تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : رعايت پاكى در چند مورد لازم است : 1 براى خواندن نماز, لازم است بدن و لباس نمازگزار پاك باشد;2 در خوردن و خورانيدن غذا بايد غذايى كه انسان مى خورد يا به ميهمان مى خوراند, پاك باشد;در بقيهء موارد, پاك بودن لزومى ندارد; البته پاك بودن بهتر است , ولى نجس بودن فرش و رختخواب و در و پنجره گناهى ندارد كه انسان بخواهد توبه كند;بنابراين , اگر شما در مورد لباس و بدن در موقع نماز و در مورد خورد و خوراك ,پاكى را مراعات كنيد, گناهى نداريد و توبه لازم نيست , اما اگر لباس و بدن وغذاهايى كه مى خورده ايد نجس بوده است , گناه كرده ايد و بايد توبه كرده ونمازهايتان را قضا كنيد.حال اگر بخواهيد اسباب و وسايل زندگى تان پاك باشد, غير ممكن نيست .فرش ها را به فرش شويى دهيد تا بشويند و ظروف را هم مى شوييد و در وپنجره ها را آب مى كشيد و كاشى هاى آشپزخانه را تا مقدارى كه مى دانيد نجس است , با آب مى شوييد; همه پاك مى شوند و خيالتان راحت مى گردد. راجع به لحاف ها, اگر آن ها نجس باشند, ملافه اى كه پاك باشد, بر روى آن ها مى كشيد ياآن ها را مى شوييد.شستن آن ها مثل فرش است و فشار دادن لازم نيست .

پاسخ : پاپ , موسيقى مردمى است (1) و راك , رقص و چرخش است كه ممكن است همراه با موسيقى باشد.(2)(پـاورقى 1.عباس آريان پور كاشانى , فرهنگ انگليسى به فارسى , ص 824(پـاورقى 2.همان , ص 925

پاسخ : خداوند متعال , تنها ميل به زيبايى و زيبا شدن و جلوه و ناز كردن رادر انسان قرار نداد, بلكه ميل هاى ديگرى را نيز در انسان قرار داد. او ميل دارد تمام مال ها از آن او باشد و زيباترين مكان دنيا متعلق به او باشد و زيباترين همسر راداشته باشد. از اين اميال , انسان سير نمى شود, بلكه در هر وادى حرص و ولوع است است : (1)افراط و تفريط در اين اميال , آثار بد فردى و اجتماعى دارد و احياناً ميل انسان ها در بسيارى از مواقع به تنازع و درگيرى كشيده مى شود, مثلاً مردى زن زيبايى را مى خواهد و مرد يا مردهاى ديگرى نيز به دنبال اويند و در نتيجه درگيرى مى شود; همين طور در املاك . اگر همهء مردم بخواهند اميال خود را اِعمال كنند, به درگيرى منجرّ مى شود; از آن رو كه زن مظهر جمال خدا است و مرد, مظهر جمال دوستى خدا است . .دو تفكر در اين زمينه بر جوامع بشرى حاكم است ; تفكر غربى , مبنى بر اين كه شخصيت زن در اين است كه به خانه و خانواده پشت كند و به كار روى آورد وشخصيت او, به برق طلاى او است و اين كه كارى به طفل معصوم و شوهر و خانه نداشته باشد, بلكه دنبال بيرون رفتن از منزل باشد و شخصيت خود را در تجمل گرايى و زينت آرايى ببيند. به عبارت ديگر: اصالت را به زن ندهند, بلكه اصالت رابراى طلا و فرش و مبل و... بدانند. تفكر ديگر اين است كه شخصيت زن در جلوه گرىِ بيرون از خانه نيست , بلكه شخصيت و جلوه گرى او بر اساس تشكيل خانواده و نگه دارى بنيان هاى محكم خانواده و شوهر دارى است . چون اگر جلوه گرى وزيبايى خواهى او كنترل نشود و در مسير درست استفاده نشود و از خانه و شوهر, به ديگران و جامعه بروز دهد, مفاسدى خواهد داشت و زن از اصالت آفرينش خودخارج خواهد شد.يكى از اشتباهات بزرگى كه دنياى غرب انجام داد, اين است كه چون مى خواست از زن , مرد مصنوعى بسازد, خرافات دوران جاهليتِ كهن , شكل مدرن و علمى به خود گرفت . كسانى از حقوق زن حمايت كردند كه شهوت ران بودند ومى خواستند عفاف و شخصيت و ارزش زن را از بين ببرند. آنان از زنان دركارخانه ها به عنوان كاركنان خوب و كم توقّع , استفادهء نامشروع مى كردند. ويل دورانت مى گويد: در مجلس عوام انگلستان , صاحبان كارخانه ها بودند كه دم ازحقوق زنان مى زدند; يعنى وجود زن , ارزش و شخصيت زن , وسيلهء سودجويى ومنفعت طلبى و كام جويى يك عده صاحبان پول شد. زنان را از خانه بيرون كشاندندو گفتند: اينان مانند مردان , سركش نيستند. اين ها كارگران خوب و آرام و كم سر وصدايى هستند و از طرفى از زيبايى آنان به طور مفت و مجانى كام جويى مى كردند. در نتيجه مفاسد فراوانى از قبيل بى بند و بارى و بى عفتى و برهنگى و بچه هاى بى سرپرست و دردهاى فراوان اخلاقى و روانى و سرخوردگى شوهران از زنان بى بند و بار پيش آمد. بى رغبتى آنان به زنان خود و جدايى و دل بستن به زنان ديگر,از آثار بد و منفى غرب گرايى است كه متأسفانه در كشورهاى اسلامى رواج پيدامى كند, در حالى كه قرآن دواى دردهاى بشر را, پاكى و عفاف زنان مى داند: آيات خدا اين است كه براى شما از جنس خودتان , همسرانى خلق كرد تا با آنان انس بگيريد و بين شما مودّت و دوستى و رحمت قرار داد>.بنابراين جمال و زيبايى و تجمل زن بايد در زندگى زناشوئى مصرف شود.(2)(پـاورقى 1.معارج (70 آيهء 19(پـاورقى 2.با استفاده از منزلت زن , ص 168

پاسخ : شايد مراد اين باشد كه بالاخره جانى به سزاى جنايت خود مى رسديا اعتراف و اقرار مى كند و خود را لو مى دهد يا ديگران افشا مى كنند. در بسيارى ازجنايت ها و قتل ها, از يك راهى به قاتل دست مى يابند و او محاكمه مى كنند.گفته اند: الخائن خائف ; كسى كه خيانت كرده است , خوف و دلهره دارد. دلهره وترس بروز مى يابد و وجدان انسان نمى تواند و راضى نمى شود جنايت خود را كتمان كند. در نتيجه خود را لو مى دهد.

پاسخ : محل سكونت ايشان , تهران است . مى توانيد شمارهء تلفين ايشان راپيدا كنيد.

پاسخ : اين سؤال به تخصص هاى پزشكى مربوط است . لطفاً از متخصصان امور پزشكى سؤال كنيد.

پاسخ : احتمالاً چنين رشته اى وجود داشته باشد. براى اطلاع بيش تر, ازروابط عمومى وزارت علوم و فن آورى يا كتابخانهء ملى بپرسيد.

پاسخ : وارد شدن در مزارع و باغ هايى كه مالك خصوصى دارد, و هم چنين استفاده از ميوهء آن ها يا چاه آب يا چشمه اى كه در آن ها وجود دارد, جائز نيست ,ولى استفاده از نهرهاى بزرگ , كه ملك شخصى نباشد و اگر باشد, تصرف , معمول ومتداول باشد و شخص , علم به رضايت مالك دارد, جائز است . حقّ المارّة, يعنى استفاده از ميوه هاى باغ ديگران جائز نيست , مگر در مواردى كه بدانيم مالك ِميوه ها از آن ها اعراض كرده است .(1)به فتواى امام خمينى (ره ), اگر درخت ميوه بر سر راه باشد و رهگذر در حال عبور از ميوهء آن درخت در همان جا استفاده كند, به شرط آن كه از حدّ سيرى واحتياج تجاوز نكند, اشكالى ندارد.(2)(پـاورقى 1.آية اللّه فاضل لنكرانى , جامع المسائل , ج 1 ص 385 با تلخيص .(پـاورقى 2.امام خمينى (ره ), استفتاءات , ج 2 ص 511 با تلخيص .

پاسخ : برنامه ها و طرح هاى دينى براى مرد و زن , بر اساس طبيعت آفرينش و فطرت است .مرد با خصوصياتى كه دارد, نسبت به زن , قوى تر است و امور اجتماعى وكارهاى سختِ خارج از خانه بر دوش او نهاده شده و بر زن كه موجودى لطيف ومانند گُل است , وظايف بيرون از خانه واجب نشده و فقط ادارهء داخل خانه و تربيت فرزندان و شوهردارى ـ كه كارى با ظرافت است ـ بر دوش زنان نهاده شده است . دراسلام بر مردان واجب است خرجى زن و فرزندان را تهيه و آنان را اداره كنند و ازطرفى مردان به سبب معاشرت با سايرين , بايد خوشبو و معطر باشند تا دربرخوردها و تعاملات اجتماعى از يكديگر زده و رنجوده نشوند. از اين جهت مستحب است بيرون از خانه , معطر و خوشبو باشند, اما زنان كه براى ادارهء خانه وشوهردارى خلق شده اند, بايد در خانه معطر و خوشبو و متزيّن باشند و اگر احياناًبراى كارى به بيرون از خانه آمدند, براى حفظ جامعه از وسوسه و تنش هاى روح ,خود را بپوشاند و از جاذبيّت ناروا برخوردار نباشد.

پاسخ : فدك سرزمينى آباد و حاصل خيز بود كه در نزديكى خيبر قرارداشت . يوشع بن نون , از سران فدك , آن سرزمين را به پيامبر6تسليم كرد تاپيامبر با آنان بجنگد و يهوديان زير لواى اسلام و تحت حمايت مسلمانان زندگى كنند و مورد تعرّض آنان قرار نگيرند. چون اين سرزمين , بدون جنگ به دست پيامبرافتاد, اختصاص به ايشان داشت و پيامبر آن را به فاطمهء زهرا3بخشيد.محدّثان و مفسّران شيعه و گروهى از دانشمندان سنّى مى نويسند: وقتى آيه ء نازل گرديد, پيامبر سرزمين فدك رابه فاطمه 3بخشيد. پس از در گذشت پيامبر, به خاطر اغراض سياسى , دخترپيامبر را از مِلْك خود محروم كردند و كارگران او را از آن جا بيرون نمودند. اودرصدد بر آمد حقّ خود را از خليفه , با دختر پيامبر رو به رو شد و از جريان آگاه گرديد و قباله را گرفت و پيش خليفه آورد و در محضر وى آن را پاره كرد.(1)كتك خوردن زهرا3مغيرة بن شعبه و قنفذ از جمله كسانى بودند كه فاطمه ءزهرا3را زدند.در احتجاجى كه امام حسن 7با معاويه و همدستانش از جمله مغيرة بن شعبه داشت , فرمود: اى مغيره ! تو بودى كه به مادرم فاطمه , دختر رسول خدا آن قدر زدى كه او را خون آلوده كردى و فرزندش را سقط كرد!(2)و بعد از وفات پيامبر6و جريان سقيفهء بنى ساعده و تعيين ابابكر به خلافت ,براى اين كه از على 7بيعت بگيرند, عمر به قنفذ دستور داد: برو به على بگو كه خليفهء رسول اللّه تو را مى خواند. قنفذ آمد و پيام را رساند, امّا على 7در خانه نشسته بود و براى بيعت با ابوبكر حاضر نشد. عمر عصبانى شد و با خالدبن وليد وقنفذ و تعداد ديگرى آمدند و دستور داد هيزم جمع كنند, تا خانهء على 7را آتش بزنند. عمر فرياد مى زد و فاطمه پشت در آمد, ولى در را باز نكرد. عمر دستور داد دررا آتش زدند. در, نيم سوخته شد و به آن فشار آوردند. فاطمه پشت در بود و آن چنان به او فشار آمد كه فرياد زد: واى يا رسول اللّه !. عمر شمشير را از غلاف كشيد وبه پهلوى زهرا فشار آورد و تازيانه را بر بازوى زهرا زد و صداى شيون و ضجه ءايشان بلند شد. مردم آمدند و مى خواستند على را دست بسته , به مسجد ببرند, تا باابوبكر بيعت كند. فاطمه 3مانع شد. قنفذ با تازيانه , آن قدر به بازوان فاطمه زد كه بازوان زهرا تا هنگام شهادت ـ 75يا 95روز بعد ـ ورم داشت .(3)(پـاورقى 1.جعفر سبحانى , فروغ ابديت , ج 2 ص 670 با تلخيص . (پـاورقى 2.بحارالانوار, ج 43 ص 197 شيخ عباس قمى , بيت الاحزان .(پـاورقى 3.بحارالانوار, ج 43 ص 197 الامامة و السياسة, ابن قتيبه دينورى , ج 1 ص 14