تعداد بازدید : 4616523
تعداد نوشته ها : 10297
تعداد نظرات : 320
پرده سینما کادری است محدود و مربع مستطیل و این محدودیت و شکل هندسی خاص پرده سینما یا فریم فیلم، خصوصیتی است که بخش عظیمی از قواعد بیانی سینما نسبت به آن تعیین میشود .یعنی اگر فیالمثل پرده سینما یا فریم فیلم دایره بود این بخش عظیم از قواعد بیانی سینما دیگر وجود نمیداشت و این دایرگی مبنای قواعد بیانی دیگری واقع میشد که اکنون موضوعیتی ندارند.
تصور این امکان خاص اگر چه دشوا
ورود فیلم سازان ایرانی به عرصه مقولات تاریخی مذهبی که در دوران پرافتخار نظام جمهوری اسلامی رخ داده امری مبارک است . عرضه مفاهیم دینی آنهم در قالب وقایع تاریخی از قبیل زندگانی پیامبران ائمه پیشوایان دینی و علما و دانشمندان بزرگ می تواند تاثیر زیادی در آشنائی مردم با این مفاهیم و مقولات داشته باشد و نتایج خوبی به بار آورد.
شرط اساسی موفقیت در این عرصه اینست که فیلم سازان با دقت و حساسیت بالا مرزها
جادوی پنهان و خلسه نارسیستی
یکی از احکام مشهوری که دربارهی سینما و تلویزیون عنوان میشود این است که «اینها ظرفهایی هستند که هر مظروفی را میپذیرند؛ اینها «ابزار» هستند و این ما هستیم که باید از این ابزار درست استفاده کنیم». … و کسی هم از خود نمیپرسد که اگر اینچنین بود، چرا ما بعد از یازده سال از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران هنوز نتوان
جذابیت در سینما
«فیلم اگر جاذبه نداشته باشد، فیلم نیست»آیا این سخن همان همه که مشهور است، بدیهی است؟
پر روشن است که تا این نسبت بین فیلم و تماشاگر برقرار نشود، اصلاً مفهوم فیلم و سینما محقق نمیگردد:
تماشاگر باید تسلیم جاذبهی فیلم شود، چرا که او با پای اختیار آمده است و اگر در این دام نیفتد، میرود. اگر فیلم جاذبه نداشته باشد، تماشاگری پیدا نمیکند و فیلم بدون تماشاگر، یعنی
نشانه های فرهنگی , همچون نشانه های طبیعی , عام و بی زمان است , و لذا هندسه را می توان با قوامینی همتراز قوامین علمی تبیین کرد.نقشهای هندسی اسلامی , آینه یک تمایل فرهنگی است.این تمایل همان گریز از طبیعت و میل به انتزاع هندسی است.در هم آمیختن نقش و زمینه , بازتاب جهان بینی خاص اسلامی است که قدرت را مختص خداوند متعالی می شمارد که همه مراتب نزد وی یکسان است پس نقشهای هندسی اسلامی زاده یک مقصود هنری اس
یادم هست آن روزها که تازه انقلاب اسلامی پیروز شده بود و برای نخستین بار عنوان «جمهوری اسلامی» برای این نظام تازه ای که همچون ثمره سیاسی انقلاب تلقی می شد بر سر زبان ها افتاده بو د ، یکی از نویسندگان سیاسی صاحب شهرت که بعدها سر از لس آنجلس در آورد ،من باب تشکیک در امکان تحقق چنین نظامی به این استدلال آویزان شده بود که «اصلآ جمهوری اسلامی دیگر چه صیغه ای است؟ این که جز یک ترکیب موه
«سوره سینما» یکی از شاخه های مجموعه مطبوعاتی «سوره» بود که به صورت فصلنامه و به سردبیری« سیدمرتضی آوینی» منتشر می شد.این فصلناممه در سال1371 دست به انتشار ویژه نامه ای تخصصی درباره «آلفرد هیچکاک» کارگردان نامدار انگلیسی زد.انتشار این ویژه نامه با نام «هیچکاک همیشه استاد»که بالغ بر 700 صفحه بود ، بارتاب های متفاوتی را در محافل و مجامع فرهن
مباحثی که این روزها در باب مدیریت فقهی و مدیریت علمی به میان می آید ، علی رغم اینکه می تواند بسیاری کسان را که با مباحث نظری آشنایی ندارند به بی راهه بکشاند و با توسل به شبه استدلال های عوام فریبانه ، مشهورات و مقبولات اعتباری فرهنگ رسانه ای و زبان ژور نالیستی را به جای حقیقت قالب کند، اما در عین حال از آنجا که آوردگا هی برای تقابل و تضارب آرا فراهم می آورد در ضرورت طرح آن در این روزگار تردیدی نمی
علی رغم کثرت مباحثاتی که درباره سینما انجام می شود ، استقبال عموم مردم از فیلم ها همچنان فارغ از نظرات عموم منتقدان سینماست ، تا آنجا که گویی مردم عمد دارند که قواعد و معیارهای منتقدان را نقض کنند و نشان دهند که نقادی سینما در این کشور حرفه ای است کاملا به دور از واقعیت . رواج مباحثات مربوط به سینما در رسانه ها نیز هرگز به این معنا نیست که مردم هم به این مباحث علاقمند هستند ؛ حتی فرهنگ سینما رفتن
آن چه خواهید خواند، متن کامل مقاله ای از شهید سید مرتضی آوینی است که با عنوان «بیان تمثیلی یا سمبلیک »پس از شهادت او برای نخستین بار در دوره پنجم ماهنانه سوره به چاپ رسید و اینک پس از 16 سال برای نخستین بار در خبرگزاری فارس منتشر می شود.
*بیان تمثیلی یا سمبلیک بیانی است که به معنایی فراتر از معنای ظاهری لفظ دلالت داشته باشد. اما این تعریف کامل نخواهد شد مگر آنکه نسبتی را نیز بین تم
در آغازجستاری که در پی میآید به سه بخش اصلی قابل تقسیم است. در بندهای آغازین طرح مسأله و پرسشهایی دربارهی مسأله جوانان از منظر مخاطببودن آنان نسبت به سیما صورت گرفته و در بخش دوم در پاسخ به پرسشهای گوناگون مطرح در این زمینه، فشرده و اهم دیدگاههای مقام معظم رهبری آورده شده که خود مبتنی بر جستجویی گسترده در سخنان ایشان است. در بخش سوم و پایانی، براساس دو بخش پیشین
آنچه درباره یک کارگردان مهم ترین است ، مهارت او در "بیان سینمایی " است ، اما در ایران ، به پیروی از سنت جشنواره های اروپایی ، فیلم را همچون یک "اثر هنری مدرن " می نگرند که مستقلا مخلوق کارگردان است ، نه یک "گروه فیلمسازی " که کارگردان نیز عضوی از آن است ، و به همین علت ، بسیار کم اتفاق می افتد که در اینجا ، کارگردان سناریویی را که دیگری نوشته است کارگردانی کند . سنت ن
پیش از هر چیز باید به کیفیت تکوین وفاق اجتماعی نظر کرد، چرا که وفاق امری قراردادی نیست و شاخصه های بیرو نی آن نیز با قرارداد حاصل نیامده است. سیر تکوین وفاق اجتماعی بی هیچ تردید از درون انسان ها به سوی بیرون آنهاست و بنابراین ، بحث در این معنا لزومآ به ایجاد و یا تقویت وفاق اجتماعی منجر نمی شود مگر آنکه نفس "معرفت نسبت به چگونگی ایجاد وفاق اجتماعی " را لازمه بقای آن بدانیم، که البته در ا
همه اولیای خدا در عصر خویش و در میان معاصران خویش غریب بوده اند و وای بر ما اگر این ولی خدا نیز در میان ما غریب باشد. و مگر نیست؟ آیا ما به راستی دریافته ایم که او کیست و چه می گوید؟ آیا ما به راستی سر به فرمان او سپرده ایم و دیگر "خودی " درمیان نمانده است ؟ ما را با فلک زدگان راهی طریق هوی و هوس کاری نیست.
آنان این کشتی طوفان زده اقیانوس بلا را جزیره غفلتی انگاشته اند، امن و امان، جاو
سینمایی را اکنون در کشور ما خود را موقوف به جنگ کرده است نباید مشمول عنوان کلی "سینمای جنگ " دانست و راستش ، اگر جنگ ما نیز از زمره جنگ هایی بود که در این قرون اخیر در کره زمین رخ داد است ، بنده خود از نخستین کسانی بودم که از نظر گاهی مخالف با جنگ فیلم می ساختم . در عنوان "سینمای جنگ " هیچ اشاره ای به ماهیت دفاع هشت ساله ما در برابر آن جنگ تحمیل شده وجود ندارد و مسئله به گونه ا
انفجار اطلاعات! نمی دانم چرا من از این تعبیر آنچنان که باید نمی ترسم و حتی چه بسا مثل کسی که دیگر صبرش تمام شده است از فکر اینکه جهان به سرنوشت محتوم این عصر نزدیک تر می شود خوشحال می شوم. نیچه خطاب به فیلسوفان می گوید: " خانه هایتان را در دامنه های کوه آتشفشان بنا کنید " و من همه کسانی را که در جست و جوی حقیقتند مخاطب این سخن می یابم. "گریختن " مطلوب طبع کسانی است که فقط به عا