به نام نامی حق

رب شرح لی صدری و یسرلی امری وحلل عقدة من لسانی بفقهو قولی

سلاااااااااااااااااااااااام دوستای خوب قران و عترتی، و غیر قران و عترتی

از اون سلام های پرانرژییانانه!!

اول تبریک میگم حلول ماه مبارک رجب رو و همه اتفاقای قشنگ این ماه رو البته پیشاپیش

دوم آخ که چه لذتی داره وقتی میبینم منتظرید برم سر اصل مطلب ولی من نمیرم!!

سوم باشه میرم...بازم هم نشستم پای کامیپوتر و ییهو یه فکر ناب افتاد تو سرم...ان شاء الله

که از نظر شما هم ناب باشه... 

جریان اینه که همونطور که مستحضر هستید 13 رجب مصادق هست با میلاد اولین ستاره

درخشان آسمان امامت، مولای متقیان، قهرمان همیشه پیروز اسلام، یگانه بزرگواری كه دوست

و دشمن اعتراف به کرامت،دانایی و شجاعت وی دارند،حضرت علی(ع)(حتی به زبون آوردن اسم مبارکشون آدمو حالی به حالی میکنه).

به همین مناسبت تصمیم گرفتم اولا یه قرار داشته باشیم برای این شب مبارک...

به این صورت که بعد از نماز مغرب و عشاء طبق معمول، مناجات زیبای حضرت امیر رو با هم زمزمه میکنیم و لذت میبریم...و کلی افتخار میکنیم که شیعه حضرت علی(ع) هستیم ان شاء الله...

و اما مسابقه مردی از تبار نور به این صورت هست که شما محبت میکنید هر مطلب مرتبط با زمزم زلال عترت،مولی الموحدین،امیر مومنان جهان حضرت علی(ع)، که دوست دارید برای ما در همین تاپیک ثبت میکنید،در واقع بهترین مطلبی که میتونید در وصف مولود کعبه بگید برای ما ثبت میکنید، که میتونه شامل شعر،نثر،متن ادبی،مقاله و حتی نقاشی و یا هر اثر هنری دیگه ای باشه. مهم اینه که بهترین باشه...

برای سهولت کار و برای اینکه دوست داران شیر بیشه ایمان،حضرت علی(ع) بتونند تو این مسابقه شر کت کنند،مطالب ارسالیتون میتونه از خودتون هم نباشه...مهم اینه که بهترین باشه...در نهایت بهترین اثر انتخاب میشه.برای اینکه شک و شبهه ای هم ایجاد نشه، احتمال قوی این انتخاب با مشورت و نظرخواهی از مدیر محترم سیستم سرکار خانوم احمدی، منشی محترم انجمن ها، مدیر محترم انجمن قران و عترت و بنده (که البته حرف آخر رو خواهم زد

و میگم چشممم!!) انجام خواهد گرفت.

مطالب ارسالی تون تا جایی که براتون مقدوره خیلی بلند وطولانی نباشه لطفا...مختصر و مفید حتی در حد یک جمله یا یک بیت شعر.

اولویت انتخاب شدن با کسایی هست که دلنوشته خودشون رو برامون ثبت کنند.

 و اما جوایز:مسلما برای این مسابقه جایزه ای برازنده برنده در نظر گرفته خواهد شد.

دو حالت داره یا سایت تبیان در این زمینه با ما همکاری خواهد کرد،و جوایز رو سایت تعیین میکنه و به برنده اهدا میکنه یا این اتفاق نمیفته ...در این صورت من شخصا به عهده میگیرم تهیه جایزه رو...که بازم دو مورد مد نظرم هست که دیگه اونو با خود برنده صحبت خواهم کرد

و هر کدومو خودشون انتخاب کنن تقدیمشون میشه.و مطمئن باشید که نفیس خواهد بود

دیگه چی مونده؟ فکر کنم همه چیز رو گفتم بازم اگر سوالی بود و ابهامی و...مطرح کنید حتما جواب میدم.

و مسئله مهم اینه که با توجه به شناختی که از شما دوستای خوبم دارم و میدونم تا چه حد تو زمینه نوشتن و سرودن و نقاشی استاد هستید انتظار دارم مطالب جوری باشه که انتخاب بهترین از محالات باشه!دوست دارم و انتظار دارم جوری احساسات قشنگتون رو رو کاغذ پیاده کنید که عرش خدا بلرزه با خوندن و شنیدن احساسات ناب دلای پاک ودوست داشتنی تون.

آهان اینو یادم رفت،ز اونجایی که برای من بهترین روز سال این روز هست احتمالا به قید قرعه به یک نفر از کاربرانی که تو این مسابقه و یا قرار شرکت کردن و هم نام معشوق خدا حضرت علی(ع) هستند(همه القاب و اسامی حضرت)هم هدیه ای تعلق خواهد گرفت.

و نکته اخر هم که اخر احساسات و گریه ایناس البته برای خودم: مطلبی خوندم از خواهر بزرگ و بزرگوارم در انجمن قران و عترت که جوری تحت تاثیرم قرار داد که واقعا نمیدونم چی بگم...کسی که نمیدونم چرا ولی احساسی نسبت بهش دارم وصف نشدنی...سرکار خانوم شکری عزیز، به خاطر ایشون و به خاطر همه اونایی که به من محبت دارن اینو که خانوم شکری ازم خواستن رو میگم:

من برگشتممممممممممممممممممممم....

دوست دار تک تک تون

جانشین انجمن قرآن و عترت و بهداشت و سلامت

( فقط لطفا هیچ وقت دیگه اون اسم رو به زبون نیارید)

آن روز که کعبه شد همه نور ولایت

از عشق علی مست ولا بود به غایت

تا فاطمه قنداق علی داد به طالب

عشقی ز خدا و علییش کرد حکایت .

فی البداهه

مهدی در انتظار شیعیان حقیقی علی علیه السلام

أین مثل مالك؟ ‌أین عمار؟ أین ذوالشهادتین؟

كجاست مثل مالك؟ كجاست عمار؟ كجاست ذوالشهادتین؟

دیرگاهی پیش بود كه صدای گلایه علی (ع) در حد فاصل كوفه و شام برخاست.آن هنگام كه مالك اشتر و عمار و ذوالشهادتین، یعنی یاران صدیق علی (ع) به شهادت رسیده بودند و علی تنها مانده بود. سئوالی كه جوابی در پی نداشت.

روزها برآمدند و شبها فرو رفتند. روزگار دیگری آمد. روزی به بلندای روزگار،‌عاشورا!

آن روز هم، امام دیگری بود  و ندای دیگری:‌« هل من ناصر ینصرنی؟ » این ندا هم زمانی بر آمد كه ابوالفضل علمدار، علی اكبر، حبیب بن مظاهر، مسلم بن عوسجه و ... در برابر چشمان حسین (ع) به خون غلتیده بودند و او سرداری بود تنها مانده . پس سئوال همان سئوال بود، جواب هم همان جواب : سرهای فروافتاده، دستهای به عقب كشیده شده، چشمان شرمزده و خجلت زده ای كه به دنبال محل فراری چون زمین هستند نا از تیررس نگاه امام فرار كنند. بجز 72 تن؟! همین !

آیا جواب سؤالی بدان عظمت، سئوالی كه زمین و زمان، فرشتگان و ملایك برای جوابش هروله می كردند، همین بود؟!

نه ! نبود !‌و از همین رو بود كه علی جوابش را از محراب با فرق خونینش گرفت و حسین بر سر نیزه !

آن روزگار گذشت و امروز، روزگار دیگری است. امروز نیز روز امام دیگری است. اما همچنان همان سئوال باقی است :

- كجاست یاریگری  كه به یاری امامش بشتابد؟

و جواب نیز همان ! سكوت !‌خجلت ! غلفت ! ترس !

دیگرگاهی است كه هر روز ندایی در صحن دل شیعیان می پیچد :

« كجاست یاریگری كه به یاری مهدی بشتابد؟!»

و ما همچنان چشمان شرمزده و گنهكار، اما مشتاقمان را به زمین دوخته ایم. سر به جانب دیگری گردانده ایم و دستانمان را به كار دنیا مشغول داشته ایم ! و او هر روز دلتنگ عاشقی، منتظر یاریگری ، با گلویی بغش آلود، چشمان امیدوارش را كه از نگرانی برای شیعیان اشك آلود است به آسمان دوخته :

- پس كی ؟

آری !‌امروز دیگر آن روزگار نیست، كه این آخرین حجت خدا، بقیه الله الاعظم (عج) هم به سرنوشت اجداد اطهرش دچار گردد.

او در پس پرده می ماند تا آنگاه كه مالك ها، عمارها، حبیب ها و ابالفضل هایش را پیدا كند.

اومانده است تا زمین خدا ،‌از حجت خالی نماند و ظهوراو محقق نمی شود مگر به حضور مالك ها،‌عمارها، و حبیب ها.

به راستی ! ما كه ادعای علوی بودن را بر سینه داریم و چشم به راه قیام مهدی (عج) هستیم،

هیچ با خود فكر كرده ایم كه امروز هم ندای أین مثل مالك، أین عمار، أین ذوالشهادتین علی (ع) از حنجره فرزندش مهدی (عج) در فضا طنین انداز است !

هیچ با خود فكر كرده ایم كه امروز مهدی (عج) بیش از هر كس دیگر،‌در انتظار منتظران واقعی خویش است ؟!

هیچ با خود فكر كرده ایم كه آیا این ندای حضرت را پاسخ دهنده ای هست؟

افسوس كه پاسخ دهندگان بسیار اندكند.

افسوس كه اگر شیعیان واقعی علی (ع) اندك نبودند، فرزندش در پرده غیبت باقی نمی ماند.

آری، آن هنگام كه ندای «فزت و رب الكعبه» علی (ع) در محراب مسجد كوفه طنین انداز شد،

چشمانش نگران چنین روزهایی بود.

روزهایی همچون امروز كه زمان بی تاب ظهور فرزندش و مكان بی قرار شنیدن ندای «أنا المهدی» اش می باشد.

آیا او را جوابگویی هست؟

شیعیان علی !

درك این حقیقت را به كدامین لحظه واگذارده ایم؟ فرصت ها از دست می رود.

شاید از هنگام ظهور اندكی بیش نمانده باشد !

لحظه ها از دست رفت،

عمرما بر باد رفت

هر كه مرد راه هست !! یا علی !

یا علی

می خواهم از تو بنویسم از تو که سرور همه مردان عالمی و تو که بهترین الگو برای هر مرد و زن مسلمان. میخواهم بگویم که من به تو اقتدا کرده ام و دل در گرو مهر و محبت تو دارم و افتخار می کنم که بگویم من یک شیعه مسلمانم. گر چه در بیان کلامم نا توانم ولی می خواهم بدانی که من گر چه در روزمرگی های زندگیم غرق شده ام اما هنوز به یادت هستم و در تمام مراحل زندگیم با  توکل به خدای مهربانم و تو ای بزرگمرد جهان و تمامی ائمه بزرگوارمان طلب یاری می کنم تا مرا و همه مسلمانان جهان را یاری کنید تا بتوانیم ما مسلمانان همیشه در جهان پیشتاز باشیم.

از الف اول امام از بعد پیغمبر علی است

                                                   آمر امر الهی شاه دین پرور علی است

                                       ***********

مرا در تن بود تا جان علی گویم علی جویم

                                               بجنبد تا رگم در جان علی گویم علی جویم

به نام خدا

ای چهره تو آینه ی كبریا علی                              خاك در تو تاج سر اولیا علی 

می تابد از نگاه تو اكسیر زندگی                            می جوشد از دهان تو آب بقا علی

لبیك خویش را از زبان خدا شنید                        هر عاشقی كه از دل وجان گفت یا علی

آری به خدا این علی شعر است؛اما شعری كه یكبار و تنها یكبار در طول تاریخ انسانیت واقعیت یافت ، و از پرده خیال در آمد،صورت واقعی یافت و باز به پرده ی خیال فرو رفت!        ای دنیا تو را چه می شد كه تمام نیروهای خود را جمع می كردی تا در هر زمان یك علی، تنها یك علی به ما تحویل می دادی،با همان فكر علی، با همان قلب علی ،مهربانی علی ،زبان علی،ذوالفقار علی و كمالات علی؟

جرج جرداق (دانشمند و ادیب مسیحی)

ای خدا ی مهربون تو رو به حق همین شب عزیز سایه همه پدر و مادرها رو سر بچه هاشون

نگه دار.خدایا رحمت کن و ببخش و بیامرز پدر و مادرهایی رو که که الان در بین بچه هاشون

 نیستن.خدایا این توان رو به ما بده تا اگه دست این بزرگا رو بوسیدم تا آخر عمر یادمون باشه

که همین دستا بودن که برای ما رنجای زیادی رو تحمل کردن.خداجون ...خداجون...تو خودت

 میدونی که ما چقدر دوسشون داریم.فقط بعضی لحظات شیطون میره تو جلدمون.اون

لحظات رو از ما دور کن.خدایا به خاطر داشتن چنین نعمات بزرگی که در اختیارمون گذاشتی

ممنون

فضائل و مناقب امام علی علیه السلام

امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) عصاره نظام آفرینش است ... به گونه‏ای که اگر نظام تکوین به صورت انسان کامل متمثل گردد، همان حضرت علی (ع) خواهد بود و اگر حقیقت انسان کامل مانند علی بن ابیطالب (ع) به صورت جهان عینی متبلور شود، جهان کنونی خواهد شد ... از این رو آن حضرت درباره خویش فرمود: «ما لله آیة اکبر منی‏»[1] برای خداوند نشانه‏ای بزرگتر از من نیست. چنان که چیزی بزرگتر از مجموع جهان نیست.

راز این آیت کبرا بودن را باید در مظهریت انسان کامل برای اسم اعظم الهی جستجو کرد... و اثر این هماهنگی کامل انسان معصوم و جهان را می‏توان در علم غیب انسان کامل نسبت ‏به آن چه در جهان می‏گذرد و نیز تاثیر وی در آن را به اذن خداوند، مشاهده نمود.

انسان کامل هم چون حضرت علی بن ابیطالب (ع) همتای قرآن حکیم است... انسان کاملی که طبق حدیث متواتر «ثقلین‏» کفو و همتای قرآن مجید است و در هیچ مرحله‏ای او جدا نخواهد بود و آن حدیث این است: «انی تارک فیکم الثقلین، کتاب الله و عترتی اهل بیتی ما ان تمسکتم بهما لن تضلوا ابدا، لن یفترقا حتی یردا علی الحوض؛ من در میان شما دو چیز گرانبها باقی می‏گذارم یکی قرآن کتاب خدا است و دیگری عترت من و اهل بیت من . اگر کسی به آن دو تمسک کند هرگز گمراه نخواهد شد و این دو از هم جدا نخواهند شد تا در حوض کوثر بر من (پیامبر) وارد شوند.»[2]...

چون انسان کامل همتای قرآن حکیم است،... معرفت او که همانا مساس علمی با آن ذات مقدس است، بدون طهارت میسور نخواهد بود. زیرا قرآن و هر حقیقت دیگر که معادل آن باشد از تماس غیر طاهر مصون است چنان که فرمود: «لایمسه الا المطهرون‏»[3] قرآن را جز پاکان مس نمی‏کنند. از این رو گروهی که معاصر حضرت امیرالمؤمنین (ع) بوده و او را از نزدیک می‏دیدند و یا بعد از شهادت آن حضرت، در سنت و سیرت او مطالعه کرده و می‏کنند، لیکن از طهارت روح طرفی نبسته بودند، مقام منیع آن حضرت را نیافتند و به او معرفت پیدا نکردند؛ زیرا آن‏ها اهل نظر و نگاه بوده‏اند ولی هیچ کدامشان اهل بصر و دیدن نبوده‏اند. خداوند درباره چنین افرادی نسبت‏به رسول اکرم (ص) فرموده است: «و ان تدعوهم الی الهدی لایسمعوا و تراهم ینظرون الیک و هم لایبصرون؛ و اگر آن ها را به راه هدایت‏بخوانید، نخواهند شنید، تو می‏بینی که آن‏ها در تو می‏نگرند ولی آن‏ها نمی‏بینند، آن‏ها از بصیرت بی‏بهره‏اند .»[4]

...و بنابراین که امیرالمؤمنین (ع) همتای جهان آفرینش باشد، معرفت آن حضرت (ع) نظیر شناخت جهان عینی، دارای مراتب متنوع است، زیرا مبنای معرفت ‏برخی، حس و تجربه احساسی است، و مدار شناخت ‏بعضی، تعقل و برهان عقلی است و پایه ادراک گروه دیگر، شهود و عرفان قلبی. آنانکه موجودهای عینی جهان آفرینش را با مبنای حس و تجارب احساسی می‏شناسند، اساس معرفت علی بن ابیطالب (ع) را در بررسی تاریخی و گزاره‏های سمعی و بصری جستجو می‏نمایند و از عمق و سمک معارف عقلی آن حضرت (ع) محرومند.

آنان که حقایق جهان عینی را با براهین عقلی می‏فهمند، با تحلیل حکیمانه نهج البلاغه و دیگر مآثر و آثار قیم آن حضرت از عمق دریای علم و از سمک و ارتفاع آسمان دانش علوی در حد علم حصولی و شناخت مفهومی بهره‏مند می‏گردند، ولی از شهود عینی علوم  آن حضرت (ع) بی‏نصیب‏اند، و آنان که اسمای حسنای الهی را با مشاهد قلبی می‏یابند و با عین الیقین، آیات خداوند را می‏نگرند گرچه از دیگران در معرفت اسرار علوی کامیابند، لیکن از اکتناه مقام علمی آن حضرت (ع) محروم خواهند بود .

غرض آنکه شحرور شهود همانند طایر تفکر به کنه مقام امیرالمؤمنین (ع) پر نمی‏کشند و هر پرنده در برابر فرمان «لایرقی الی الطیر»[5] مقصوص الجناح و پرشکسته خواهد بود...

این نمایه با هشت نمایه فرعی و 129 مقاله، در حد توان خود سعی بر ارائه تصویر قطراتی از اقیانوس بیکران فضائل حضرت امیر علیه السلام دارد.

دو گفتار درباره حضرت علی(ع)

(كتاب: فروغ ولایت، ص 56        نویسنده: آیت الله جعفر سبحانى)

دو مطلب تاریخى گواه مى‏دهد كه عمل حضرت على ـعلیه السلام در آن شب جز فداكارى نبوده، آن حضرت به راستى آماده قتل وشهادت در راه خدا بوده است.

1) اشعارى كه امام ـعلیه السلام پیرامون این حادثه تاریخى سروده وسیوطى همه آنها را در تفسیر خود ⁽¹⁾ نقل كرده است، گواه روشن بر جانبازى اوست:

وقیت بنفسی خیر من وطأ الحصى‏ 
محمد لما خاف أن یمكروا به‏ 
وبت أراعیهم متى ینشروننی‏ 
ومن طاف بالبیت العتیق و بالحجر 
فوقاه ربی ذو الجلال من المكر 
و قد وطنت نفسی على القتل و الأسر

من جان خود را براى بهترین فرد روى زمین ونیكوترین شخصى كه خانه خدا وحجر اسماعیل را طواف كرده است سپر قرار دادم.

آن شخص عالیقدر محمد بود. ومن هنگامى دست به این كار زدم كه كافران نقشه قتل او را كشیده بودند ولى خداى من او را از مكر دشمنان حفظ كرد.

من در بستر وى بیتوته كردم ودر انتظار حمله دشمن بودم وخود را براى مرگ واسارت آماده كرده بودم.

2) دانشمندان سنى وشیعه نقل كرده‏اند كه خداوند در آن شب به دو فرشته بزرگ خود، جبرئیل ومیكائیل، خطاب كرد كه: اگر من براى یكى از شما مرگ وبراى دیگرى حیات مقرر كنم كدام یك از شما حاضر است مرگ را بپذیرد وزندگى را به دیگرى واگذار كند؟ در این لحظه هیچ كدام نتوانست مرگ را بپذیرد ودر راه دیگرى فداكارى كند.سپس خدا به آن دو فرشته خطاب كرد كه : به زمین فرود آیید وببینید كه على چگونه مرگ را خریده، خود را فداى پیامبر كرده است؛ سپس جان على را از شر دشمن حفظ كنید. ⁽²⁾

اگر از نظر بعضى مرور زمان بر این فضیلت بزرگ پرده كشیده است، ولى در آغاز اسلام عمل حضرت على ـعلیه السلام در نظر دوست ودشمن بزرگترین فداكارى به شمار مى‏رفت.در شوراى شش نفرى كه به فرمان عمر براى تعیین خلیفه تشكیل شد على ـعلیه السلام با ذكر این فضیلت بزرگ بر اعضاى شورا احتجاج كرد وگفت:

من شما اعضاى شورى را به خدا سوگند مى‏دهم كه آیا جز من كسى بود كه براى پیامبر در غار (حرا) غذا ببرد؟ آیا جز من كسى در جاى او خوابید وخود را سپر بلاى او كرد؟ همگى گفتند : والله جز تو كسى نبوده است. ⁽³⁾

مرحوم سید بن طاووس در باره فداكارى حضرت على ـعلیه السلام تحلیل جالبى دارد وآن را به فداكارى اسماعیل وتسلیم او در برابر پدر قیاس كرده، برترى ایثار حضرت على ـعلیه السلام را اثبات كرده است. ⁽⁴⁾

پى‏نوشتها:

1ـ الدر المنثور، ج‏3، ص‏ .180

2ـ بحار الأنوار، ج‏19، ص‏39، به نقل از احیاء العلوم غزالى.

3ـ خصال صدوق، ج‏2، ص‏123 ؛ احتجاج طبرسى، ص .74

4ـ ر.ك.اقبال، ص‏593؛ بحار الأنوار، ج‏19، ص .98

پرتوی از فضایل امیرالمؤمنین از منظر اهل سنت

ابن ابی‌الحدید، دانشمند سنی مذهب و شارح نهج‌البلاغه در توصیف امیرالمؤمنین(ع) می‌نویسد: چه گویم درباره مردی كه حتی دشمنان و ستیزگران با او هم ، سر به آستان فضائلش فرود آورده‌اند و انكار مناقب و كتمان فضائل او را تاب نیاوردند.
وی می‌افزاید: و تو دانستی كه بنی امیه (و به ویژه معاویه) چون به حكومت اسلامی در شرق و غرب زمین چیره شدند، به هر نیرنگی در خاموش كردن نورعلی بن ابی طالب كوشیدند و حقایق را برعلیه او تحریف كردند، عیب هایی برای او جعل و بر روی منابرلعنش كردند، مدح گویان او را تهدید كردند ، به حبس كشیدند ، كشتند و از نقل روایاتی كه حاوی فضائل و مایه بلند آوازگی او می شد جلوگیری نمودند، تا آنجا كه اجازه نمی‌دادند نام او بر كسی نهاده شود، اما این حیله‌ها جز بر والایی و سرافرازی او نیفزود، همچون مشك كه هر چه بر آن سرپوش نهند، بویش بپیچد و چنان خورشید كه چهره اش با كف دستی پوشیده نگردد و چون روز روشن كه اگر چشم برآن ببندی، دیدگان بسیاری آن را می بیند.(1)
معاویه یكی از یاران نزدیك امیرالمؤمنین (ع) را به حضور خواست و از او خواست تا علی(ع) را توصیف كند. آن شخص كه " ضرارة بن ضمرة " نام داشت، در حضور دشمن كینه توز امیرالمؤمنین (ع) در وصف آن حضرت چنین گفت:" به خدا سوگند كه او بسیار دوراندیش و نیرومند بود، به عدالت سخن می گفت و با قاطعیت كارها را به سرانجام می رساند. علم از جوانب وجودش می جوشید و حكمت از زبانش فرو می ریخت . از زرق و برق دنیا وحشت داشت و با شب و تنهایی آن مانوس بود. بسیاراشك می ریخت و فراوان می اندیشید. لباس زبر و سخت و غذای فقیرانه را می‌پسندید، در میان ما همچون یكی از ما بود. اگر چیزی درخواست می‌كردیم می پذیرفت و اگراز او دعوتی می‌نمودیم قدم رنجه می‌نمود. با این همه كه به ما نزدیك بود و ما را به خود نزدیك می‌ساخت ، چندان باهیبت بود كه در حضورش جرات سخن گفتن نداشتیم.
آن بزرگوار، اهل دیانت را بزرگ می‌شمرد و بینوایان را به خود نزدیك می‌ساخت. نه نیرومند به باطل در او طمع داشت و نه ناتوان از عدالتش نومید بود. به خدا سوگند یك شب به چشم خود دیدم كه به عبادت ایستاده بود و در تاریكی فراگیر شب ، دست به محاسن گرفته و چون مارگزیده به خود می پیچید و چون مصیبت زده می‌گریست و می‌گفت: ای دنیا، دیگری را بفریب. آیا به من رو كرده‌ای؟ هیهات كه من سه طلاقه‌ات كرده‌ام و بازگشتی در آن نیست. عمرت كوتاه ، خطرت بزرگ و عیشت ناچیز است، آه از توشه اندك و سفر دراز و راه ترسناك."( سفینة البحار2/657، ماده وصف) سخن كه بدینجا رسید اشك در چشمان معاویه حلقه زد... اما همین معاویه كه فضائل امیرالمؤمنین (ع) را می شنید و می شناخت به كینه های بدر و احد و به طمع قدرت ، چنان با آن حضرت دشمنی می ورزید كه لعن او را در خطابه ها و منابر، در سراسر كشور بزرگ اسلامی ، لازم الاجرا ساخت و طی بخشنامه ای به امرای خود، نسبت به هر كس كه فضیلتی درباره علی بن ابی طالب(ع) نقل كند از خود سلب مسؤولیت نمود. ( بدین معنا كه حاكمان مناطق مختلف می توانستند هر بلایی بر سر چنین شخصی درآورند).
اكنون شمه‌ای از فضائل نقل شده امیرالمؤمنین(ع) را تماماً از كتب برادران اهل سنت می آوریم تا ملاحظه كنید كه چگونه خداوند نور خود را تمام می كند و فضائل شخصیتی را كه شصت سال در سرزمین اسلام به دستور معاویة بن ابی سفیان لعن او در هر جا واجب شمرده می شد، منتشر ساخته است.
1- قرآن كریم در سوره بقره، پس از توصیف پرهیزگاران می فرماید:" آنان بر هدایتی از جانب خداوند قرار دارند و آنان رستگارانند، پیامبر اكرم(ص) به علی بن ابی طالب اشاره نموده وبه سلمان فرمود: " ای سلمان این مرد و حزب او در قیامت رستگارند ." (4)
2- هنگامی كه در شب هجرت رسول اكرم(ص) امیرالمؤمنین (ع) در جای آن حضرت خوابید، خداوند متعال این آیه را نازل فرمود:" از مردم كسانی هستند كه جان خود را در راه جلب رضایت خداوند تقدیم می دارند و خداوند به بندگان خود رئوف است."(بقره /207)
از ابن عباس نقل شده كه شان نزول این آیه را در مورد آن حضرت دانسته و می افزاید: خداوند در آن شب ، جبرئیل و میكائیل را فرمان داد تا به نزد علی(ع) فرود آیند. آنگاه جبرئیل گفت: ای پسر ابوطالب چه كسی مانند تو است؟ خداوند به واسطه تو بر فرشتگان مباهات می‌ورزد.(3)
3- در آیه 82 سوره "طه" خداوند متعال می فرماید: " و من قطعاً نسبت به كسی كه به سوی من بازگشت كند و ایمان آورد وعمل صالح انجام دهد، سپس هدایت یابد ، آمرزنده هستم." با اندك تاملی در متن آیه شریفه، این سوال به ذهن متبادر می شود كه این چگونه شرطی برای دست یافتن به مغفرت الهی وآمرزش است؟ ایمان، عمل صالح و سپس هدایت یافتگی! مگرپس از ایمان و عمل صالح، هدایت كامل نگردیده كه خداوند آن را به عنوان شرطی مستقل و پس از ایمان وعمل صالح می افزاید؟
پاسخ در تبیین پیامبر اكرم(ص) نهفته است كه آیه را چنین توضیح فرمودند: هر كس ایمان آورد و عمل صالح انجام دهد و سپس با ولایت علی بن ابی طالب هدایت یابد.(4)
4- خداوند متعال در سوره " یس" می فرماید:" همه چیز را در امام مبین به شماره در آورده‌ایم" یعنی علوم همه چیز را در آن جمع كرده‌ایم. اصحاب از رسول خدا(ص) پرسیدند: آیا منظور تورات، انجیل یا قرآن كریم است؟ حضرت به علی بن ابیطالب اشاره نموده و فرمودند: خیر، امامی كه خداوند علم همه چیز را در وجود او نهاده این شخص است.(5)
5- درسوره "تكاثر"، خداوند متعال پس از آنكه زیاده طلبی انسان تا دم مرگ را به او گوشزد می‌كند، با لحنی شدید ، مرگ را به یاد می‌آورد و هشدار می‌دهد" هرگز چنین نیست اگر به علم یقینی می‌دانستید، قطعاً و به یقین درآن روز از نعمت سوال خواهید شد." در تفسیر آیه آخر چنین نقل شده كه نعمت مورد سوال ، ولایت علی بن ابی طالب است.(6)
6- از پیامبر اكرم نقل شده كه فرمودند:" هنگامی كه خداوند اولین و آخرین را جمع كند و صراط بر جهنم نصب گردد، هیچكس از آن عبور نخواهد كرد مگر آن كس كه براتی حاكی از ولایت علی بن ابی طالب همراه دارد." (7)
7- در آخرین آیه از سوره "رعد"، خدا به پیامبرش تسلی می‌دهد كه اگر كافران می‌گویند تو پیامبر نیستی، به آنان بگو دو شاهد دارم كه مرا كفایت می‌كنند، الله و كسی كه علم الكتاب در نزد اوست. روایات شیعه و بسیاری از روایات اهل سنت ، دلالت دارد كه شاهد دوم یعنی آن كسی كه صاحب علم الكتاب است، امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب است.(8)
توجه فرمایید كه امیرالمؤمنین (ع) در این آیه صاحب علم كتاب معرفی شده و این در حالی است كه قرآن كریم در سوره نمل شخصی از یاران سلیمان پیامبر (ع) را به عنوان صاحب جزئی از علم كتاب معرفی نموده و بیان می دارد كه وی توانست تخت سلطنتی ملكه سبا را در یك چشم بر هم زدن از یمن به بیت المقدس بیاورد و علی بن ابی طالب صاحب تمام این علم است.
آیه مورد بحث ، شمه‌ای از ولایت تكوینی به معنای قدرت تصرف در عالم وجود است كه ائمه معصومین (ع) دارای آن بوده‌اند.
پی نوشت‌ها:
1- شرح نهج البلاغه،1/17.
2- شواهد التنزیل ، ج1، صص 69-70/ تاریخ دمشق ، ج 2، ص 346.
3- مستدرك الصحیحین، ج 3، ص 132/ تاریخ دمشق، ج 1، ص138- تفسیر فخر رازی – تفسیر طبری – تفسیر قرطبی- احیاء علوم الدین، ج 3، ص 238.
4- شواهد التنزیل ، ج 1، صص 375-377/ الصواعق المحرقة 91 چاپ مصر- ینابیع المودة باب ، ج 36، ص 110.
5- ینابیع المودة باب 14، صص 76-77.
6- شواهد التنزیل ، ج 2، ص 368/ ینابیع المودة 111 و 112.
7- مناقب ابن مغازلی 42 / لسان المیزان ابن حجر عقلانی ، ج 1، ص 51/ میزان الاعتدال ذهبی،ج 1، ص28/ الصواعق المحرقة ، ص 75/ الریاض النضره محب طبری ، ج 3، ص 167.
8- شواهد التنزیل ، ج1، صص 307-310/ الاتقان سیوطی ، ج 1، ص 13/ ینابیع المودة ، ص 102/ تفسیر قرطبی – تفسیر روح المعانی – تفسیر طبری – الله المنثور – تفسیر خازن)