اولین عملیاتی بود که شرکت می‌کردم.

بس که گفته بودند ممکن است موقع حرکت به سوی مواضع دشمن، در دل شب عراقی ها بپرند تو ستون و سرتان را با سیم مخصوص از جا بکنند، دچار وهم و ترس شده بودم.

ساکت و بی‌صدا در یک ستون طولانی که مثل مار در دشتی صاف می‌خزید، جلو می‌رفتیم.

جایی نشستیم.

یک موقع دیدم که یک نفر کنار دستم نشسته و نفس‌نفس می‌زند.

کم مانده بود از ترس سکته کنم. فهمیدم که همان عراقی سر پران است.

تا دست طرف رفت بالا، معطل نکردم.

با قنداق سلاحم محکم کوبیدم تو پهلوش و فرار را بر قرار ترجیح دادم.

لحظاتی بعد عملیات شروع شد.

روز بعد در خط بودیم که فرمانده گروهانمان گفت:

«دیشب اتفاق عجیبی افتاده، معلوم نیست کدام شیر پاک خورده‌ای به پهلوی فرمانده گردان کوبیده که همان اول بسم‌الله دنده‌هایش خرد و روانه عقب شده.»

از ترس صدایش را در نیاوردم که آن شیر پاک خورده من بوده‌ام!

به شرط سوت بلبلى

من و حسین تازه به جبهه آمده بودیم و فقط همدیگر را مى شناختیم! فرستادنمان دژبانى و شدیم نگهبان.

خیلى شاكى بودیم.

همان شب اول قرار شد دو نفرى بایستیم جلوى ورودى پادگان.

حالا چه موقعى است؟ ساعت دو نصفه شب و ما تشنه خواب و اعصاب مان خطخطى و كشمشى.

حسین كه خیلى حرص مى خورد گفت: «شانس نیست كه، برویم دریا، آبش خشك مى شود و باید یك آفتابه آب ببریم!» پِقى زدم زیر خنده.

حسین عصبانى شد و مى خواست بزندم كه از دور چراغ هاى یك ماشین را دیدیم كه مى آید.

حسین گفت كه بعداً حسابم را مى رسد.

ماشین رسید.

طبق آموزشى كه دیده بودیم، من ایستادم نزدیك باجه نگهبانى و حسین جلو رفت.

دو، سه نفر تو ماشین بودند.

ریشو و باجذبه.

حسین گفت: «برگه تردد!» نفرى كه بغل دست راننده بود گفت: «سلام برادر.

ما غریبه نیستیم.» حسین گفت: «برادر برادر نكن.

من غریبه و آشنا حالیم نیست.

برگه تردد لطفاً!» راننده كه معلوم بود خسته اس گفت: «اذیت نكن.

برو كنار كار داریم!» مرد كنارى راننده به راننده اشاره كرد كه چیزى نگوید.

بعد از جیب بلوزش دسته برگى درآورد و شروع كرد به نوشتن.

حسین پوزخند زد و گفت: «آقا را.

مگر هركى هركى است؟ خودت مى نویسى و خودت امضا مى كنى؟ نخیر قبول نیست.» راننده عصبانى شد و گفت: «بچه برو كنار.

من حالم خوب نیست.» حسین زد به پررویى و گفت: «بچه خودتى.

اگر تو حالت خوب نیست من بدتر از توام.

سه ماه آموزش دیده ام و حالا شده ام دربان!» دوباره پِقى زدم زیر خنده.

آن سه هم خندیدند.

حسین بهم چشم غّره رفت.

مرد كنار راننده گفت: «پس اجازه بده تلفن كنم به فرماندهى تا بیایند این جا.

آنها ما را مى شناسند.» - مگر هركى هركى است كه شما مزاحم خواب فرمانده لشكر بشوید؟ نخیر.

دیدم حسین هیچ جور از خر شیطان پیاده نمى شود.

آن سه هم كم كم داشتند اخمو مى شدند.

رفتم جلو وساطت كنم كه حسین «هیس» بلندى كرد و نطقم كور شد.

بعد رو كرد به راننده و گفت: «به یك شرط مى گذارم تلفن كنى.

باید سوت بلبلى بزنى!» راننده با عصبانیت در ماشین را باز كرد.

اما مرد كنارى اش دستش را گرفت و رو به حسین گفت: «باشه برادر.

من به جاى ایشان سوت بلبلى مى زنم.» بعد به چه قشنگى سوت بلبلى زد.

بعد رفت و تلفن زد.

چند لحظه بعد دیدم چند نفر دوان دوان مى آیند.

فرمانده مان بود و چند پاسدار دیگر.

فرمانده مان تا رسید مى خواست من و حسین را بزند كه آن مرد نگذاشت.

فرمانده مان رو به من و حسین كه بغض كرده بودیم گفت: «شما ایشان را نشناختید! ایشان فرمانده لشكرند!» حسین از خجالت پشت سرم قایم شد.

فرمانده لشكر خندید و گفت: «عیب ندارد.

عوضش بعد از چند سال یك سوت بلبلى حسابى زدم!» من و حسین با خجالت خندیدیم.

پپچ و مهره اى ها

دسته ما معروف شده بود به دسته پیچ و مهره اى ها! تنها آدم سالم و اوراقى نشده، من بودم كه تازه كار بودم و بار دوم بود كه جبهه آمده بودم.

دیگران یك جاى سالم در بدن نداشتند.

یكى دست نداشت، آن یكى پایش مصنوعى بود و سومى نصف روده هایش رفته بود و چهارمى با یك كلیه و نصف كبد به زندگانى ادامه مى داد و...

یكبار به شوخى نشستیم و داشته هایمان - جز من - را روى هم گذاشتیم و دو تا آدم سالم و حسابى و كامل از میان مان بیرون آمد! دست، پا، كبد، چشم و دهان و دندان مجروح و درب و داغون كم نداشتیم.

خلاصه كلام جنس مان جور بود.

یكى از بچه ها كه هر وقت دست و پایش را تكان مى داد انگار لولاهایش زنگ زده و ریزش داشته باشد، اعضا و جوارحش صدا مى كرد، با نصفه زبانى كه برایش مانده بود گفت: «غصه نخورید، این دفعه كه رفتیم عملیات از تو كشته هاى دشمن یه یك دو جین لوازم یدكى مانند چشم و گوش و كبد و كلیه مى آوریم، یا دو سه تا عراقى چاق و جثه دار پیدا مى كنیم و مى آوریم عقب و برادرانه بین خودمان تقسیم مى كنیم تا هر كس كم و كسرى داشت، بردارد.

على، تو به دو سه متر روده ات مى رسى.

اصغر، تو سه بند انگشت دست راستت جور مى شود.

ابراهیم، تو كلیه دار مى شوى و احمد جان، واسه تو هم یك مغز صفركیلومتر كنار مى گذاریم.

شاید به كارت آمد!» همه خندیدند جز من.

آخر «احمد» من بودم!

سلام

از كتاب "رفاقت به سبك تانك" داوود امیریان

من رفتم...یاحق

سلام

این اتفاقیه كه برای دوستم افتاده:

نصف شب بود از خواب پریدم.برای قصای حاجت از سنگر بیرون رفتم .آفتابه كنار منبع آب نبود.دنبالش گشتم ودر كنار یكی از سنگرا پیداش كردم.دیدم به اندازه ی كافی آب هم داره.با عجله بطرف توالت صحرایی رفتم.مشغول طهارت بودم كه ناگهان احساس چربی وسوزش بهم دست داد.!!!

آفتابه رو كه معاینه كردم دیدم وای.....

یه شیر پاك خورده ای از آفتابه برا آوردن نفت استفاده كرده وآفتابه رو نیمه پر به حال خودش رها كرده بود...

سلام

دهـــــــــــــکده عزیز دستت درد نکنه ...

ممنونم....شما مثل اینكه ستاره سها نیستی....ستاره سهیلی:)

شرمنده....

در پناه حق

سلام.
دشمن شما شرمنده ... شرمنده واسه چی؟

کلا این طنز جبهه ای همیشه مدیون شما هست ...

سلام مجدد

هیچی...

نه بابا...مدیون چیه..خوشم میاد...هم از طنز..هم از رزمنده ها...اینجا هم هواش پاكه!

سلام ..خسته نباشین ...هم سحا و هم دهکده ی عزیزمان...بعد عمری با این مطالبت دلم شاد شد و کلی خندیدم...تشکر..اجرتون با امام (ره)و شهدا...موفق و پایدار باشین در پناه حق

چی بخونم؟!

یه بچه بسیجی بود که خیلی اهل معنویت و دعا بود. برای خودش قبری كنده بود و شب‌ها می‌رفت تا صبح با خدا راز و نیاز می‌كرد. ما هم اهل شوخی بودیم.
یه شب مهتابی سه، چهار نفر شدیم توی عقبه. گفتیم بریم یه كم باهاش شوخی كنیم. خلاصه قابلمه گُردان را برداشتیم با بچه‌ها رفتیم سراغش. پشت خاكریز قبرش نشستیم. اون بنده خدا هم داشت با شور و حال خاصی نافله شب می‌خوند. دیگه عجیب رفته بود تو حال!
به یكی از دوستامون كه تن صدای بالایی داشت، گفتیم داخل قابلمه برای این‌كه صدا توش بپیچه و به اصطلاح اكو بشه، بگو: اقرأ.
یهو دیدم بنده خدا تنش شروع كرد به لرزیدن و شور و حالش بیش‌تر شد؛ یعنی به شدت متحول شده بود و فكر می‌كرد برایش آیه نازل شده! دوست ما برای بار دوم و سوم هم گفت: اقرأ.
بنده‌ خدا با شور و حال و گریه گفت: چی بخونم؟ رفیق ما هم با همون صدای بلند و گیرا گفت: بابا كرم بخون.
نشریه قافله نور، ص 14