تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : در عقد موقت همان طور كه از نامش پيدا است، بايد مدت تعيين شود، مثلاً صيغه نود و نه ساله اشكالى ندارد، اگر چه چنين مدتى حتى در ازدواج دائم به جز موارد استثناء تجربه نمى‏شود، چون زن و مرد معمولاً براى اين مقدار از عمر مجال زندگى مشترك را ندارند، ولى در صيغه و عقد موقت حتى چنين مدت طولانى مى‏تواند شرط شود، و اين عقد تبديل به دائم نخواهد شد. زيرا مى‏توانند در صورت عدم رضايت به ادامه عقد، مدت باقى مانده را ببخشند يا عقد را تبديل به دائم كنند و يا از يك ديگر جدا شوند.(1)به اولين مسئله احكام نكاح و ا زدواج در توضيح‏المسائل رجوع شود.پى نوشت‏ها:1 - آية الله فاضل لنكرانى، استفتاءات، ج‏1، ص 436، مسئله 1544.

پاسخ : ازدواج موقت و به تعبير معروف "زن صيغه‏اى" اگر چه چون ازدواج دائم در صدر اسلام رواج داشته و در بين مسلمانان امرى نيكو به شمار مى‏آمده، ولى اكنون به خاطر بعضى دلايل، متروك و كنار گذاشته شده است، گويا زنى كه به صيغه رو مى‏آورد، گناهى مرتكب شده است و يا مردى كه صيغه مى‏كند، هوس ران قلمداد مى‏شود! به هر حال باور بعضى از مردم امروز چنين است و اين عقيده به عنوان عقيده‏اى ريشه دار و محكم در اذهان جامعه جا گرفته است، ولى در عين حال و به طور مخفى بعضى فرصت چنين كارى را پيدا مى‏كنند، حال آن كه اگر طبق برنامه‏اى مشخص و از مجراى قانونى باشد، نه تنها عيبى ندارد، بلكه ثواب خواهد داشت.چه كسى مى‏تواند مورد صيغه موقت باشد؟ طبق روال زن هايى كه شوهر ندارند و در عده طلاق نيستند مى‏توانند با فردى كه از صلاحيت اخلاقى و شرعى برخوردار باشد، ازدواج موقت كنند.چرا صيغه بين دخترها معمول شده است؟ اين به چند دليل مى‏تواند باشد.1 - دخترى كه مورد صيغه اين و آن قرار گيرد، شانس ازدواج دائم را از دست خواهد داد.2 - دخترى كه بكارت خود را به واسطه عقد دائم از دست مى‏دهد، مصونيت بيش‏ترى نسبت به ديگران از جهت التزام به امور زندگى پيدا خواهد كرد و شوهر نسبت به او مسئول خواهد بود.3 - هيچ پدر و مادرى اجازه چنين كارى را نخواهد داد و اصولاً دختر اگر متدين و نجيب و عفيف باشد، راضى به اين كار نخواهد شد.4 - جامعه امروزى چنين كششى را ندارد كه دختران مورد صيغه قرار گيرند.5 - دخترى كه صيغه مى‏شود، معمولاً نمى‏تواند در زندگى دائم فردى متعهد و وفادار بماند.علاوه بر اين در كلمات معصوم(ع) چنين وجود دارد كه صيغه كردن دختر كار پسنديده‏اى نيست امام صادق(ع) فرمود: "اياكم و الابكار أن تزوجهن متعة؛ از صيغه كردن دختران (باكره) بپرهيزيد.(1) و در حديث ديگر حضرت فرمود: "متعه دختران كارى بزرگ است، پس از اين كار بپرهيزيد(2).لازم به ذكر است كه در شوهر كردن دختر باكره اذن و اجازه پدر يا جد پدرى منوط است.(3)پى نوشت‏ها:1 - وسائل الشيعه، ج‏14، كتاب نكاح، ص 460، حديث 13.2 - همان، حديث 14.3 - توضيح المسائل مراجع مسئله 2376.

پاسخ : اگر كسى صحيح نذر كند و متعلق نذرش راجع و معقول باشد، نذرش صحيح است و بايد به آن عمل كند و اگر عمل نكند، بايد كفاره بدهد.نذر صحيح به اين صورت است كه بگويد: براى خدا برگردن من باشد كه اگر برادرزاده‏ام از بيمارى نجات يافت، من يك روز يا چند روز روزه بگيرم، يا فلان مقدار صدقه بدهم، يا چند جزء قرآن بخوانم، يا به مسجد كمك كنم و... در اين صورت نذر صحيح است، چون هم صيغه نذر صحيح است و هم متعلق نذر كه روزه گرفتن يا... باشد، مطلوب و پسنديده است.(1)اما اگر كسى صيغه عقد را صحيح نخواند، لازم نيست به آن نذر عمل نمايد. در مورد سؤال، عمل كردن به نذر واجب نيست، ولى خوب است.پى نوشت‏ها: 1 - امام خمينى، تحريرالوسيله، ج‏2، ص 116؛ آيت الله فاضل لنكرانى، جامع المسائل، ج‏1، ص 368.

پاسخ : دروازه آخرت، مرگ است. گرچه نام مرگ براى بسيارى هول‏انگيز است، ولى از ديدگاه اسلامى بسان يك تولد تازه است و وارد شدن در جهانى وسيع‏تر، همان طور كه كودك از دنياى تنگ رحم مادر پا به دنياى وسيع‏ترى مى‏گذارد. قرآن مى‏فرمايد: "كل نفس ذائقة الموت و انما توفون أجوركم يوم القيامة؛(1) هر كس مرگ را مى‏چشد و شما پاداش خود را به طور كامل در روز قيامت دريافت خواهيد كرد" نيز: "و جاءت سكرة الموت بالحق ذلك‏ما كنت منه تحيد؛(2) سرانجام سكرات مرگ به حق فرا مى‏رسد (و به انسان گفته مى‏شود) اين همان چيزى است كه از آن مى‏گريختى".البته اين افراد با تقوا و افراد گناهكار در نحوه مردن بسيار فرق است.بعضى از مرگ مى‏ترسند، ولى افراد با تقوا مى‏گويند:مرگ اگر مرد است، گو نزد من آى‏تا در آغوشش بگيرم تنگ تنگ‏من زاو جانى ستانم جاودان‏او زمن دلقى ستاند رنگ رنگ(3)امام زين العابدين (ع) مى‏فرمايد: "در روز عاشورا هنگامى كه كار جنگ بالا گرفت، پدرم حسين(ع) و بعضى از يارانش چهره‏هايشان برافروخته‏تر و اعضاى بدنشان آرام‏تر و خونسرديشان بيشتر مى‏شد.بعضى به هم مى‏گفتند: ببينيد اين‏ها اصلاً اعتنايى به مرگ ندارند".(4)مرحله پس از مردن عالم برزخ است، كه با بيرون آمدن روح از بدن آغاز مى‏شود و پايانش برپايى روز قيامت است: "و من ورائهم برزخ الى يوم يبعثون؛(5) و پشت سر آنان برزخى است تا روز قيامت كه برانگيخته مى‏شوند".پيامبر(ص) فرمود: "هنگامى كه يكى از شما از دنيا برود، جايگاه او صبح و شام به او عرضه مى‏شود.اگر از اهل بهشت باشد، جايگاهش در بهشت است و اگر از اهل دوزخ باشد، جايگاهش در دوزخ.به او گفته مى‏شود: اين جايگاه تو است. هنگامى كه خداوند تو را در قيامت مبعوث مى‏كند".(6)درباره آل فرعون مى‏فرمايد: "النار يعرضون عليها غدوا و عشياً؛(7) هر صبح و شام آتش بر آل فرعون عرضه مى‏شود". در حديث آمده است: "القبر اما روضة من رياض الجنة من حفر النيران؛(8)قبر باغى از باغ‏هاى بهشت يا حفره‏اى از حفره‏هاى دوزخ است".يكى از ويژگى‏هاى عالم برزخ، سؤال و جواب در قبر است. از امام زين العابدين(ع) نقل شده است: پيامبر(ص) در هر جمعه در مسجد به مردم نصيحت مى‏كرد و مى‏فرمود: "از پروردگارت، از پيامبر و از دينى كه به آن پاى بند بودى، از تو سؤال مى‏كنند و از امامى كه ولايتش را پذيرفته‏اى و از كتابى كه آن را مى‏خواندى و از عمرت كه چگونه و در چه راهى مصرف كردى و از اموالت كه از كجا به دست آورد. پس جانب احتياط را نگه داريد و درباره خود بيانديشيد".(9)ويژگى ديگر عالم برزخ، فشار قبر است. پيامبر(ص) هنگان دفن سعد بن معاذ فرمود: "هيچ مؤمنى نيست مگر اين كه فشارى در قبر دارد".(10)در حديث ديگر آمده است:"فشار قبر براى مؤمن كفاره ضايع كردن نعمت‏ها است".(11)برپايى قيامت‏شروع قيامت با نفخ صور است و همه مرده‏ها زنده مى‏شوند و نامه اعمال افراد به آنان داده مى‏شود. با در دست داشتن پرونده اعمال، همه به سوى بازرسى‏ها حركت مى‏كنند و هيچ كس به فكر ديگرى نيست.آياتى كه بيانگر اين مطالب است: "و نفخ فى الصور ذلك يوم الوعيد؛(12) در صور دميده ميشود. اين روز وعده‏ها سخت است"."ان كانت الا صيحة واحدة فاذا هم جميع لدينا محضرون؛(13) يك صيحه بيش نيست. ناگهان همگى نزد ماحاضر مى‏شوند"."فاذا جاءت الصاخة يوم يفر المرء من أخيه؛(14) هنگامى كه صداى عجيب و مهيب بيايد. هر كس از برادرش فرار مى‏كند (هر كس به فكر خودش است")."القارعةما القارعة وما ادراك‏ما القارعة يوم يكون الناس كالفراش المبثوث؛(15) آن حادثه كوبنده چه حادثه كوبنده‏اى است! تو چه مى‏دانى كه آن چيست؟ روزى كه مردم مانند پروانه‏هاى پراكنده به هر سو مى‏دوند".از مجموع اين آيات استفاده مى‏شود كه آغاز جهان ديگر به صورت ناگهانى و با يك صيحه رخ مى‏دهد.هنگامى كه نامه عمل پيش روى انسان گذارده مى‏شود، گناهكاران در حال ترس و لرز مى‏گويند: اى واى برما! اين چه پرونده‏اى است؟! همه اعمال از ريز و درشت در آن ثبت است: "وضع الكتاب فترى المجرمين مشفقين مما فيه و يقولون يا ويلتناما لهذا الكتاب لا يغادر صغيره و لا كبيرة الا احصاها؛(16) كسانى كه نامه اعمالشان به دست راستشان داده مى‏شود، بهشتى اند و آنان كه به دست چپشان داده شود، اهل جهنم خواهند بود".(17)مسئله مهمى كه در روز قيامت وجود دارد، احضار عمل و تجسم اعمال است. اعمال خوب به صورت زيبا و قشنگ مجسم مى‏شود و اعمال بد به صورت‏هاى زشت تجسم پيدا مى‏كند: "يوم تجد كل نفس‏ما عملت من خير محضراً؛(18) روزى كه هر كس آن چه را از كار نيك انجام داده است، حاضر مى‏بيند".در تفسير عياشى از امام باقر(ع) نقل شده است: "هر بنده‏اى كه از پرداختن زكات امتناع ورزد، خداوند آن اموال را مبدل به اژدهايى آتشين مى‏كند كه مانند طوق بر گردن او قرار مى‏دهند".(19)"و وفيت كل نفس‏ما عملت و هو اعلم بما يفعلون؛(20) به هر كس آن چه انجام داده است. به طور كامل تحويل داده مى‏شود و خدا نسبت به اعمال آنان آگاه‏تر است".جزا و پاداش در آخرت، همان اعمال خوب يا بد دنيوى است، اما به شكل اخروى و تجسم يافته:"انما تجزون‏ما كنتم تعملون؛(21) آن چه را كه در دنيا عمل كرده‏ايد، جزا و پاداش مى‏بينيد"."و لا تجزون الاما كنتم تعملون؛(22) جزا داده نمى‏شويد مگر به اعمالتان".مرحوم علامه طباطبايى (ره) در ذيل آيه هفتم سوره تحريم مى‏گويد: "عذابى كه شما گرفتار آن مى‏شويد، همان عمل سوء و بد شما است كه انجام داده‏ايد و امروز حقيقت آن ظاهر و آشكار شده است".(23) اعمال بد به صورت موجوداتى زشت و زننده و موذى و ناراحت كنند، و اعمال خوب به صورت موجوداتى زيبا و جالب و دلپذير و روحبخش ظاهر مى‏گردد و همراه صاحبانشان خواهند بود.از آن بهشت و جهنم شروع مى‏شود كه توضيح آن فرصتى ديگر را مى‏طلبد.پى نوشت‏ها:1 - آل عمران(3) آيه 185.2 - ق (50) آيه 19.3 - ناصر مكارم، پيام قرآن، ج‏5، ص 439.4 - ناصر مكارم، پيام قرآن، 441، به نقل از معانى الاخبار، ص 288.5 - مؤمنون (23) آيه 100.6 - پيام قرآن، ج‏5، ص 450.7 - مؤمن(40)، آيه 46.8 - بحارالانوار، ج‏6، ص 218.9 - پيام قرآن، ج‏5، ص 467، به نقل از بحارالانوار، ج‏6، ص 223.10 - همان، ص 469، به نقل از بحار، ج‏6، ص 221.11- همان.12 - ق (50) آيه 20.13 - يس (36) آيه 53.14 - عبس (80) آيه 33.15 - قارعه (101) آيه 1 به بعد.16 - كهف (18) آيه 49.17 - واقعه (56) آيات 27 به بعد.18 - آل عمران(3) آيه 30.19 - پيام قرآن، ج‏6، ص 125، به نقل از تفسير عياشى، ج‏1، ص 207.20 - زمر (39) آيه 70.21 - طور (52) آيه 16.22 - يس (36) آيه 54.23 - پيام قرآن، ج‏6، ص 132، به نقل از الميزان، ج‏19، ص 388.

پاسخ : فدك روستايى در اطراف مدينه بود كه چشمه ها و باغ هاى نخل فراوان در آن بود و در سال هفتم هجرت بدون جنگ و خونريزى به دست پيغمبر اسلام افتاد و چون پيغمبر6خيبر را بگشود خداوند آن چنان رعبى در دل يهود فدك افكند كه خود به نزد حضرت آمده فدك را تسليم نمودند و حضرت آن را به خودشان سپرد كه در آن كار كنند و نيمى از محصول آن را به حضرت بپردازند و فك هم چنان ملك پيغمبر6بود; زيرا آن از املاكى بوده كه به جنگ و لشكركشى بدست مسلمانان نيفتاده بود كه جزء بيت المال باشد. رسول خدا6اين قريه را درحيات خود به فاطمه 3بخشيد. گروهى از مفسران و محدثان ذيل آيه (1) نوشته اند چون اين آيه نازل شد پيغمبر6فدك را به فاطمه 3بخشيد. پس از رحلت پيامبر اكرم 6 ابوبكر گفت : آن چه به عنوان فئى در تصرف پيامبر6بود, جزء بيت المال مسلمانان است و اكنون بايد در دست خليفه باشد. بدين جهت عاملانِ فاطمه 3را از دهكده فدك بيرون راندند.(2) و بدين صورت فدك كه حق فاطمه زهرا3بود غصب شد.به هر حال نزد مسلمانان صدر اسلام امرى واضح و روشن بوده كه فدك حق فاطمه زهرا3بود و از او غصب شد. اما حادثه جانگذاز شكستن پهلوى فاطمه زهرا6به يك روايت اين گونه آمده است : بعد از آن كه همه باابوبكر بيعت كردند, عمر به ابوبكر گفت همه به جز على 7با تو بيعت كرده اند شخصى را بفرست و او را احضار كن .ابوبكر قنفذ را فرستاد و هربار آن حضرت از بيعت با ابوبكر امتناع نمود. عمر خشمگين شد و همراه خالدبن وليد وقنفذ به سوى خانه حضرت زهرا3روان شد و هيز طلبيد و درب منزل فاطمه زهرا6را به آتش كشيد. سپس بايك لگد درباز شد و ناگاه فاطمه زهرا3فرياد كشيد: .عمر شمشيرش را كه در نيام بود, بالا برد و به پهلوى حضرت زهرا3ضربه زده ناله حضرت زهرا3بلند شد.عمر با اين ضربه پهلوى فاطمه زهرا3را شكست و محسن فاطمه 3سقط شد و به شهادت رسيد. فاطمه زهرا3رياد زد فضه مرا درياب . بعد از مدتى فاطمه زهرا3بر اثر ضربه هاى اين جفاكاران به شهادت رسيد و به سوى پدربزرگوار خويش شتافت .(3) (پـاورقى 1.روم (30 آيهء 38(پـاورقى 2.سيد جعفر شهيدى , زندگانى حضرت فاطمه زهرا3 ص 114(پـاورقى 3.ره توشه راهيان نور, ويژه ماه مبارك 1375 ص 555و 556

پاسخ : بزرگترين عاملى كه از انسان سلب توفيق مى كند و انسان موفق به اقامه فرايض نمى شود, گناه است .گناه موجب مى شود انسان دچار غفلت شود و انسان غافل از بسيارى توفيق ها محروم مى شود. در قرآن كريم شيطان به عنوان منع كننده از نماز و بطور كلى ذكر خداوند معرفى شده است .(1)اعمال انسان اگر شيطانى بود, دل دچار غفلت مى شود و اين انسان توفيق اقامه نماز شب را ندارد, توفيق اقامه نماز صبح را ندارد. از اين رو بايد سعى كردد گوهر جان را به گناه و ستم و مال حرام آلوده نكرد تا امكان عبادت به راحتى ميسور گردد و ظرف و بستر مناسب مهيا شود و توفيق اقامه نماز صبح از انسان سلب نشود. انسان سعى كند باوضو بخوابد و با شكم پر نخوابد, به محاسبه اعمال روزانه خود بپردازد, به تدريج بر توفيقات او افزوده مى شود. دراين مسير نه تنها سقوط نمى كند بلكه به سمت تعالى و كمال حركت مى كند.(پـاورقى 1.مائده (5 آيهء 91

پاسخ : پيشواى دوم جهان تشيع امام حسن 7نخستين ميوه پيوند فرخنده حضرت على 7با دختر گرامى پيامبر اسلام 6 فاطمه زهرا3بود كه در نيمه ماه رمضان سال سوم هجرت در شهر مدينه ديده به جهان گشود.امام حسن 7از دوران جد بزرگوارش چند سال بيشتر درك نكرد; زيرا او تقريباً هفت سال بيشتر نداشت كه پيامبراسلام 6رحلت نمودند. پس از رحلت پيامبر6تقريباً سى سال در كنار پدرش اميرمؤمنان 7قرار داشت وپس از شهادت على 7(در سال 40هجرى ) به مدت ده سال امامت امت را بر عده داشت و در سال 50هجرى باتوطئه معاويه بر اثر مسموميت در سن 48سالگى به درجه شهادت رسيد و در قبرستان بقيع در مديه مدفون گشت .(1)امام حسين 7در سوم شعبان سال چهارم هجرى در شهر مدينه ديده به جهان گشود. او دومين فرزند على 7وفاطمه زهرا3بود. حسين بن على 7در دوران عمر خود به شجاعت و آزادگى و ايستادگى در برابر ظلم و ستم شهرت داشت .امام حسين 7مدت شش سال از دوران كودكى خود را در زمان جد بزرگوار خود سپرى كرد و پس از رحلت آن حضرت , مدت سى سال در كنار پدرش حضرت على 7زندگى كرد و در حوادث مهم دوران خلافت ايشان به صورت فعال شركت داشت . پس از شهادت امير مؤمنان 7مدت ده سال در صحنه سياسى و اجتماعى در كنار برادربزرگوار خويش امام حسن 7قرار داشت و پس از شهادت امام حسن 7به دمت ده سال , در اوج قدرت معاويه ,بارها با وى به مخالفت برخاست وپ س از مرگ وى نيز در برابر حكومت پسرش يزيد قيام كرد و در محرم سال 61جرى در سرزمين كربلا به شهادت رسيد.(2)روضه امام حسن 7نسبت به روضهء امام حسين 7كمتر خوانده مى شود چون همه معصومين حتى امام حسن 7توصيه به ذكر مصيبت امام حسين 7نمودند. اما روضه امام حسن 7نسبت به ساير ائمه كمتر خوانده نمى شود, بلكه شايد بيشتر هم خوانده شود و در مقايسه با امام حسين 7براى ديگر معصومين : هم به اندازه آن حضرت روضه خوانده نمى شود, چون عظمت و شدت مصيبت امام حسين 7به حدّى است كه ائمه همه توصيه وتأكيد بر ذكر مصيبت آن حضرت نمودند.(پـاورقى 1.مهدى پيشوايى , سيره پيشوايان , ص 87(پـاورقى 2.مهدى پيشوايى , سيره پيشوايان , ص 143

پاسخ : يوگا نحوه‏اى از آداب عرفانى و تربيت‏ها و رياضت‏هاى بدنى و فكرى است كه هدف آن رسيدن به "موكشا" يعنى رسيدن به (نجات) است. نيز به مكتب فلسفى خاصى هندوان، يوگا مى‏گويند كه اساسش مبتنى بر اعتقاد به جدايى بين ماده و روح است. آن چه متضمن رياضت‏هاى يوگا است، مشتمل بر تربيت منازل و مقاماتى است كه پيمودن آن‏ها شرط وصول به (نجات) خوانده مى‏شود. بعضى از اين مقامات جنبه سلبى دارد و عبارت است از پرهيز و اجتناب از بعضى امور. بعضى ديگر جنبه ايجابى دارد و مشتمل است بر اجراى بعضى مناسك و آداب. اساس رياضت‏هاى يوگا عبارت است از التزام به خلوت نشينى، مداومت در روزه؛ تمركز حواس، حبس نفس، تفكر و ذكر. البته رياضت‏هاى بدنى در حكم مقدمه براى اذكار روحانى است كه (نجات) از آن حاصل مى‏شود، ولى به هر حال نجات واقعى و نهايى فقط پس از مرگ حاصل مى‏شود.(2)در عرفان اسلامى نيز از بعضى رياضت‏هاى مذكور براى تربيت نفس استفاده مى‏شود، ولى بعضى از رياضت‏هاى يوگا مخالفت با رياضت‏هاى شرعى اسلامى است. مانند حبس يا اذيت كردن بدن. به اضافه اين كه هدف در عرفان اسلامى رسيدن به خدا و لقاى الهى است، ولى در رياضت‏هاى هندى، هدف رسيدن به كمالات نفسانى و به تعبير ديگر (نجات) است. البته تأثير رياضت‏هاى اسلامى و رياضت‏هاى هندى، آرامش روح و روان و كم شدن غم و غصه‏ها و تعادل روحى و تمركز حواس است. در اين آثار هر دو مشتركند، اما نحوه رياضت و هدف رياضت در يوگا با عرفان اسلامى فرق مى‏كند.پى نوشت‏ها:1 - همان، به نقل به از بحار، ج‏74، ص 307.2 - دائرةالمعارف بزرگ اسلامى، ج‏2، ص 3374.

پاسخ : "اويس بن عامر مرادى قرنى" از بزرگان تابعين است. شخصيتى كه لباس فقر را به مناعت طبع و عزت نفس خويش زيور نموده و باديه نشينى را با كمال معرفت ايمان و فقه و روايت همراه كرده است. پيامبر درباره او فرمود: "انى لأجد روح الرحمن من قبل اليمن و تفوح روايح الجنه من قبل قرن و اشوقاه اليك يا اويس؛ بوى خوش الهى را از جانب يمن مى‏شنوم و نسيم‏هاى عطرآگين بهشتى را از جانب قرن استشمام مى‏كنم. وه چقدر به تو شوق دارم، اى اويس!". پيامبر (ص) فرمود: "در ميان امت من كسانى اند كه از برهنگى نتوانند به مسجد يا نمازگاه خود حاضر شوند و ايمان شان آن‏ها را اجازه ندهد كه دست نياز به كسى دراز كنند. از جمله آن‏ها اويس قرن و فرات بن حيان است."وى در ميان مسلمانان - از عامه و خاصه - به ايمان و تقوا شهرت داشته و كسى درباره‏اش اختلافى نداشته است. عبدالرحمن بن ابى ليلى گويد: "در جنگ صفين مردى از اهل شام در برابر لشكر اميرالمؤمنين (ع) فرياد زد كه آيا اويس قرنى در ميان شما است؟ گفتند: آرى، از او چه مى‏خواهى؟ گفت: از رسول خدا شنيدم كه فرمود: اويس قرنى از بهترين تابعين است. سپس عنان اسبش را برگردانيد و به طرف شكر على(ع) آمد و جزء لشكريان حضرت شد". موقعى كه اويس در يمن بود، شتربانى مى‏كرد و مادر پيشرش را سرپرستى مى‏نمود. وقتى سخت مشتاق ديدار پيامبر(ص) شد، از مادر اجازه گرفت تا به حجاز آيد حضرت را زيارت كند. مادر اجازه داد، ولى گفت: اگر پيغمبر را در مدينه نديدى، بيش از نيم روز در مدينه نمان. اويس آن راه طولانى را پيمود و به مدينه و به خانه پيامبر(ص) آمد، ولى آن روز حضرت در مدينه نبود. وى به حضرت ابلاغ سلام نمود و عذر خود را گفت و بازگشت. چون پيغمبر(ص) بازگشت، پرسيد كسى به خانه ما آمده است؟ گفتند: آرى، شتربانى از يمن به نام اويس آمد. فرمود: آرى اين نور اويس است كه در خانه ما به هديه گذاشته است.(1) اويس در جنگ جمل در ركاب اميرالمؤمنين(ع) و در جنگ صفين نيز شركت كرد و در آن جا به شهادت رسيد. به اويس قرنى گفتند: حالت چطور است؟ گفت: چگونه باشد حال كسى كه چون صبح شود، نداند تا شب زنده است و چون شب شود، نداند كه تا صبح زنده است.(2) درباره اين كه اويس قرنى ازدواج كرده يا نه، مطلبى را نيافتيم. پى نوشت‏ها: 1 - سيد مصطفى دشتى، معارف و معاريف، ج‏1، ص 563، به نقل از اسد الغابه.

پاسخ : خداوند متعال فرزندتان را شفا عنايت فرمايد. همان طورى كه از نامه كميته امداد برمى‏آيد، براساس ضوابط به صورت موردى مى‏توانند به شما كمك كنند. بامراجعه به بيمارستان يا با قرض كردن پول، عمل جراحى را انجام دهيد و فاكتورها را براى كميته امداد ببريد تا نشاءالله مشكلات شما حل شود. راه ديگرى براى ما مقدور نيست. خداوند همه مريضان را شفا عنايت فرمايد.