تبیان، دستیار زندگی

خدای تعالی در قرآن کریم می فرماید:" ما جعل الله لرجل من قلبین في جوفه " پروردگار برای کسی دو قلب قرار نداده!! کنایه از اینکه انسان نمی تواند حب و دوستی دو نفر متضاد را در دل قرار دهد، نمی تواند هم دوست خدا را دوست بدارد و هم دشمن خدا را، بلکه باید با دوستان خدا دوستی نماید و دشمن او را دشمن بدارد و از او تبری جسته و کناره گیری کند.حضرت صادق علیه السلام به شیعیان و پیروان اهل بیت علیهم السلام در مورد ولایت و برائت چنین فرمودند:" حبّ اولیاء الله واجبٌ، و الولایة لهم واجبة، و البرائة من أعدائهم واجبة..... " حب و دوستی با اولیای خدا بر شما واجب می باشد [همان کسانی که پروردگار نام آنان را قرین نام پیابمر و نام خود قرار داد و فرمود: أطیعوا الله و أطیعوا الرسول و اولي الأمر منکم باید که از پروردگار اطاعت و فرمانبرداری کنید و همچنین مطیع فرمان رسول خدا و اولی الامر یعنی ائمه علیهم السلام باشید] و واجب است که آنان را ولی امر خود بدانید، و تبری از دشمنان آنان بر شما واجب است و تبری از کسانی که به آل محمد ظلم کردند و حجاب آنان را هتک نمودند، و فدک را از فاطمه گرفتند و از میراث پدر، او را محروم کرده و حق او و همسرش را غصب کردند، و منزلش را به آتش کشیدند، و اساس ظلم بر اهل بیت را بنا نهادند، و سنت رسول خدا را تغییر دادند، و همچنین برائت از ناکثین و مارقین و قاسطین [همان کسانی که با امیر المؤمنین ناسازگاری کرده و سه جنگ بزرگ جمل، نهروان و صفین را درست کردند] واجب است..... و تبری جستن از همۀ قاتلان اهل بیت علیهم السلام بر همۀ شما مسلمان ها فرض و واجب است.همچنین به حضرت صادق علیه السلام گفته شد: فلانی شما را دوست دارد، اما در دشمنی با دشمن شما کوتاهی دارد!! حضرت فرمودند:" هیهات! کذب من ادعی محبتنا، و لم یتبرأ من عدوّنا " بسیار بعید است، دروغ گفته آن کسی که ادعا می کند ما را دوست دارد و از دشمن ما تبری نمی جوید!!!

قالَ امام رضا (عليه السلام):

أوَّلُ ما يُحاسَبُ الْعَبْدُ عَلَيْهِ، الصَّلاةُ فَإنْ صَحَّتْ لَهُ الصَّلاةُ صَحَّ ماسِواها، وَ إنْ رُدَّتْ رُدَّ ماسِواها

 اوّلين عملى كه از انسان مورد محاسبه و بررسى قرار مى گيرد نماز است، چنانچه صحيح و مقبول واقع شود، بقيه اعمال و عبادات نيز قبول مى گردد وگرنه مردود خواهد شد.

مستدرك الوسائل: ج 3، ص 25، ح 4.

قالَ امام موسي كاظم (عليه السلام) :

 لَيْسَ مِنْ دَواء إلاّ وَ هُوَ يُهَيِّجُ داءً، وَ لَيْسَ شَيْءٌ فِي الْبَدَنِ أنْفَعَ مِنْ إمْسَاكِ الْيَدِ إلاّ عَمّا يَحْتاجُ إلَيْهِ.

 هيچ داروئى نيست مگر آن كه در اثر عوارض جنبى آن دردى ديگر را تهييج و تحريك مى نمايد; و هيچ درمانى بهتر و سود مندتر از امساك و خوددارى نيست مگر در حال نياز و ضرورت.

كافي: ج 8، ص 273، ح 409. وسائل الشّيعة: ج 2، ص 408، ح 2490. بحار: ج 59، ص 68، ح 18.

قالَ امام جعفر صادق (عليه السلام):

 قَضاءُ حاجَةِ الْمُؤْمِنِ أفْضَلُ مِنْ ألْفِ حَجَّة مُتَقَبَّلة بِمَناسِكِها، وَ عِتْقِ ألْفِ رَقَبَة لِوَجْهِ اللهِ، وَ حِمْلانِ ألْفِ فَرَس فى سَبيلِ اللهِ بِسَرْجِها وَ لَحْمِها.

 برآوردن حوائج و نيازمندى هاى مؤمن از هزار حجّ مقبول و آزادى هزار بنده و فرستادن هزار اسب مجهّز در راه خدا، بالاتر و والاتر است.

 أمالى الصدوق: ص 197

قالَ  محمد باقر (عليه السلام):

 مَنْ ثَبَتَ عَلى وِلايَتِنا فِي غِيْبَةِ قائِمِنا، أعْطاهُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ اَجْرَ ألْفِ شَهيد مِنْ شُهَداءِ بَدْر وَ حُنَيْن.

 كسى كه در زمان غيبت امام زمان (عجّل الله فرجه الشّريف) بر ايمان و ولايت ما اهل بيت عصمت و طهارت پا برجا و ثابت بماند، خداوند متعال پاداش و ثواب هزار شهيد از شهداى جنگ بدر و حنين به او عطا مى فرمايد.

 إثبات الهداة: ج 3، ص 467

قالَ علی بن الحسین (عليه السلام):

 أرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فيهِ كَمُلَ إسْلامُهُ، وَ مَحَصَتْ ذُنُوبُهُ، وَ لَقِيَ رَبَّهُ وَ هُوَ عَنْهُ راض: وِقاءٌ لِلّهِ بِما يَجْعَلُ عَلى نَفْسِهِ لِلنّاس، وَ صِدْقُ لِسانِه مَعَ النّاسِ، وَ الاْسْتحْياء مِنْ كُلِّ قَبِيح عِنْدَ اللّهِ وَ عِنْدَ النّاسِ، وَ حُسْنُ خُلْقِهِ مَعَ أهْلِهِ

هركس داراى چهار خصلت باشد، ايمانش كامل، گناهانش بخشوده خواهد بود، و در حالتى خداوند را ملاقات مى كند كه از او راضى و خوشنود است:
1 ـ خصلت خودنگهدارى و تقواى الهى به طورى كه بتواند بدون توقّع و چشم داشتى، نسبت به مردم خدمت نمايد.
2 ـ راست گوئى و صداقت نسبت به مردم در تمام موارد زندگى.
3 ـ حيا و پاكدامنى نسبت به تمام زشتى هاى شرعى و عرفى.
4 ـ خوش اخلاقى و خوش برخوردى با اهل و عيال خود. 

 مشكاة الأنوار: ص 172، بحارالأنوار: ج 66، ص 385، ح 48.

امام حسين عليه السلام :

قيلَ: مَا الْفَضْلُ؟ قالَ (عليه السلام): مُلْكُ اللِّسانِ، وَ بَذْلُ الاْحْسانِ، قيلَ: فَمَا النَّقْصُ؟ قالَ: التَّكَلُّفُ لِما لا يُعنيكَ

از حضرت سؤال شد كرامت و فضيلت انسان در چيست؟
در پاسخ فرمود: كنترل و در اختيار داشتن زبان و سخاوت داشتن، سؤال شد نقص انسان در چيست؟ فرمود: خود را وا داشتن بر آنچه كه مفيد و سودمند نباشد.

مستدرك الوسائل: ج 9، ص 24، ح 10099 به نقل از مجموعه شهيد