تبیان، دستیار زندگی

یا یاد خدا

میگن همیشه جایی برای درددلای آدمی هست.

این تایپـــیک ،پاتـــوق احســـاس امروز شماست.

در قمار زندگی هر چه داشتم باختم چون که تک خال محبت بر زمین انداختم

به نام خدا

سلام و درود

حس امروز من دلم میسوزه (نمیدونم برای کی)

اینم فریاد

حس امروزم اینه:

به نام خدا

سلام

نیاز به خلاء فکری دارم...

سلام ، سلام

من خوبم شما خوبید ؟

امروز اگه خدا بخواد حسم بد حسی نیس ، حتی شایدم خوب باشه ، البته اگه این خراطها با این آهنگای غمگینش بذاره که داره پرده گوشمو پاره می کنه .

 امروز شنبس پس ایشاالله تا آخر هفته همین حسه باشه .

 به حباب نگران لب یک رود قسم ،

و به کوتاهیه آن لحظه ی شادی که گذشت ،

غصه هم خواهد رفت ؛

آنچنانی که از آن خاطره ای خواهد ماند ...

به نام خدا سلام

حالم خرابه . سر به سرم نذارید . نمک روی زخم نشید .

تنهاییمو به هم نزنید با خودخواهیتون

میخوام ساکت باشم . کاری نکنید که مهر سکوتم با فریاد شکسته بشه

( کسی به خودش نگیره ها ! با شما نبودم )

شاد باشین

به نام خدا

عشـــقت رســـــد به فریاد..

چرا اینجوری نیگاه میکنین؟ ادامه داره :)

..ار خود به سـان حافظ

قرآن ز بر بخوانی در چهار ده روایت

و خدا هست

خانه بی تو چه غمگین است ؛لحظه ها تکراریست...فاصله می گرید ..!

باز باران با ترانه

باز آسمان  می گرید ..

خیابان با سکوتی تلخ ؛ خیس ِاندوه است

من یخ کرده ام انگار فرو رفته ام در خود و با باران می خوانم :

هی عشق  کجایی؟ این است لحظه های بی تو ...

سرد؛ زرد؛ گنگ  و سردرگم

هر گوشه از این شهر خاکستری را که می بینم تو هستی

و

در بی نهایت ِ آسمان؛ چشمان توست !!

تمام حوالی ام دچار شده است به اینکه چرا نیست او که می گفت: بی تو هرگز نتوانم ؛ نتوانم !

تمام حوالی ام  گریان است این روزها...

رویاء میکشاند مرا در خود می بردم تا تو ؛ تا ژرف ترین زوایای وصال ؛تا خود ِ شعر

شانه هایت آرزو ی محالیست برای من ِ از تو جدا مانده

تا تکیه اش دهم تمام این استخوانهای نیمه مرده را که پر است از غمی بارانی...

کاش بودی تا در عمق باران؛ دست در دستانت رو به آسمان فریاد که ببار تا  بباریم باران ...

کاش بودی به نگاه خیرهء ِ این و آن می گفتی ترا کم دارم  که اینگونه غمگینم ..

بگذریم این ای کاش ها هم تکراریست ؛ تو که نمی آیی ..

تو دور شده ای از تمام آن بیقراری ها تا سحر وقت نماز .....(یادت هست ؟)

تو از یاد برده ای فریادمان در کوچه های آرزو را ..... (من از اون آسمون ِآبی می خوام )

می دانم یادت نیست...

و دیگر هیچ ...

تو از این کلمات ِ مبهم بزرگتری  می دانم...

زندگی کن ..شاد باش ...بخند ..برقص..  بی خیال ِ یکی رسوای سردرگم در این دورها ...

راستی تا  یادم نرفته است کرمت را شکر که رفتی امّا یادت را نبردی ...

یاد ِتو امن ترین لحظه است در زیر باران ِ تنهایی ..

هههههههههههههییییییییییییییییییییی...

کاش می شد...

کاش بشه...

حس امروزم :

انتظار 

غم