« هی فلانی زندگی شاید همین باشد

         یک فریب ساده و کوچک

                  آنهم از دست عزیزی که تو دنیا را

                           جز برای او و جز با او نمی خواهی

                                    آری ، آری! زندگی شاید همین باشد..... »

 نشست پشت پنجره ، به دورها نگاه کرد

هنوز مات بازى عجیب سرنوشت بود ...

کم نیستند شادیها

حتی اگر بزرگ نباشند

و آنقدر دست نیافتنی نیستند

که تو عمریست

کِز کرده ای گوشه جهان

و بر آسمان ، چوب خط می کشی به انتظار

حبس ابد هم حتی ، پایان دارد

پایانی با شکوه و طولانی ...

من با یه دنیا خاطره ... تو ! تو به من گفتی برو

من ! چجوری جدا شم از تو ؟

من ! میخوام از دنیا برم .. تو ! میگی تنهایی برو

من ! می میرم جدا شم از تو

من ! با دلی خون از غم تو ... چی میشه بمونی با من

نگو شرم می کنم از تو

من ! با خودم میگم دل تو .. چرا بد می کنه با من ؟

باشه دل می کنم از تو

رفتم از شهر خدا ، ستاره چیدم واسه تو .. تو ستارمو سوزوندی ، آخرش گفتی برو

آی دلت بسوزه بی رحم .. تو اسیر دلتی

کاش می دونستی عزیزم ، اون ستاره خودتی

تو سوزوندی خودتو .. با خودت منم سوزوندی

کاشکی دل نداشتیو جاش ، توی قلب من می موندی

دلم را سپردم به بنگاه دنیا
و هی آگهی دادم اینجا و آنجا
و هر روز
برای دلم
مشتری آمد و رفت
و هی این و آن
سرسری آمد و رفت

*
ولی هیچ کس واقعا
اتاق دلم را تماشا نکرد
دلم قفل بود
کسی قفل قلب مرا وا نکرد

*
یکی گفت:
چرا این اتاق
پر از دود و آه است
یکی گفت:
چه دیوارهایش سیاه است
یکی گفت:
چرا نور اینجا کم است
و آن دیگری گفت:
و انگار هر آجرش
فقط از غم و غصه و ماتم است

*
و رفتند و بعدش
دلم ماند بی مشتری
ومن تازه آن وقت گفتم:
خدایا تو قلب مرا می خری ؟

*
و فردای آن روز
خدا آمد و توی قلبم نشست
و در را به روی همه
پشت خود بست

*
و من روی آن در نوشتم:
ببخشید، دیگر
برای شما جا نداریم
از این پس به جز او
کسی را نداریم.