تبیان، دستیار زندگی

شخصى نزد سلمان فارسى آمد گفت : اى ابا عبدالله ! من توان آن ندارم كه در شب نماز به جاى آورم . سلمان گفت : در روز گناه مكن

⁽²⁷⁹⁾ امام صادق علیه السلام فرمود: تو را باكى نیست در حالى كه بول مى كنى به یاد خدا باشى ؛ زیرا یاد خدا در همه حال نیكوست . بنابراین هیچ گاه از یاد خداوند به ستوه میا و از آن ملول مباش .

شخصى بود كه در قدیم ، ظروفى پر از نفت را با اسب و قاطر به دهات و روستاها مى برد، روزى شخصى از او پرسید كه : تو خدایت را چگونه شناخته اى ؟ نفتى جواب داد: خوب گوش كن ، من هر گاه كه از مبداء راه مى افتم ، پس از پر كردن این ظرف ها از نفت ، درب آن ها را با پارچه یا نایلونى محكم مى بندم و بعد هم با نخ ، محكم به دور آن مى پیچم ، با همه این ها، همیشه از در این ظروف ، نفت ها چكه چكه مى ریزد، ولى خداوند ما را طورى آفریده كه اگر در شدیدترین حالات فشار قوى دافعه بدن قرار گیریم ، تا خودمان نخواهیم عمل دفع صورت نمى گیرد و غایط و بول بدون اراده نفس ، خارج نمى شود و در عین حال هیچ گاه به نخ و نایلون هم نیازى نیست ! من از این راه به وجود و عظمت خدا پى برده ام !

واقعه امیر المؤ منین علیه السلام و پیكان در جنگ احد را مرحوم ملا فتح الله كاشانى در تفسیر منهج الصادقین در ضمن آیه الذین هم فى صلوتهم خاشعون در اول سوره مباركه مؤ منون قرآن كریم نقل كرده است كه : در اخبار صحیحه آمده كه در روز احد پیكان مخالفین در بدن مبارك امیر المؤ منین علیه السلام نشست و از غایت وجع نتوانستند كه آن را بیرون آورند؛ صورت حال را به حضرت رسالت صلى الله علیه و آله و سلم عرض ‍ كردند، فرمود كه : وقتى كه وى در نماز باشد، پیكان را از بدن اطهر او بیرون آوردند و خون بسیار بر سجاده آن حضرت ریخته شد، و چون از نماز فارغ شد و آن خون را مشاهده نمود، پرسید كه : این خون چیست ؟ گفتند كه : در حینى كه پیكان از بدن شما بیرون آوردیم این خون از آن جراحت بیرون آمد، فرمود: به خدایى كه جان على در قبضه قدرت اوست كه در نیافتیم و واقف نشدم كه شما در چه وقت بدن مرا شكافتید و پیكان را بیرون آوردید.

رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: جز به ذكر خدا، زیاده مگویید؛ چه سخن بسیار كه در آن ذكر خداوند نباشد، قلب را قساوت بخشد و دورترین مردم از خداوند، شخص قسى القلب است .

الهى ! امشب ، كه شب قدر است ، همه قرآن به سر مى كنند، حسن را توفیق ده كه قرآن به دل كند!

باید سعى شود كه قرآن كریم و ادعیه اعم از ماءثور و غیر ماءثور صحیح قرائت شود فى الكافى عبدالله علیه السلام قال : اءعرب القرآن فاءنه عربى . امام صادق علیه السلام فرمود: قرآن را با لحن عربى ، بدون غلط قرائت كنید؛ زیرا كه قرآن عربى است .

روزى على علیه السلام وارد بازار شد. مردى را دید كه مى گوید: نه ! سوگند به كسى كه هفت حجاب دارد؛ حضرت پرسید: منظورت كیست ؟ گفت : خدا! اى امیر مؤ منان ! حضرت فرمود: اشتباه مى كنى ، مادر به عزایت بنشیند! میان خدا و خلقش هیچ حجابى نیست و هر جا كه باشند خداوند با آن هاست . مرد پرسید: اى امیر مؤ منان ! كفاره آن چه كه گفتم چیست ؟ فرمود: این كه بدانى هر جا باشى خدا با توست . مرد گفت : آیا به مساكین طعام دهم ؟ حضرت فرمود: نه ! چون به غیر خدایت سوگندى خوردى !

خداوند سبحان مى فرماید: فاقراءوا ما تیسر من القرآن ؛ با این همه ، تا حدى كه میسرتان است قرآن بخوانید.

هشام بن سالم روایت شده است كه : نزد امام صادق علیه السلام رفتم ، به من فرمود: آیا مى توانى خدا را وصف كنى ؟ گفتم : آرى ! فرمود: وصف كن ! گفتم : او شنوا و بیناست . فرمود: این صفتى است كه مخلوقات نیز در آن شریك اند. گفتم : چگونه او را وصف كنم ؟ فرمود: او نور بدون ظلمت و حیات بدون مرگ و علم بدونجهل و حق بدون باطل است . پس از نزد آن حضرت بیرون آمدم در حالى كه داناترینمردم به توحید بودم .