دور یا نزدیک راهش می توانی خواند
 هرچه را آغاز و پایانی است
حتی هرچه را آغاز و پایان نیست
زندگی راهی است
 از بهدنیا آمدن تامرگ
شاید مرگ هم راهی است
راهها را کوه ها و دره هایی هست
 اما هیچ نزهتگاه دشتی نیست
هیچ رهرو را مجال سیر و گشتی نیست
هیچ راه بازگشتی نیست
بی کران تا بی کران امواج خاموش زمان جاری است
زیر پای رهروان خوناب جان جاری است
آه
 ای که تن فرسودی و هرگز نیاسودی
هیچ ایا یک قدم دیگر توانی راند؟
هیچ ایا یک نفس دیگر توانی ماند ؟
نیمه راهی طی شد اما نیمه جانی هست
باز باید رفت تا در تن توانی هست
باز باید رفت
راه باریک و افق تاریک
 دور یا نزدیک

« فریدون مشیری »

زخم قبیله ی زمین

زخم کهنه ای ست
             زخم قبیله ی زمین               

به کدامین قبیله می مانم؟!
در کربلا مانده ست،
                   برگ هویتم
....

اصغر
                                                                                         
این از اسرار دست نیافتنی است
تنها این را می‌دانم
که تو می‌دانستی
اصغر جز از نوک سه شعبه سیراب نخواهد شد
اما چگونه رضا به این شدی؟
چه می‌گویم
....

همه‌ی سلام‌هابهانه‌ی‌تواند؛ بهانه‌ی سلام به تو؛ مثل زمزمه‌ی جویبارها که بهانه‌ی‌رسیدن به دریا دارند. مثل همه‌ی ابرها که به شوق گل‌های تشنه‌کام، در آبی روشن آسمان پایکوبی می‌کنند.

تو مرا
باور کن
من که در
حس نیازم
سفر دلشدگی را
ز تو کردم
 آغاز
 تو مرا
 یاری کن
تا پر و بال
گشایم
به بلندای سپهر
تو مرا
جاری کن
همچو یک رود
به دور از
خطر فاصله ها
تو که
 دریای منی
باز مرا
 باور کن

» ترانه جوانبخت «