به اقتدار، جایگاه و اعتبار نظام وایجاد دردسر برای آن می دانند. با چنین گروه هایی که هیچ کدام از قواعد بازی را به رسمیت نمی شناسند اما خود را پیروز همه مراحل بازی می دانند و از به هم زدن میز بازی در صورت لزوم هم ابایی ندارند چه باید کرد؟ آیا می توان پذیرفت که این افراد و گروه ها همچنان بخشی از جامعه سیاسی باشند؟! تامل در این پرسش ضرورتی است که نمی توان و نباید از مواجهه با آن گریخت.
مهدی محمدی

تکلیف چیست؟ (یادداشت روز)

«بسیاری از مردم ایران بر باورهای دینی استوارند و گروه های مخالف جمهوری اسلامی را نمی پذیرند.»
این مطلب را یک ضدانقلاب مقیم داخل به همقطاران خود در خارج نوشته است. سایت ضدانقلابی «ایران گلوبال» نامه فردی به نام «ستاره» را منتشر کرد که در آشوب های خیابانی- به بهانه اعلام نتیجه انتخابات ریاست جمهوری- حضور داشته است. وی در این نامه ضمن بیان مطلب فوق الذکر، به گروکشی عناصر ضدانقلاب بلافاصله پس از آغاز آشوب ها اشاره می کند و می نویسد: هنوز نه به بار بود و نه به دار، که هر گروه و سازمانی، سهم خود را ادعا کرد. ما بقدری در داخل کشور ایمیل ها و مطالب ضد و نقیض دریافت کردیم و در ماهواره ها و سایت ها به قدری قدرت طلبی گروه های اپوزیسیون را دیدیم که حقیقتا گیج و حیران شدیم. یک سری، از نظام پادشاهی گفتند و یک سری به جنگ و خون دادن تشویق کردند، یک گروه از حزب کمونیست کارگری فعالیت خود را آغاز کردند و گروه دیگر همچنان به حمایت از رنگ سبز و موسوی تشویق مان کردند. گفتند آزادی بهای سنگینی دارد و آن خون است! باید خون بدهید! خلاصه نفهمیدیم چه کار بکنیم و سؤال بزرگی که در میان مردم یکباره به وجود آمد، این بود که اینها کی هستند. بسیاری از مردم هنوز بر باورهای دینی استوارند.
این ضدانقلاب اضافه می کند: هر یک از گروهها سازی زدند و وادار به رقصیدن کردند، البته مردم هم نرقصیدند و فاصله گرفتند.
نامبرده در پایان با قطارکردن نام شماری از بدنام ترین عناصر ضدانقلاب توصیه می کند: همه گروههای اپوزیسیون اعم از پادشاهی خواه و جمهوری خواه و مجاهد و کمونیست باید با هم کنار بیایند و هیچ کسی نباید به نوری زاده و سازگارا و مریم رجوی و شاهزاده رضا پهلوی و شهرام همایون حمله یا بدگویی کند.

می خواستیم خون بریزیم اما مردم به ساز ما نرقصیدند (خبر ویژه)

رئیس جمهور آمریکا اذعان کرد که آرزوی روبرو بودن با یک ایران غیرهسته ای غیرممکن شده است.
«باراک اوباما» در گفت وگو با خبرگزاری آسوشیتدپرس و در پاسخ به این سوال که آیا دولت آمریکا خود را با ایده ظهور یک ایران هسته ای وفق داده است؟ گفت: «اکنون رسیدن به یک ایران غیرهسته ای دشوارتر از قبل شده است.»
وی افزود: برنامه ما این است که تنها از نزدیک شدن ایران به تولید سلاح هسته ای جلوگیری کنیم. اوباما تاکید کرد در این باره نگرانی ندارد که ایران هسته ای به آمریکا یا متحدان آن حمله کند بلکه بیم آن دارد که هسته ای شدن ایران مسابقه تسلیحاتی در منطقه راه بیندازد.
اوباما همچنین تاکید کرد اتفاقات اخیر تهران در سیاست واشنگتن برای مذاکره با ایران اثر می گذارد. وی به چگونگی این اثرگذاری اشاره نکرد.

اوباما: رسیدن به یک ایران غیرهسته ای دشوار شده است

سخنگوی وزارت خارجه روسیه اعلام کرد که در شرایط کنونی تحریم ایران اقدامی نادرست و بیهوده است.
به گزارش خبرگزاری ریانووستی، «اندره نسترنکو» در این باره گفت: اعمال تحریم های جدید علیه ایران به دلیل مسائل پیش آمده پس از انتخابات ریاست جمهوری در این کشور غیر قانونی و بیهوده است و تنها می تواند سبب برانگیختن احساسات مردم ایران شود.
وی افزود: ما همه مسائل مربوط به انتخابات در ایران را مربوط به امور داخلی این کشور می دانیم و یقین داریم که اختلاف نظرات به وجود آمده پس از انتخابات باید تنها از طریق قانون با رعایت اکید قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران حل شود.
نخست وزیر ایتالیا پیش از این اعلام کرده بود که نشست آینده گروه هشت قرار است اعمال تحریم های جدید علیه ایران به علت برنامه هسته ای این کشور را دنبال کند. این در حالی است که وزیر خارجه این کشور دو روز بعد اعمال تحریم های جدید علیه ایران را تکذیب کرد.

وزارت خارجه روسیه: تحریم ایران غیرقانونی و بیهوده است