خداوند براى کسانى که کافر شدهاند به همسر نوح و همسر لوط مثل زده است، آن دو تحت سرپرستى دو بنده از بندگان صالح ما بودند، ولى به آن دو خیانت کردند و ارتباط با این دو (پیامبر) سودى به حالشان (در برابر عذاب الهى) نداشت، و به آنها گفته شد: «وارد آتش شوید همراه کسانى که وارد مىشوند!»
و خداوند براى مؤمنان، به همسر فرعون مثل زده است، در آن هنگام که گفت: «پروردگارا! خانهاى براى من نزد خودت در بهشت بساز، و مرا از فرعون و کار او نجات ده و مرا از گروه ستمگران رهایى بخش!» (10-11)سوره التحریم
همسرفرعون هرچند شوهرش از کافران بود راه وطریق خود رااز او جداکردو تقرب الهی را انتخاب نمود ودرمقابل همسران نوح و لوط در حالی که شوهرانشان پیامبر بودند راه کجی و نادرستی را پیمودند و به گمراهی کشیده شدند. این آیات تداعی کننده این مطلب است که نسبت داشتن با دیگران تاثیری درپرونده اعمال نخواهد داشت و هرشخص به تنهایی می بایست پاسخگوی نیک و بدخود باشد.تا این حد که حتی فرزندان شایسته یا پدران نیکوکار در صورتی می توانند بستگان خویش را شفاعت نمایند که خداوند اجازه شفاعت را اعطاء نماید درواقع اعمال فرد به درجه ای از مقبولیت الهی رسیده باشد که خداوند اورا شایسته شفاعت بداند.