تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : جزنه‏اى خدمت شما ارسال مى‏شود. لطفاً مطالعه فرماييد.

پاسخ : علائم و نشانه‏هاى ظهور را بر دو قسم تقسيم كرده اند: علائم حتمى و غير حتمى.يك سرى علائم مربوط به وضعيت انسان‏ها در آخر الزمان است. علاماتى كه وضعيت مردم آخر الزمان را ترسيم مى‏كند و در روايات به آن‏ها اشاره يا تصريح شده، از اين قبيل است: در آن زمان مردم به نماز اهميت ندهند و به امانت‏ها خيانت كنند و انسان‏هاى گناهكار را بر خود حاكم گردانند و دروغگويى را حلال بشمارند و رشوه و ربا خوارى فراوان شود. خانه‏ها را محكم بسازند و دين را به دنيا بفروشند و قطع رحم كنند. زنان، خود را شبيه مردان و مردان، خود را شبيه زنان كنند. فسق و فجور فراگير شود و بهتان و گناه و طغيان فراوان شود. مسجدها زيبا ساخته شوند و قرآن‏ها زيبا چاپ شود. زنان با مردان در كسب و تجارت شريك شوند. زنان با زنان به شهوت رانى و مردان با مردان هم جنس بازى كنند. فسق و فجور ظاهر و علنى شود و مؤمن سكوت كند و كسى حرف او را قبول نكند. جوانان، پيران را حقير شمارند. لواط و زنا فراوان شود و مال فراوان براى فساد و منكرات خرج كنند. شراب علناً نوشيده شود و آمر به معروف، ذليل و خوار شمرده شود. راه فساد و گناه باز باشد و كسى مانع آن نشود و راه خير بسته شود. مردان از عقب خود و زنان از جلوى خود كاسبى كنند (خودفروشى نمايند) و از اين راه درآمد كسب كنند. زنان و دختران به آوازه خوانى بپردازند. حاكمان (كشورهاى اسلامى) به اهل كفر نزديك شوند و با آنان دوست شوند و از اهل خير و ايمان دورى كنند و خويشاوندان با هم ازدواج كنند (زنا كنند) و زنان بر مردان غالب و حاكم شوند و از راه حرام كاسبى كنند و به مردانشان انفاق كنند. قمار ظاهر و علنى شود. زمانى بيايد كه از صورت قرآن بدشان بيآيد، ولى از شنيدن موسيقى و ترانه لذت ببرند و همسايه از همسايه بترسد از او ظلم ببيند. مردم زكات مال خويش نپردازند و هرج و مرج فراوان شود. زمانى بيايد كه فرزند به پدر و مادر خويش نفرين كند و از مردن آنان خوشحال شود.(1)علامات ديگر: خروج سفيانى از شام و حمله به مدينه و خسف (فرو رفتن) او در اطراف مدينه، خورشيد گرفتگى در نيمه‏هاى ماه رمضان(روز سيزدهم و چهاردهم) قيام حسنى؛ فراگير شدن آتش عظيمى در طرف مشرق؛ صيحه و نداى آسمانى.(2)پى‏نوشت‏ها:1 - با استفاده از بحارالانوار، ج‏52، ص 256، به بعد، با تلخيص؛ منتهى الامال، علامات آخرالزمان.همان، از صفحه 230 به بعد، منتهى الامال.

پاسخ : برادر گرامى! لزومى ندارد كه هر دو نماز در يك جا خوانده شود. انسان مى‏تواند مثلاً نماز ظهر را در شهركرد بخواند و نماز عصر را در اصفهان، وحدت مكان در نمازها شرط نيست.

پاسخ : شما مى توانيد با مطالعهء تفسير نمونه يا تفسير نور يا ترجمهء تفسير الميزان كم كم به تفسير قرآن آشنايى پيدا كنيد, ولى آموزش تفسير از طريق مكاتبه بسيار مشكل است و ما مركزى را در قم سراغ نداريم كه براى شماجزوات تفسير بفرستد. شما مى توانيد با مركز فرهنگ و معارف قرآنى دفتر تبليغات اسلامى قم مكاتبه كنيد.

پاسخ : اگر كسى پولى را به بانك يا به شخصى قرض الحسنه بدهد به شرطى كه اصل پول در موعد مقرّر به اوبرگردد و ماهانه نيز مقدارى بگيرد و ربا و حرام است , اما اگر پول را به بانك يا به شخصى بدهيد و با او عقد مضاربه يامشاركت يا جعاله ببنديد كه با پول شما كار كند و منافعى كه به دست مى آورد بين شما و خودش تقسيم كند و على الحساب ماهى چهل هزار تومان مثلاً به شما بدهد, اشكالى ندارد, چون در اين صورت ربا نيست , بلكه مضاربه يامشاركت ... مى باشد و منافعى كه به دست مى آوريد حلال است .(1)(پـاورقى 1.آيت اللّه فاضل , جامع المسائل , ج 1 ص 287و 304

پاسخ : اوّلاً: شما از كجا مى دانيد كه آنان به حلال و حرام مقيد نيستند؟ شما بايد كارهاى آنان را حمل برصحّت بكنيد. ثانياً از نظر خداوند هر كس با تقواتر باشد محبوب تر و مقرّب تر است . انّ اكرمكم عنداللّه اتقاكم (1) گرامى ترين شما نزد خدا با تقواترين شمايند. ثالثاً: آنان كه زود به زود به مكه و سفرهاى زيارتى مى روند, به خاطرعلاقه اى است كه به اين مكان هاى مقدس دارند و هم چنين پول لازم را هم دارند, اما كسانى كه پول ندارند و دلشان مى خواهد به زيارت مشاهد مشرفّه بروند ثواب آن اعمال در نامهء اعمالشان ثبت مى شود.انشاءاللّه .(پـاورقى 1.حجرات (49 آيهء 13

پاسخ : تا مادامى كه يقين به حرام بودن اموال شوهر يا پدر ندارد مى تواند از اموال آنان استفاده كند و نماز وروزه اش در اين صورت صحيح است , ولى اگر يقين داشته باشد كه خانه , فرشها يا غذاها از پول حرام تهيه شده ,نمى تواند در آن ها تصرف كند مگر اين كه از مجتهدى يا مرجع تقليدش اجازهء تصرف بگيرد. (البته بسيار كم اتفاق مى افتد كه اموالى كه در خانهء اين چنين شوهر و يا پدرى است يقين به حرام بودن آن ها پيدا كند). حداكثر شك دارد ودر اين صورت باز اشكالى در نماز و روزه اش نيست .(1)(پـاورقى 1.آيت اللّه تبريزى , استفتائات جديد, ص 177 سؤال 861و 866

پاسخ : موقعى كه يقين كرديد كه وقت داخل شده , مى توانيد اذان بگوييد و نماز را شروع كنيد, اما اگر يقين نداريد كه وقت نماز شده است بايد مقدارى صبر كنيد تا اطمينان و يقين حاصل شود و بعد نماز را شروع كنيد.(1)(پـاورقى 1.توضيح المسائل مراجع , ج 1 مسئله 742

پاسخ : قرآن مجيد در آية224 سورة شعرا مى فرمايد: " و الشعراء يَتّبعهم الغاوُن ؛ شعرا كساني هستند كه گمراهان از آنان پيروى مى كنند "نيز در سورة يس ، آية 69 مى فرمايد: " وَماعَلمناهُ الشعرَ وَ ما يَنبَغى له انْ هُوَ الا ذكرًًو قرآنًً مُبين ؛ما هرگز شعر به او نياموختيم و شايقة او نيست . اين كتاب آسمانى ، تنها ذكر و قرآن مبين است " .با توجه به آيات فوق ، بحثى است بين عالمان دين كه آيا قرآن و اسلام با شعر و شاعري موافق است ؟پاسخ، اسلام در زمينة شعرو شاعرى روى هدف ها، جهت گيرى ها و نتايج ارزيابى مى كند .اگر در مسير صحيح به كار افتد و از آن بهره‌گيرى سازنده شود ، بسيار ارزشمند است . اگر به عنوان يك وسيلة مخّرب براى ويران كردن بنياد اعتقاد و اخلاق جامعه و تشويق بي بندوبارى ، مورد استفاده قرار بگيرد ، بى ارزش و زيان بار خواهد بود .گروهي از ياران على عليه السلام در جمع خود شعر و شاعرى را از ديدگاه اسلام پيش كشيده و در‌باره‌اش بحث مى كردند . حضرت به آن ها فرمود : " بدانيد ملاك كار شما دين است . ماية حفظ شما تقوا است . زينت شما ادب مى باشد و دژهاى محكم آبروى شما ، حلم و بردبارى است[1]" حضرت مى فرمايد : شعر وسيله و ابزار است كه ملاك ارزيابى آن هدفى است كه در راه آن به كار گرفته مي‌شود . در طول تاريخ ادبيات ملل جهان از شعر سوء استفاده فراوان شده است . اما در عوض شعر حماسى فراوانى آفريده شده است و گاه ملتى را در برابر دشمنان خون خوار آن چنان بسيج كرده كه بى پروا بر صف دشمنان زده اند . رسول خدا (ص) و ائمه‌اطهار(ع) از بعضى شعرا تمجيد كرده و جوايز نفيسى به آن ها عطا كرده اند . از جمله صلة حضرت امام سجاد عليه السّلام به فرزوق شاعره و حضرت رضا عليه السّلام به دعبل خزاعى . قرآن شعرا را به دو قسم : بد و خوب ، صالح و غير صالح تقسيم كرده است . مثلاً در آية 224 سورة شعرا مي‌فرمايد: " شعرا كسانى هستند كه گمراهان از آنان پيروى مى كنند ... " و در آية 227 همين سوره مى فرمايد : از شعراى مؤمن و صالح ،گمراهان پيروى نمى كنند ، بلكه نيكان و مؤمنان تابع آن ها هستند ".امام صادق عليه السّلام فرمود : " يا معشر الشيعه ! عَلّموا أولادكُمْ شعرالعبدى فإنّه على دين الله[2]؛ به فرزندان خود شعر عبدى را بياموزيد كه او بر دين خدا است [3]. "سرودن و خواندن اشعارى كه داراى مضامين عاليه است و جامعه را به سمت كمال راهنمايى مي‌كند ، از نظر اسلام مانعى ندارد .[1] شرح نهج البلاغة ابن ابى الحديد ، ج 20 ، ص 261 [2] عبد على بن جمعهْْ الحويزى ، نورالثقلين ، ج 4 ، ص 71 .[3] جمعى از نويسندگان ، تفسير نمونه ، ج 15 ، ص 381 - 385 ، با تلخيص .

پاسخ : برادر گرامى! از اين كه با ما مكاتبه نموديد سپاسگزاريم. پس از صدور حكم قطعى محكوميت، اجراى مجازات آغاز مى‏شود، لكن اقتضاى سياست جنايى جرم شناختى آن است كه اجراى مجازات در بعضى از موارد معلّق شود. بر اساس قوانين موضوعه جمهورى اسلامى ايران، قاضى مى‏تواند بر اساس مواد 25 تا 36 قانون مجازات اسلامى، تحت شرايطى اجراى تمام يا قسمتى از مجازات را تعليق نمايد. تعليق مجازات در قرآن كريم و روايات معصومين: يافت نشده است و نمى‏شود از آيات قرآن كريم و روايات اين مفهوم را استنباط كرد. آن چه در قانون مجازات اسلامى در خوص تعليق در جرايم تعزيرى ذكر شده، مربوط به تعزيرات در مسايل جديدى است كه مبتلا به جوامع است.نظام قضايى اسلام بر اساس آن چه از نصوص استفاده مى‏شود و سيره معصومان هم بر آن استوار است، تأخير اجراى مجازات بر شخصى است كه زخمى شده يا مريضى است، تا زمانى كه سلامت خود را باز يابد. بعد مجازات نسبت به او به مرحله اجرا در مى‏آيد و يا اين كه مجازات نسبت به او با مدارا اِعمال مى‏شود.مرحوم شيخ طوسى در نهايه مى‏فرمايد: "من وجب عليه الجلد و كان عليلاً، ترك حتى يبرأ ثم يقام عليه الحد؛1.نهاية الاحكام، شيخ طوسى، ص 701. اگر كسى كه بر او حد شلاق بايد جارى شود، مريض باشد، حدّ بر او جارى نمى‏شود تا اين كه سلامت خود را بيابد و بعد بر او اقامه حدّ مى‏شود".وسائل الشيعه، ج 18، ص 321 و 322، باب 13 از ابواب مقدمات حدود، احاديث 4 و 5 و 7 بر اين معنا دلالت مى‏كنند. در يكى از اين احاديث مذكور، حضرت امير(ع) مى‏فرمايد: "شخصى را كه واجب الحد است، را حدّ نزنيد تا زخم‏هاى بدنش خوب شود" و تعبير "حتى تبرأ" در روايت ذكر شده است.2.وسائل الشيعه، ج 18، ص 321، ح 4.نتيجه بحث اين كه تعليق در اجراى مجازات از مستندات شرعيه قابل فهم نمى‏باشد، ولى تأخير در اجراى مجازات را مى‏توان به روشنى از روايات فهميد.