تبیان، دستیار زندگی

یااَبا جَعفَرٍ یامُحَمَّدَ بنَ عَلِیٍّ اَیُّهَا الباقِرُ یَابنَ رَسوُلِ اللّهِ یا حُجَّةَ اللّهِ عَلی خَلقِهِ یا سَیِدَناوَ مَولانا اِنا تَوَجَّهنا وَستَشفَعنا وَ تَوَسَّلنا بِکَ اِلیَ اللّهِ وَ قَدَّمناکَ بَینَ یَدَی حاجاتِنا یا وَجیهاً عِندَاللّهِ اِشفَع لَنا عِندَاللّه 

اى اباجعفر اى محمد بن على اى شکافنده علوم اى فرزند رسول خدا اى حجت خدا بر خلق اى آقا و سرور ما، ما رو آوردیم و شفیع گرفتیم و توسل جستیم بوسیله تو به درگاه خدا و تو را پیش روى حاجتهاى خویش قرار دهیم اى آبرومند نزد خدا شفاعت کن براى ما پیش خدا

یا اَبا عَبدِاللّهِ یا جَعفَرَبنَ مُحَمَّدٍ اَیُّهَا الصّادِق یَابنَ رَسوُلِ اللّهِ یا حُجَّةَ اللّهِ عَلی خَلقِهِ یا سَیِدَناوَ مَولانا اِنا تَوَجَّهنا وَستَشفَعنا وَ تَوَسَّلنا بِکَ اِلیَ اللّهِ وَ قَدَّمناکَ بَینَ یَدَی حاجاتِنا یا وَجیهاً عِندَاللّهِ اِشفَع لَنا عِندَاللّه 

اى اباعبدالله اى جعفر بن محمد اى (امام ) صادق اى فرزند رسول خدا اى حجت خدا بر خلق اى آقاى ما و سرور ما ما رو آوردیم و شفیع گرفتیم و توسل جستیم بوسیله تو به درگاه خدا و تو راپیش روى حاجتهاى خویش قرار دادیم اى آبرومند پیش خدا شفاعت کن براى ما نزد خدا

السلام علیك یا ابا صالح المهدی

سلام

میلاد رسول الله الاعظم محمد مصطفی صلوات الله علیه وآله

را به شما دوستداران مكتب محمدی تبریك می گویم.

نزول مهربانی

باران رضایی

زمین در پوست خویش نمی گنجید.

نفس های آسمان به شماره افتاده بود.

ناگاه، عطر محمّدی، فضای شهر را پر کرد.

فریادی، سکوتِ سالیانِ مکّه را در هم شکست.

رسول عشق، خوش آمدی!

خوش آمدی که نوای ملکوتیِ اذان، آهنگِ قدسیِ نام تو را کم داشت.

خوش آمدی که قرآنِ خدا، در انتظار سینه فراخت بود.

ببین که صحرای سوزانِ حجاز، چگونه از شمیم نفس های تو جان گرفته است؟

خوش آمدی! که شب های سیاهِ مکّه، ماهِ رخسار تو را کم داشت!

یا محمّد!

باید می آمدی؛ تا ستارگانی چون بِلال و حبیب ابن مظاهر، در آسمانِ عرب بدرخشند

باید می آمدی تا ساده لوحانِ حجاز، از چنگالِ جهل وخرافه رها شوند

معصومیّت دخترانِ عرب، قرن ها بود که از درونِ گورهای تاریک جهل، صدایت می زد.

ای پیشوای رحمت! بر زنانِ عرب چه می گذشت اگر تو با کوثرت نمی آمدی؟

خجسته باد قدوم پر برکتت که کوچه های حجاز، سالیانِ سال، ابهّت گام های تو را به انتظار نشسته بود!

خجسته باد نزولِ مهربانی ات!

پایگاه حوزه

خداوند پیامبر(ص) را به عنوان الگوی انسان ها معرفی کرده است:

«لَقَدْ کانَ لَکُمْ فی رَسُولِ اللّه ِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَن کانَ یَرْجُو اللّه َ وَ الیَوْمَ الاَخِرَ وَ ذَکَرَ اللّه َ کَثیرا؛

قطعا برای شما در زندگی رسول خدا سرمشق نیکویی است، برای آنها که امید به رحمت خدا و روز رستاخیز دارند و خدا را بسیار یاد می کنند.»

هر کسی سرمشق خود را در زندگی براساس هدف و مسیری که برگزیده است، انتخاب می کند. بر این اساس شیفتگان دنیا و پدیده های آن، هیچ گاه پیامبر خدا و پویندگان راه او را برای خود الگو نمی گیرند. حضرت برای کسانی نمونه است که راه و مقصد او را پسندیده و برگزیده باشد اما رسول خدا در چه زمینه ای الگو می باشد؟

در این هفته بخشی ازسیره پیامبر را از احادیث نورانی امام سجاد(ع) و امام باقر(ع) و امام صادق(ع) می آموزیم.انشاءالله آنها را در عمل به كار بندیم.

السلام علیك یا ابا صالح المهدی

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در صحیفه سجادیه

حضرت امام زین العابدین علیه السلام در دعای دوم صحیفه سجادیه، حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم را این گونه می‏ستاید:

«وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی مَنَّ عَلیْنَا بِمُحَمَّدٍ نَبِیِّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ دُونَ الْأُمَمِ الْمَاضِیَةِ وَ الْقُرُونِ السَّالِفَةِ...؛

حمد و سپاس خداوندی را سزاست که با پیامبرش محمد صلی الله علیه و آله و سلم بر ما منت نهاد در حالی که بر امتهای گذشته و اقوام پیشین چنین نعمتی را ارزانی نداشته بود.»

«اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ أَمِینِکَ عَلَی وَحْیِکَ، وَ نَجِیبِکَ مِنْ خَلْقِکَ، وَ صَفِیِّکَ مِنْ عِبَادِکَ، إِمَامِ الرَّحْمَةِ، وَ قَائِدِ الْخَیْرِ، وَ مِفْتَاحِ الْبَرَکَةِ، کَمَا نَصَبَ لِأَمْرِکَ نَفْسَهُ، وَ عَرَّضَ فِیکَ لِلْمَکْرُوهِ بَدَنَهُ، وَ کَاشَفَ فِی الدُّعَاءِ إِلَیْکَ حَامَّتَهُ...؛

پروردگارا، بر محمد امین وحی تو و بهترین از میان خلق تو و برگزیده از میان بندگانت درود فرست. او که پیشوای رحمت و پیشاهنگ نیکی و کلید برکت است. همچنانکه او نفس خود را برای اجرای فرمانت بکار گرفت و بدنش را آماج حوادث ناگوار در راه تو قرار داد و در راه دعوت به سوی تو با خویشان خود آشکارا به ستیز برخاست.»

«وَ هَاجَرَ إِلَی بِلَادِ الْغُربَةِ، وَ مَحَلِّ النَّأْیِ عَنْ مَوْطِنِ رَحْلِهِ، وَ مَوْضِعِ رِجْلِهِ، وَ مَسْقَطِ رَأْسِهِ، وَ مَأْنَسِ نَفْسِهِ، إِرَادَةً مِنْهُ لِإِعْزَازِ دِینِکَ، وَ اسْتِنْصَاراً عَلَی أَهْلِ الْکُفْرِ بِکَ...؛

و (رسول گرامی‏) به شهرهای غربت و دور از وطن و قدمگاه و محل تولد و مأنوس‏ترین جایش هجرت کرد، و هدفش از هجرت، عزت بخشیدن به دین تو و یاری جستن علیه اهل کفر به تو بود.»

«اللَّهُمَّ فَارْفَعْهُ بِمَا کَدَحَ فِیکَ إِلَی الدَّرَجَةِ الْعُلْیَا مِنْ جَنَّتِکَ؛

خداوندا! پس او را به پاس رنجهایی که در راه تو برد، به بالاترین درجه بهشت خود بالا بر.»

السلام علیك یا ابا صالح المهدی

در روایت  از امام باقر علیه السلام نقل شده است كه مى فرمایند:

جاءَ رجل الى النَّبىِّ صلى الله علیه وآله و سلم فَشَكا الیهِ اءَذى مِن جَارِهِ، فقال له رسول الله صلى الله علیه وآله و سلم : اصبِر، ثمَّ اءَتاهُ ثانیَة فقال له النَّبىُّ صلى الله علیه وآله و سلم : اصبِر، ثمَّ عادَ الیه فَشَكاهُ ثالثَة ، فقال النبىُّ صلى الله علیه وآله و سلم للرَّجلِ الذى شَكا: اذا كان عند رَوَاحِ النَّاس الى الجُمُعَةِ فاءَخرج متَاعَكَ الى الطَّریقِ حتَّى یَرَاهُ مَن یَروحُ الى الجُمُعةِ فاذا سَاءَلوكَ فَاءَخبِرهم ، قال : فَفَعَل ، فَاءَتاهُ جارُهُ المُؤ ذِى له فقال له : رُدَّ مَتاعَكَ فلَكَ الله علَىَّ اءَن لا اءَعودَ⁽

((شخصى خدمت حضرت رسول صلى الله علیه وآله و سلم آمد و از همسایه اش شكایت كرد. حضرت فرمودند: صبر كن ! مدتى گذشت ، مرتبه دوم آمد، باز حضرت او را به صبر امر فرمودند. باز مدتى گذشت و براى مرتبه سوم آمد و شكوه كرد. حضرت فرمودند: وقتى نزدیك ظهر جمعه مردم از هر سمت به سوى محل نماز جمعه حركت مى كنند، لوازم زندگى ات را در كوچه و در مسیر نمازگزاران جمعه قرار ده تا كسانى كه به نماز جمعه مى روند، ببینند كه تو زندگى ات را از خانه بیرون ریخته اى ؛ وقتى از تو سؤ ال كردند، به آنها بگو كه من به خاطر ایذاى همسایه این كار را كرده ام . آن فرد طبق توصیه پیامبر صلى الله علیه وآله و سلم این كار را كرد. همسایه شرور كه او را آزار مى داد چون دید كه آبرو و حیثیتش در خطر است قسم خورد و تعهد كرد كه دیگر هرگز به او بدى نكند)).

امام صادق علیه السلام از پدرشان امام باقر علیه السلام نقل مى كنند كه مى فرمایند:

قَرَاءتُ فى كتابِ عَلِىّ علیه السلام : اءَنَّ رسول الله صلى الله علیه وآله و سلم كَتَبَ بین المهاجرینَ والاءَنصارِ و مَن لَحِقَ بهم مِن اءَهلِ یثرِبَ اءَنَّ الجارَ كالنَّفسِ غیرُ مُضَارّ و لا آثِم ، و حُرمَةُ الجارِ على الجارِ كَحُرمَةِ اءُمِّهِ.

((امام باقر علیه السلام فرمودند: كه من در آن كتاب خواندم كه پیامبر صلى الله علیه وآله و سلم بین اهل مدینه ؛ مهاجرین و انصار و دیگرانى كه وارد مى شدند، دستورالعملى را نوشته بودند كه بر اساس آن حرمت همسایه بر همسایه ، مثل حرمت مادر است )).

همان طور كه انسان براى مادر به عنوان یكى از محبوب ترین مخلوقات عالم احترام قائل است و او را به عنوان نفیس ترین ناموسش صیانت و حفاظت مى كند، باید از همسایه نیز همان طور حفاظت كند.