تبیان، دستیار زندگی

مهندس؟؟نمی خواین تو شهرستانا کنسرت برگزار کنین؟حداقل تو کلان شهرهاا.خواهشااا با اومدن البوم جدید یه تو کنسرت بذارین لطفا.ممنون

با سلام
اول از همه باید یه تشکر ویژه بکنم از استاد سرورپور که با حضورشون در این مصاحبه یه بار دیگه ثابت کردن که قلبشون همیشه واسه بچه های این سرزمین می تپه
و سپاس از انجمن صندلی داغ سایت محترم تبیان و دوست خوبم خانم صبحدم که این شرایطو فراهم کردن
اول همه حرفام بهتره با تاخیر روز معلم به استاد بزرگم آقای سرورپور از صمیم وجود تبریک بگم و بهترین ها رو براشون آرزو میکنم
هرچند متاسفانه سعادت شاگردی ایشونو در سر کلاسهاشون نداشتم اما به یقین بزرگترین استاد من ایشون بودند
بازهم در پایان از لطف ایشون سپاسگزارم


من ستایشگر معلمی هستم که اجازه میدهد سر رشته افکارش میان تخته سیاه روزگار با گچ سفید روح من درآمیزد

سلام اقای سرورپور
لطفا چند تا کتاب در مورد شناخت بیشتر و نزدیکی بیشتر به خدا به من معرفی کنید

اینم سوالایه من و دوستانم:(دوستایی که یه جورایی نتونستن بیان)

*اگر خدا یه فرصت دیگه بهتون بده که برگردید به سالهایه قبل باز هم همین راهو انتخاب میکنید؟

*بهترین الگویی که تا الان داشتید؟

*میشه یه دونه از شعراتونو برامون بگید؟

*بهترین و بدترین خاطره اتون از یونیسف...

*چه جوری وارد انجمن یونیسف شدید؟

*یه جمله که دوست داشتید همیشه به شاگرداتون بگین؟

*وقتی متوجه شدید رتبه اتون 2رقمی شده چه حسی داشتید؟(وقتی کارنامه اومد تو دستتون)

*یه خاطره یا از دوران دانشجویی یا از دوران کنکورتون...

*ازآلبوم جدید موزیکتون چه خبر؟

*بهترین سمیناری که اجرا کردید کی و کجا بود؟چرا؟

ممنونم...

یک دنیا سپاس از مهندس سرورپور
مثل همیشه بی نظیر و فوق العاده
پر از پالس های++
میشه جای پای خدا رو لمس کرد
اگه امکان داره بفرمایید چطور مشاور شدید؟

نفس گلم
دوست عزیزم
اول اینکه اصلا چه اهمیتی داره که تو قزوینی هستی یا شمالی هستی یا تهرانی هستی یا هر جای دیگه ...مهم اینه تو ایرانی هستی......مهمم نیست که کجا زندگی میکنی.(اصلا گفتنش انقدر مهم بود چرا گفتی؟؟؟)آفرین به اینکه افتخار میکنی که ایرانی هستی.....
دوم اینکه  خوشحالم که انقدر اراده داری که میخوای پروژه ت رو با وجود همه موانع سر راهت کامل کنی... تو فوق العاده ای....
اما خواهش میکنم....
یه چیز دیگه هم مهندس گفت....یادته؟؟؟....گفت هیچ وقت زود راجع به همدیگه قضاوت نکنیم.....
تو از پروژت گفتی و من دو واژه بهت میدم ...دو واژه کلیدی تو یکی از پروژه هام...
1-G.I.F.T (البته مهندس سرورپور میدونن که من راجع به چی حرف میزنم چون واسشون از هدفم نوشتم...همین امسال....تو هفته ای که واسه تشکر بابت روز معلم رفتم پیششون واسه اولین بار بعد از 2 سال که شاگردشون بودم براشون از هدفم نوشتم. ببین چه قدر این آدم خجالتی(خودمو میگم) پیشرفت کرده :)))))...)
2-اسم خودم ...آره اسم خودم ترانه.ج
نمیخوام الان حرفمو بهت بزنم...چون تو کنکور داری....جوابی نمیدم بهت نه اینکه جوابی ندارم بدم...نه تو الان تو زمانی هستی که فقط باید رو هدفت تمرکز کنی دوست ندارم یه چیز بگم که بعد تو بخوای بگردی و یه جوابی به من بدی..الان سکوت میکنم.ایشالله دانشگاه تهران یا هرجایی که دوست داری که قبول شدی خودت میفهمی یعنی زمانش برسه خیلی زود .... جوابمو بهت نشون میدم با عمل ...آخه یه درس از استادم(ایمان سرورپور) یاد گرفتم که با عمل حرفمو ثابت کنم.....
هفت سال پیش من ایده ای رو تو ذهنم پرورش دادم
منم به خیلی از موانع خوردم..
کسی اصلا باورم نداشت ...
حتی تو خونه.....حتی نزدیک ترین آدمای اطرافم......(حتی زمان کنکورم)
همه چشمشون به اینه که مطمئن بشن تو موفق میشی(حتی استادا) بعد بلند میشن واست دست میزنن..وقتی میبینن خبری نیست میشینن سر جاشون ..قربون خدای خوبم برم که جای همه رو واسم پر کرده ....و بهم کمک کرد تا بلند شم و برم سمت هدفمم...با وجود همه مشکلات..
من جنگیدم....و ایستادمو رفتم طرف هدفم.....
الان با دوستی که منو باور داره داریم اولین اختراع خودمونو کامل میکنیم..چیزی که مطمئنیم دنیا رو تکون میده....خبرشو به خود مهندسم دادم.....چیزیه که با افتخار میگم دنیا تو حلش مونده و ما راهشو پیدا کردیم):)))))) داریم ثبتشم میکنیم ..همین  روزااااااا.....
بعد از اون همه سختی که ارزش گفتنشم نداره حتی....چون میگم هرچی شنیدم از بقیه هرچی اتفاق افتاده گذشته و....حرفای منفی بقیه...و ..و
اهمیت نداره....
من رو به یاد داشته باش....6 ماه دیگه (یا  حداکثر تا یک سال دیگه) من تو رو از جایی صدا میزنم که همه دنیا صدامو میشنون....و اون روز من به تو معنی تک تک حرفامو با عمل نشون میدم.....
آره منم همیشه غیر مستقیم به خود مهندس گفتم و واسشون نوشتم و ازشون تشکر کردم که به ما یاد دادن واسه هدفامون بجنگیمو جون ستاره دریاییمونو نجات بدیم..حرف منم نیست حرف همه شاگرداشونه....

تو این مدت از خدا هم یاد گرفتم(اون هم استاد منه) من باید از اون هم تشکر کنم ...با عملم....(زود راجع به حرفام قضاوت نکن....روزی خودت میفهمی
یاد گرفتم که مشکلات گفتنی نیست...که به همه بگیم(حتی آقای سرورپور) حل کردنیه خودم و خدا حلش میکنیم
هدف ...اعلام کردن هدف و پز دادنی نیست(که آقای سرورپور به من افتخار کنن اصلا واسه این نگفتم..که آی من این هدفو دارم..دنیا با خبر باشین).....چیزیه که باید بهش برسیم ...که وقتی رسیدی تو گوش دنیا داد بزنی(کسی که کمکم کرد خداوند من و ایمان سرورپور بودن)
نفس گلم ....مهربونم.....شاگرد فوق العاده استادم ....سید ایمان سرورپور ....من ازت عذر میخوام اگه راجع بهت بد قضاوت کردم ولی شما هم راجع به حرفای  من زود قضاوت نکن....
موفق باشی عزیزم هم تو هم دوستات.....
ایشالله دانشگاه تهران میبینیمتون....
خدا به همرات....واستون دعا میکنم....
پ.ن1:عذر خواهی شدید واسه پر حرفیم...... عذر خواهی شدیدخیییییییییییلی پر حرف میشم ..اه اه اه
 من دیگه جواب نمیدم... من فقط اومدم تا نشون بدم کنارتون هستیم ...موفق باشین مهندس سرورپور..
به امید دیداااااااااااااااار....:)
قربون دوستای خودم و همه شاگردای سرورپور
ترانه

با همه وجودم از استاد سرورپور ممنونم که چه توی کلاساشون چه وقتی از راه دور پالس مثبت میفرستن.استاد ما بی صبرانه منتظر آلبوم جدید و کنسرتاتون هستیم

kheiliiiiii aaaliiii bood, az nafase aziizam binahayat mamnoonam.

سلاااام.

منم مرسی دوست خوبم مهسا خانم...

واقعن این جمله ات زیبا بود

من ستایشگر معلمی هستم که اجازه میدهد سر رشته افکارش میان تخته سیاه روزگار با گچ سفید روح من درآمیزد

سلام...کلی نوشته بودم...اما خطا داد و ثبت نکرد...مجبورم دوباره بنویسم...و اینبار کوتاهتر میگم...

منظورم از قزوینی نبودم این بود که واقعن مهم نیست کجایی هستی...مهم مهم بودنه تو و احساس وجودت توسط تمام جهانِ

مورد دوم رو بگم پرحرفی نبود ترانه جون...ادامه بده به بحث

مورد سوم...منتظر هستم تا این پروژه ی جهان پرکن رو خودت برام کامل تعریف کنی...وقتی تمام جهان رو پر کرد

مورد چهارم...طرح منم دست کمی از طرح شما نداشت...اختراع نبود اما یه اصل اساسی تو بدن رو که تاحالا بهش فکرنشده بود رو داشت اثبات میکرد...

که خیلی کاربرد هم داره...مخصوصا تو ایرانی ها...بااین ریتم های خواب شبانه روزشون...

ما وقتی برای اولین بار رفتیم دانشگاه علوم پزشکی ترسیدیم که کسی تحویل نگیره یا اصلن قبول نکنن کمکمون کنن...

اما باورمون نمیشد حتی رییس دانشگاه هم خوشش اومده بود و به تک تک استادای دانشگاه زنگ زده بود و گفته بود این طرح باید انجام بشه...از هر کمکی که میتونین انجام بدین دریغ نکنین

فکرکن میتونستیم بریم تو کتابخونه دانشکده پزشکی...که اون کتابخونه جز دانشجوهای پزشکی کسی اجازه ورود نداشت...

ازمایشگاه های مختلف که صحبت میکردیم...همه قبول میکردن و حتی بعضیاشون گفتن ما هم شریک طرح...و میخاستن رو طرح سرمایه گذاری کنن...

اما حیف که نشد کامل پیش بره تا امسال...پیش 10-20تا دکتر متخصص و فوق تخصص بردیم طرح رو...همه گفتن طرحتون اول میشه تو خوارزمی...اگه رفته بود الان دیگه  دغدغه کنکور رو هم نداشتم...

تنها کسی که گفت نمیشه اموزش پرورش بود...باید معرفی نامه میدادن برای خوارزمی...اما ندادن...چه توهین هایی هم که نکردن...

اونوقت کسی مثل دکتر عباسی و دکتر افاقی ...حتی تو سفر هم پیگیر طرح بودن...و وقتی که مرخصی بودن به مشکل برمیخوردیم تماس میگرفتیم و جواب مارو میدادن...

شاید خوب لمس نکنی...اینکه این طرح بزرگ تو دستات باشه و بری اموزش پرورش کاری برات نکنن اخرش هم بگن دیگه این طرف ها نیاین...دیگه نبینیمتون...

شنیدن این حرف واقعن برام سنگین بود...قابل هضم نبود...

یک روزی انجام شده طرحم رو میرم میذارم رو میز کسی که اون حرف رو بهم زد...بهش اثبات میکنم که کی دیگه این طرف ها پیداش نشه...

امیدوارم فکرنکنی که این حرفام شعاری بیش نیست...من عاشق کار تحقیقی هستم...واقعن دوست دارم کار تحقیقی رو ...و با عشق انجام میدم...

حس جنگیدن برای هدفم هم که چندین برابر شده... به لطف خدا و کلاس مهندس سرورپور