بنده هم با اجازه چند تا نکته ی کوچولو به نظرم میرسه که عرض میکنم خدمتتون:
1.اینکه خیلی خوبه اگه دوستان سعه ی صدر بیشتری به خرج بدن و در برابر نظر مخالف سریع موضع سخت نگیرن و خدای نکرده در مورد طرز فکر و شخصیت(!)دوستانشون قضاوت نکرده و کسی رو محکوم نکنن.یادمون باشه اصول اولیه بحث کردن رو رعایت کنیم.نظر هر کسی محترمه ولو نظر مخالف!
2.چرا فکر میکنیم اسلام در حجاب خلاصه شده ؟از گفته های بعضی از دوستان اینطور بر می اومد که انگار مسلمون یعنی کسی که صرفاً حجاب داره و کسی که حجاب نداره مسلمون نیست.اصولاً اسلام قواعد زیادی داره که برای مسلمان واقعی بودن باید همه ی این قواعد رو رعایت کرد.
چرا منِ نوعی خودم رو مسلمون میدونم در حالی که به راحتی غیبت میکنم.حلال و حروم رو رعایت نمیکنم و ...ولی براحتی انگ نامسلمونی به دیگری میزنم که حجابش رو رعایت نمیکنه.(منظورم بزرگوارانی که در بحث شرکت کردند نیست فقط یک مثاله)
من ممکنه نزد خدا محبوب تر از کسی مثل گلشیفته فراهانی نباشم. شما از اعتقادات شخصی خانم فراهانی خبر ندارین شاید خیلی از اصول رو بهتر از ما رعایت کنه. شخصاً اصلاً و اساساً بیحجابی رو تائید نمیکنم ولی خب خیلی از گناهان دیگه هم هستن که ما انجام میدیم و با افتخار اسم خودمون رو میذاریم مسلمون. ( تا جائیکه من خبر دارم غیبت یک گناه کبیره اس ولی بی حجابی نه). مخلص کلام:اینقدر راحت راجع به شخصیت دیگران قضاوت نکنیم در حالی که خودمون ممکنه خطاهای زیادی داشته باشیم.جایی خوانده بودم خودِ خدا تا اخرین لحظه و روز حساب در باره ی بندگانش قضاوت نمیکنه و بهشون فرصت میده ما چطور اینقدر راحت راجع به شخصیت دیگران قضاوت میکنم و حکم میدیم؟
نکته ی دیگه:.تا وقتی که کسی در ایران زندگی میکنه موظفه قوانین این کشور رو رعایت کنه و بهش احترام بذاره حتی اگر خلاف نظر و اعتقادش باشه.این یک امر طبیعیه. اما وقتی در ایران زندگی نمیکنه موظف نیست قوانین رو رعایت کنه و البته خرده هم نمیشه گرفت.مثل این میمونه که به ایرانی های مقیم خارج از کشور اعتراض کنید که چرا حجاب رو رعایت نمیکنند؟ این بحث کاملا شخصی و اعتقادیه. و ما اصولاً در جایگاهی نیستیم که در باره ی درستی یا غلطی اعتقادات کسی حکم قطعی بدیم
در مورد اینکه کار ایشون درست بوده یا نه بنده نظری ندارم.چون فکر میکنم تصمیم ایشون شخصی بوده و ایشون به پیشرفت زندگی خودشون فکر میکردن و برنامه هایی برای زندگیشون داشتند .هر کسی مختاره برای زندگی خودش تصمیم بگیره.بنابر این نمیتونم بگم به ایشون افتخار میکنم یا نه.ولی خب از این بابت ناراحتم که احتمالاً با این تصمیم دیگه ایشون رو در سینمای ایران نمیبینیم.
چند تا سوال:
*از این نگرانیم که چرا گلشیفته سینمای ایران رو ترک کرد و در هالیوود حاضر شد؟
خب باید نشست و دعا کرد که اینقدر به سینمای ایران(یا بهتر بگم...محتوای فیلمهای سینمائی ایران) بها داده بشه و اینقدر شرایط بهتر بشه که بازیگران ما برای استفاده ی بهتر از استعدادهاشون ترجیح ندن کشورشون رو ترک کنن.
*از این معترضیم که چرا به عنوان یک زن مسلمان در کشور بیگانه بی حجاب حاضر شد؟
باز هم میگم در ایران باید قوانین ایران رو رعایت کرد در خارج از ایران لزومی نیست.چون بحث کاملاً اعتقادی میشه و در روز حساب هر کس مسئول کارهای خودشه.
*از این نگرانیم که آخر و عاقبت گلشیفته فراهانی چی میشه؟
باز هم این قضیه به خود ایشون مربوطه.ایشون حتما برای خودشون برنامه هایی دارن و فکر آخر و عاقبتش رو کردن.
*معتقدیم گلشیفته ثابت کرد یک مسلمون واقعی و معتقد نیست؟
کدوم یکی از ما با اطمینان میتونیم بگیم مسلمون واقعی هستیم؟
و نکته ی آخر اینکه:یه گوشه چشمی هم به استعدادهای ایشون داشته باشیم.
