داستان ابن عبّاس و تحقق پیش بینى على (ع )
مورد دیگر اینكه : حضرت على (علیه السلام ) در محلّ ((ذى قار)) (نزدیك بصره ) نشسته بود و از مردم براى (جنگ با ناكثین ) بیعت مى گرفت ، به آنان فرمود:((از جانب كوفه هزار نفر - نه یك نفر كم و نه یك نفر زیاد - به سوى شما مى آیند و با من تا پاى ایثار جان ، بیعت مى كنند)).
((ابن عباس )) مى گوید: من از این خبر، پریشان شدم و ترسیدم كه مبادا یك نفر از هزار نفر كم یا زیاد گردد، آنگاه موجب شك و تردید و دهن كجى منافقین شود (كه بگویند دیدى على (علیه السلام ) دروغ گفت ) همچنان اندوهگین بودم ، كم كم جمعیّتى از جانب كوفه آمدند آنان را شمردم 999 نفر بودند، دیگر كسى نیامد، با خود گفتم :(اِنّا للّهِِ وَاِنّااِلَیْهِ راجِعُونَ ) سخن على (علیه السلام ) را چگونه باید توجیه كرد، همچنان در فكر فرو رفته بودم ، ناگهان شخصى را دیدم كه از جانب كوفه مى آید، وقتى نزدیك آمد، دیدم لباس موئین پوشیده و شمشیر، سپر و آفتابه به همراه دارد، به حضور امیرمؤ منان على ( علیه السلام ) رفت و عرض كرد:((دستت را دراز كن تا با تو بیعت كنم )).
على (علیه السلام ) فرمود:((براى چه هدفى بیعت كنى ؟)).
او گفت :((بیعت با تو كنم كه پیرو و گوش به فرمان تو باشم و در ركاب تو تا ایثار جان با دشمن بجنگم و در این راستا بمیرم و یا خداوند پیروزى را نصیب تو كند)).
امام على (علیه السلام ) به او فرمود:((نامت چیست ؟)).
او عرض كرد:((من اویس هستم )).
- به راستى تو اویس قرنى هستى ؟.
- آرى . ⁽¹²⁶⁾
امام على (علیه السلام ) فرمود:((اَللّهُ اَكْبَرُ! حبیبم رسول خدا (صلّى اللّه علیه و آله و سلّم ) به من خبر داد كه من مردى از اُمّتش را ملاقات مى كنم كه ((اویس قرنى )) نام دارد، او از افراد حزب اللّه است و از حزب رسول خدا (صلّى اللّه علیه و آله و سلّم ) مى باشد، مرگش قرین شهادت است و از شفاعت او (در قیامت ) جمعیّتى به تعداد نفرات دو قبیله (بزرگ ) ربیعه و مُضّر، وارد بهشت مى شوند)).
((ابن عبّاس )) مى گوید:((سوگند به خدا! شادمان شدم و اندوهم در مورد هزار نفر (كه كم و زیاد نشود) برطرف شد)).

 داستان ابن عبّاس و تحقق پیش بینى على (ع )
مورد دیگر اینكه : حضرت على (علیه السلام ) در محلّ ((ذى قار)) (نزدیك بصره ) نشسته بود و از مردم براى (جنگ با ناكثین ) بیعت مى گرفت ، به آنان فرمود:((از جانب كوفه هزار نفر - نه یك نفر كم و نه یك نفر زیاد - به سوى شما مى آیند و با من تا پاى ایثار جان ، بیعت مى كنند)).
((ابن عباس )) مى گوید: من از این خبر، پریشان شدم و ترسیدم كه مبادا یك نفر از هزار نفر كم یا زیاد گردد، آنگاه موجب شك و تردید و دهن كجى منافقین شود (كه بگویند دیدى على (علیه السلام ) دروغ گفت ) همچنان اندوهگین بودم ، كم كم جمعیّتى از جانب كوفه آمدند آنان را شمردم 999 نفر بودند، دیگر كسى نیامد، با خود گفتم :(اِنّا للّهِِ وَاِنّااِلَیْهِ راجِعُونَ ) سخن على (علیه السلام ) را چگونه باید توجیه كرد، همچنان در فكر فرو رفته بودم ، ناگهان شخصى را دیدم كه از جانب كوفه مى آید، وقتى نزدیك آمد، دیدم لباس موئین پوشیده و شمشیر، سپر و آفتابه به همراه دارد، به حضور امیرمؤ منان على ( علیه السلام ) رفت و عرض كرد:((دستت را دراز كن تا با تو بیعت كنم )).
على (علیه السلام ) فرمود:((براى چه هدفى بیعت كنى ؟)).
او گفت :((بیعت با تو كنم كه پیرو و گوش به فرمان تو باشم و در ركاب تو تا ایثار جان با دشمن بجنگم و در این راستا بمیرم و یا خداوند پیروزى را نصیب تو كند)).
امام على (علیه السلام ) به او فرمود:((نامت چیست ؟)).
او عرض كرد:((من اویس هستم )).
- به راستى تو اویس قرنى هستى ؟.
- آرى . ⁽¹²⁶⁾
امام على (علیه السلام ) فرمود:((اَللّهُ اَكْبَرُ! حبیبم رسول خدا (صلّى اللّه علیه و آله و سلّم ) به من خبر داد كه من مردى از اُمّتش را ملاقات مى كنم كه ((اویس قرنى )) نام دارد، او از افراد حزب اللّه است و از حزب رسول خدا (صلّى اللّه علیه و آله و سلّم ) مى باشد، مرگش قرین شهادت است و از شفاعت او (در قیامت ) جمعیّتى به تعداد نفرات دو قبیله (بزرگ ) ربیعه و مُضّر، وارد بهشت مى شوند)).
((ابن عبّاس )) مى گوید:((سوگند به خدا! شادمان شدم و اندوهم در مورد هزار نفر (كه كم و زیاد نشود) برطرف شد)).

از جا كندن دَر عظیم خیبر
یكى از كارهاى عجیب على (علیه السلام ) كه روایات بى شمار در نقل آن آمده و همه علما و دانشمندان از سنّى و شیعه آن را پذیرفته اند داستان از جا كندن درِ عظیم ((قلعه خیبر)) (در ماجراى جنگ خیبر در سال هفتم هجرت ) توسّط امیرمؤ منان على (علیه السلام ) است ، درى كه به قدرى سنگین بود كه كمتر از پنجاه نفر كسى توانایى جا به جایى آن را نداشت ، ولى على (علیه السلام ) به تنهایى آن را از جا كند و به كنار انداخت .
عبداللّه پسر احمد بن حنبل به سند خود از جابر بن عبداللّه انصارى نقل كرده كه :((پیامبر (صلّى اللّه علیه و آله و سلّم ) در جنگ خیبر، پرچم بزرگ جنگ را به على (علیه السلام ) داد، پس از آنكه براى او دعا كرد، على (علیه السلام ) شتابان به سوى قلعه خیبر روانه شد، یاران مى گفتند:((مدارا كن )) (كه به تو برسیم ) تا اینكه آن حضرت به قلعه رسید و در عظیم آن را با دست خود از جا كند و به كنار انداخت ، سپس هفتاد نفر از ما همزور شدیم تا آن در را از زمین برگردانیم و كوشش فراوان براى این كار كردیم )).
و این توان و قدرت فوق العاده از ویژگیهاى على (علیه السلام ) بود و هیچ كس نبود كه مانند او باشد و چنین كار دشوارى را انجام دهد، خداوند او را به این ویژگى اختصاص ‍ داد و آن را نشانه و معجزه او ساخت .

سلام

الحمد لله الذی اکرمنی بک ایها الشهر المبارک

سلام بر شب قدر و سلام بر امام شب قدر

*******

اللهم عجل لولیک الفرج

ماندگار باشید

یا حق

عاقبت قاتل امیرالمؤ منین على علیه السلام

در جلد هشتم بحارالانوار كه در احوال حضرت امیر المؤ منین على علیه السلام است .
روایت كرده كه از راهبى كه مسلمان شده بود، سبب مسلمانى او را سوال كردند در جواب گفت :
روزى مرغى را دیدم در بالاى سنگى فرود آمد و ربع انسانى را قى كرد و رفت و دوباره آمد و ربع دیگرش را قى كرد و رفت دفعه سوم آمد و ربع سومش را قى كرد و رفت چون مراجعت نمود، ربع چهارمش را قى كرد و رفت دیدم كه آن ربع چهارگانه به انسان كاملى تبدیل شد.
باز همان مرغ آمد چهار مرتبه و در هر مرتبه آن آدم را بلع نموده و رفت و روز دیگر نیز آن مرغ چهار مرتبه آمد و به قرار اولى معمول داشت آن راهب مى گوید:
كه پیش از آمدن مرغ من از آن شخص سوال نمودم تو كیستى و این چه حكایت است ؟ در جواب گفت : من قاتل امیرالمؤ منین على علیه السلام هستم ، از روزى كه مرا كشته اند عذاب من این است كه دیدى

كرامت حضرت امیرالمؤ منین على علیه السلام

مرویست كه روز حضرت امیرالمؤ منین علیه السلام در مسجد كوفه به جماعت مسجد فرمود: كه هر كس كه ما را و اولاد ما و اهل بیت ما را دوست مى دارد، برپا خیزد، همه جماعت برپا ایستادند مگر یك نفر زن پیرى كه بلند نشد، پس حضرت به آن زن فرمود: مگر تو، و اولاد ما را دوست نمى دارى ؟ كه برپا نایستادى ؟
عرض كرد: فدایت شوم من نیز تو را و اهل بیت تو را با جان دل دوست مى دارم ، حتى این كه پسر مرا در محبت و دوستدارى تو معاویة بن ابى سفیان مدتى است كه محبوس نموده و از غم فراغش دلم چنان سوخته ، و غصه و اندوهش مرا به مرتبه بى قرارى و بى اختیارى نموده كه صبر و توانائیم از دست رفت حالت بر پا شدن ندارم ، معذورم فرما!
آنحضرت فرمود: اگر من الساعة در همین مسجد فرزند تو را به تو برسانم چه میكنى ؟ عرض كرد: جان و فرزند خود را فداى دو نور دیده تو حسن و حسین علیهم السلام مى كنم پس آنحضرت به مصداق السلام على یدالله الباسطة و عین الله الناظرة دست یداللهى خود را در پیش چشم جماعت دراز كرد، دست و بازوى فرزندش را گرفته به نزد مادرش به زمین گذاشت ، چون آن ضعیفه ، فرزند خود را نزد خود دید دو دست خود را به گردن فرزندش حمایل نمود، چون خواست جوانش را به آغوش كشیده و به رویش بوسه زند! پسر گفت : اى مادر! دستهایت را از گردنم بردار به جهت اینكه معاویه امر نموده بود، در مدت محبوسى زنجیرى به گردنم افكنده بودند، و زنجیر گردنم را مجروح نموده دستهایت جراحت گردنم را به سوزش آورده و ناراحت مى شوم .
در میان سخن ضعیفه به شدت گریه نمود، و از گریه اش آن حضرت نیز به گریه درآمد یكى از حضار عرض كرد پدر و مادرم به فدایت تو چرا گریستى ؟ فرمود: به خاطر آوردم حالت لیلا مادرم على اكبر را در روز عاشورا

*به نام مهربان پروردگارم*

سلام

علی (ع) کار را تفریح می دانست

تفریح او را  ,  مسافرت ,کمک به دیگران ,تحصیل و تدریس ,  سرودن ,  نوشتن ,

 حفظ و قرائت قران ,  مباحثه  ,  نگریستن به طبیعت و ورزش تشکیل می داد .

پرداختن به ورزشهای شمشیر بازی ,  پرتاب نیزه ,  اسب سواری ,  کشتی ,

 وزنه برداری و شرکت در مسابقات ورزشی هم برای ایشان جنبه تفریح داشته است

چقدر جالب بوده است ! احتمالا به دلیل همین دیدگاه امیرالمومنیننسبت به تفریح

و زندگی بوده است که اگر سرتاسر زندگی شان را مرور کنیم ,

لحظه ای توقف و سکون در ان نمی یابیم. گویی حتی یک لحظه هم با لحظه قبلی اش

مشابه نبوده است و درست بدلیل همین دیدگاه بود که شوخی و خنده هم

در سیره مولای متقیان شکل دیگری داشت

موید باشید

جانشین انجمن قرآن و عترت

anjoman.qoran@tebyan.org

كرامت حضرت امیرالمؤ منین على علیه السلام

مرویست كه روز حضرت امیرالمؤ منین علیه السلام در مسجد كوفه به جماعت مسجد فرمود: كه هر كس كه ما را و اولاد ما و اهل بیت ما را دوست مى دارد، برپا خیزد، همه جماعت برپا ایستادند مگر یك نفر زن پیرى كه بلند نشد، پس حضرت به آن زن فرمود: مگر تو، و اولاد ما را دوست نمى دارى ؟ كه برپا نایستادى ؟
عرض كرد: فدایت شوم من نیز تو را و اهل بیت تو را با جان دل دوست مى دارم ، حتى این كه پسر مرا در محبت و دوستدارى تو معاویة بن ابى سفیان مدتى است كه محبوس نموده و از غم فراغش دلم چنان سوخته ، و غصه و اندوهش مرا به مرتبه بى قرارى و بى اختیارى نموده كه صبر و توانائیم از دست رفت حالت بر پا شدن ندارم ، معذورم فرما!
آنحضرت فرمود: اگر من الساعة در همین مسجد فرزند تو را به تو برسانم چه میكنى ؟ عرض كرد: جان و فرزند خود را فداى دو نور دیده تو حسن و حسین علیهم السلام مى كنم پس آنحضرت به مصداق السلام على یدالله الباسطة و عین الله الناظرة دست یداللهى خود را در پیش چشم جماعت دراز كرد، دست و بازوى فرزندش را گرفته به نزد مادرش به زمین گذاشت ، چون آن ضعیفه ، فرزند خود را نزد خود دید دو دست خود را به گردن فرزندش حمایل نمود، چون خواست جوانش را به آغوش كشیده و به رویش بوسه زند! پسر گفت : اى مادر! دستهایت را از گردنم بردار به جهت اینكه معاویه امر نموده بود، در مدت محبوسى زنجیرى به گردنم افكنده بودند، و زنجیر گردنم را مجروح نموده دستهایت جراحت گردنم را به سوزش آورده و ناراحت مى شوم .
در میان سخن ضعیفه به شدت گریه نمود، و از گریه اش آن حضرت نیز به گریه درآمد یكى از حضار عرض كرد پدر و مادرم به فدایت تو چرا گریستى ؟ فرمود: به خاطر آوردم حالت لیلا مادرم على اكبر را در روز عاشورا

گواهى دادن آب فرات به ولایت على علیه السلام

روایت شده وقتى حضرت امیرالمؤ منین على علیه السلام از جنگ صفین و وقایع آن سرزمین فارغ گردید با اصحاب و احباب در كنار فرات ایستاده و خطاب به آن فرمود: (( من انا)) آب فرات به موج و اضطراب و لرزش ‍ درآمده و موجهاى آبش بلند گردید، و جماعت لشكر ملاحظه اوضاع فرات نموده متوجه بودند، كه ناگاه جمیع حاضرین شنیدند كه آب فرات به بیان افصح و ابلغ گفت

و فرات همان نهریست كه در مهر و صداق فاطمه زهرا علیهما السلام داخل شده و مال مطلق آن مخدره بود و به همه كس بلكه بر حیوانات صحراها و پرندگان مباح و حلال بوده

سلام

الحمد لله الذی اکرمنی بک ایها الشهر المبارک

*******

اللهم عجل لولیک الفرج

ماندگار باشید

یا حق