حضرت معصومه درزبان علما و فقهاى شیعه به لقب «کریمه‏اهل‏بیت‏» یاد مى‏شود. از میان بانوان اهل‏بیت این نام زیبا تنهابه او اختصاص یافته است.

بر اساس رویاى صادق و صحیح نسب‏شناس گرانقدر مرحوم آیت‏الله‏سیدمحمود مرعشى نجفى(م 1338 ه .)این لقب از طرف امام‏صادق(ع)برحضرت معصومه اطلاق شده است. در این رویا امام‏صادق(ع)به آیت الله نجفى که با دعا و راز و نیاز تلاش پى‏گیرى‏را براى یافتن قبر مطهر حضرت زهرا(س)آغاز کرده بود، خطاب‏فرمود: «علیک بکریمه اهل‏بیت‏» ; برتوباد به کریمه اهل‏بیت.

بالاترین جایگاه شفاعت، از آن رسول گرامى اسلام است که در قرآن‏کریم از آن به (مقام محمود) تعبیر شده است. و گستردگى آن باجمله بلند: (ولسوف یعتیک ربک فترضى (بیان گردیده است. همانا دو تن ازبانوان خاندان رسول مکرم شفاعت گسترده‏اى دارند که بسیار وسیع‏و جهان شمول است و مى‏تواند همه اهالى محشر را فراگیرد:

1- خاتون محشر، صدیقه اطهر، حضرت فاطمه زهرا سلام الله‏علیها.

2- شفیعه روزجزا، حضرت فاطمه معصومه(س)

در مورد شفاعت گسترده حضرت زهرا سلام الله علیها همین بس که‏شفاعت، مهریه آن حضرت است و به هنگام ازدواج پیک وحى طاقه‏ابریشمى از جانب پروردگار آورد که در آن، جمله «خداوند مهریه‏فاطمه زهرا را شفاعت گنهکاران از امت محمد(ص) قرار داد.» باکلک تقدیر نقش بسته بود.

این حدیث از طریق اهل سنت نیز آمده است.

بعد از فاطمه زهرا سلام الله علیها از جهت گستردگى شفاعت،هیچ کس و حد اقل هیچ بانویى به شفیعه محشر، حضرت معصومه‏دخت موسى بن جعفر سلام الله علیها نمى‏رسد، که امام به حق‏ناطق، حضرت جعفر صادق(ع) در این رابطه مى‏فرماید: «تدخل بشفاعتها شیعتناالجنه باجمعهم‏»: «با شفاعت او همه شیعیان ما وارد بهشت مى‏شوند‏»

امام موسى کاظم فرمودند:«کسى که او را زیارت کند،بهشت جاى اوست» .

واز حضرت جوادالائمه(ع)روایت است که فرمود:

«هر کس عمه مرا در قم زیارت کند،بهشت جایگاه اوست» .

مرحوم کلینى از ابو عبدالله ، امام صادق علیه السلام نقل مى کند: اسم خدا: غیر اوست و هر چیزى که بر آن اسم شى ء نهاده شود، مخلوق است جز خداوند - تا آن جا که مى فرماید - هر کس گمان کند که خدا را نى توان با حجاب و صورت یا مثالى شناخت ، مشرک است . زیرا حجاب و صورت و مثال خداوند، غیر اویند. در حالى که او احد و موحد است ؛ پس آن کس که گمان مى کند، او را مى توان با جز خودش شناخت ، چگونه مى توان او را یگانه دانسته ، اهل توحید باشد؛ بلکه کسى خدا را تواند شناخت که ، خدا را با خودش بشناسد. پس کسى که خدا را با خدا نشناسد او را نشناسد او را نشناخته ، بلکه غیر او را شناخته است .چه ، میان خالق و مخلوق چیزى حایل نیست .

در کتاب من لایحضره الفقیه آمده است :
از امام صادق علیه السلام از این کلام خداى تعالى پرسش شد که : کسى که با اعمال زشت ، تمام عمر اشتغال ورزد تا آنگاه که مشاهده مرگ کند، در آن هنگام پشیمان شود و گوید: اکنون توبه کردم ، توبه اش پذیرفته نیست .
امام در پاسخ فرمود: هنگامى که امر آخرت را به چشم بیند.

ابو بصیر گوید: چون امام صادق علیه السلام را از این آیه اى مؤمنان ! به سوى خدا توبه کنید؛ توبه اى نصوح پرسیدم ، فرمود: گناهى که شخص ‍ از آن توبه کند و هرگز بدان باز نگردد.
پرسیدم : کدام یک از ما باز نگردد؟
فرمود: اى ابا محمد! خداوند از بندگانش آن را دوست دارد که در فتنه (گناه) واقع شود و توبه کند