به نام عاشق ترین معشوق
سلام دوستای خوبم
از همه دوستای عزیزم که تا اینجا همراهی و همدلیشون با ما باعث روشن نگه داشته شدن چراغ کلبه مولای غریبمون علی(ع) شده صمیمانه تشکر می کنم.دوستان خدا قوت!
یلدا خانم از شما هم ممنونم که همیشه سعی کردین با نثر رونتون توضیحات زیبایی رو راجع به این حکمتهای نورانی ارائه کنین.
مطلبی رو جا داره خدمت همه دوستان عرض کنم: دوستای خوبم باور کنید من بیشتر هدفم از ایجاد این بحث این بوده که با بررسی کلام نورانی امام از تفکر سایر دوستان بتونم توی زندگی خودم استفاده کنم(که تا اینجا هم خیلی استفاده کردم) و گرنه خوندن نهج البلاغه به تنهایی برای همه ما شاید خیلی ساده تر و با صرف وقت کمتری انجام بشه.پس باز هم از همتون درخواست می کنم ما رو از توضیحات،تجربیات عملی و نظرات زیبای خودتون محروم نکنید.واقعاً حیفه که این بلندترین و زیباترین گوهرهای هستی لابلای برگای کتابا یا فقط روی زبونها و نه توی دلها و عملها،غریب بمونن.بچه ها واقعاً "علی تنهاست"..پس مشتاقانه منتظر حضور سبز و دلگرم کننده همه دوستان خوب و خوش فکر عزیزم هستم...
اما در مورد حکمت هماهنگی علم و عمل( حکمت 366)
علم و عمل پیوندى نزدیک دارند.و کسى که دانست باید به آن عمل کند، چرا که علم، عمل را فراخواند، اگر پاسخش داد مىماند و گر نه کوچ مىکند.
در این تمثیل بسیار زیبا امام به ما هشدار می دن که در صورتی که به علمتون عمل نکنین،نه تنها از علمتون هیچ سود عملی ای نمی برین،بلکه اون علم رو هم از دست می دین.پس ارتباط علم و عمل کاملاً دو طرفه ست و در نهایت هدف اصلی هم عمل کردن به علمه.و مسلماً هدف همه ما از ذکر حکمتها و بحث درباره اونها باید کلام روشنگر مولامون باشه که فرمودن:
حکمت 92:والاترین دانش
بىارزشترین دانش، دانشى است که بر سر زبان است، و برترین علم، علمى است که در اعضا و جوارح آشکار است.
برای روشن شدن بحث در ادامه چند مثال می زنم:
فرض کنین ما می دونیم دروغ گفتن بده،اما به این علممون عمل نمی کنیم و دائماً دروغ می گیم.با توجه به این کلام شیوای امام می تونیم نتیجه بگیریم که در اینصورت این علم ما ازمون گرفته میشه و کم کم قدرت تشخیص راست و دروغ رو از دست میدیم.
مثال دیگه ای که شاید برای خیلی از ما اتفاق افتاده باشه اینه که شما به کار کردن با نرم افزاری مسلط هستین،اما مدتی با اون کار نمی کنین،حالا تصمیم می گیرین دوباره با اون کار کنین؛خب در این حالت نه تنها کارتون راه نمیفته بلکه خیلی از قابلیتهای برنامه هم ممکنه فراموشتون شده باشه.پس نتیجه می گیریم که علاوه بر عمل کردن به علم،تداوم در عمل هم لازم و ضروریه و باعث میشه علم ما هم پایدارتر بمونه.
یه مطلب دیگه هم که می تونه خیلی مفید باشه اینه که ما برای پایدار شدن علممون یه مرحله عملی اولیه،یعنی نوشتن رو انجام بدیم.یعنی اگه ما می خوایم چیزی بهتر توی ذهن ما ثبت بشه یکی از بهترین راه هاش نوشتن اون مطلبه(یکی از بهترین راه های به خاطر سپردن مطالب حفظی همین نوشتن اونها روی کاغذه،می تونین امتحان کنین!).چون این کار باعث درگیری ذهن و اعصاب ما با اون مطلب میشه و سطح هشیاری ما رو بالاتر میبره.به خاطر همینه که ائمه فرمودن"علم را با نوشتن به زنجیر در آورید."
...........................................................
در پناه دوست مشترکمان موفق باشید
