تبیان، دستیار زندگی

 از همه دل بریدم دلم اسیر یک نگاست         تمام ارزوی من زیارت امام رضاست

سلام

اقای عزیزم به شما می گویند ضامن اهو چون بین اهو و صیاد واسطه شدی، اخه قربونت بشم ما که از اهوکمتر نیستی . بیا و بین ما و خدا واسطه شو ، از بس که گناه کردیم ازش خجالت می کشیم عذر خواهی کنیم .

اقاجون امروز پاک بودن و پاک زندگی کردن خیلی سخته

 قبلنا تو جبهه دشمن معلوم بود روبه رو می جنگد اما حالا چی؟هر طرف که نگاه می کنی دشمنه اما این دشمن با چیزایی داره ما رو گول میزنه

یه روز با مواد مخدر

یه بار با فیلم های ناجور

یه بار بالباسهای تنگ و چسبان و اب رفته

 و روز دیگه با....

اقای مهربونم رضا جان ، به خدا ما قلبمون پاکه ،مهر شما اهل بیت تو وجودمون موج می زنه. هرگز قلبا راضی نمی شم از شما جدا شم، کمکم کنید تو رو به جان مادرت خانم فاطمه زهرا ، به علی اصغر شیرین زبون به جون اقامون مهدی که همه چشم انتظارشن ما رو تنها نذارید .

دستمونو بگیرید. نذارید بیشتر از این ازتون فاصله بگیریم

ما شما اهل بیت رو بیشتر از جونمون دوست داریم

راستی اینو می خواستم بگم یادم رفت

اقای خوبم این بچه های غزه تنها هستند . اونها هم مثل حسینت مظلوم و بی کسند

اونها هم مثل امام حسین حاضرند بمیرند ولی زیر بار زور نروند

اقا به دنیا ثابت کنید شیعه تنها نیست ، بفهمند پشت پرده یه خبرایی هست که با چشم ظاهری

نمی شه دید

اقا جون رهبر عزیزمون که خیلی برامون عزیزه را به بزرگی خودت حفظش کن ،چون در زمان غیبت مهدیت پشت و پناه ما ایشونه

 ببخشید اقاجون که اینقدر پر حرفی کردم،اخه هیچ وقت دلم اینجوری نگرفته بود و کسی رو مثل شما پیدا نکردم تا باهاش دردودل کنم

اقاجون مدیر سیستم واین بچه هایی که با اشتیاق تو انجمن تخصصی فعالیت میکنند مثل خواهر و برادرام می مونند خودت یاریشون کن و تنهاشون نزار

اقاجون این انجمن برای شماست هر کسی که تو این انجمن فعالیت می کنه خودت حفظشون کن 

اقاجون خیلی ها ارزو دارند و دلشون می خواد بیان و با شما درد و دل کنند نزار این ارزو تو دلشون بمونه

اقاجون کمکم کن

 

دوستدار کوچکت حسین

فرزند نیاییم، یا ضامن آهو!
چاووش شب رزم، سرجوش تب رزم
شوق شهداییم ، یا ضامن آهو!
ایمان به تو داریم، یونان بگذاریم
تشریک‌زداییم، یا ضامن آهو!
منشور نشابور، سرسلسله‌ی نور
با حکمت و راییم، یا ضامن آهو!
تو راه مجسّم، گر راه به عالم
جز تو بنماییم، یا ضامن آهو!
تا صور قیامت، با شور ندامت
شایان جزاییم، یا ضامن آهو!
همراهی استاد آگاهی‌مان داد
کز تو بسراییم، یا ضامن آهو!
این بخت سهیل است، کش سوی تو میل است
در نور و ضیاییم، یا ضامن آهو!
زین نظم بدایع، وین اختر طالع
اقبال‌هماییم، یا ضامن آهو!
سهِیل محمودی

کوچه‌های خراسان

چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند
موج‌های پریشان تو را می‌شناسند
پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی
ریگ‌های بیابان تو را می‌شناسند
نام تو رخصت رویش است و طراوت
زین سبب برگ و باران تو را می‌شناسند
هم تو گل‌های این باغ را می‌شناسی
هم تمام شهیدان تو را می‌شناسند
از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی
ای که امواج طوفان تو را می‌شناسند
بوی توحید مشروط بر بودن توست
ای که آیات قرآن تو را می‌شناسند
گرچه روی از همه خلق پوشیده داری
آی پیدای پنهان تو را می‌شناسند
اینک ای خوب، فصل غریبی سر آمد
چون تمام غریبان تو را می‌شناسند
کاش من هم عبور تو را دیده بودم
کوچه‌های خراسان تو را می‌شناسند
قیصر امین‌پور

پناه عاشقان

عاشقان را کو پناهی غیر توس؟
ای دل! من آتشین آهی بر آر
تا بسوزی دامن ایـن روزگار
روزگـار مـردمی‌ها سوخته
چهره‌ی نامــردمی افروخـته
کینه‌ها در سینه‌ها انباشته
پرچــــم رنگ و ریـا افراشته
دشت سبز اما ز خار و کاکتوس
وز تبر شد هیمـه عود و آبنوس
آب دریا تن به موج کف سپرد
مـوج دریا اوج را از یــاد بـرد
جان‌به‌لب شد از ریاکاری شرف
خوب بودن مرد و بودن شد هدف
آب هم آییــنه را گم کرده اسـت
سنگ در دل‌ها تراکم کرده است
تیرگی انبوه شـد پشت سحـر
صبح در آفاق شب شد دربه‌در
نغمه‌های عشق هم خاموش شد
این قلندر بـاز شولاپوش شد
ارغوان روی او کم‌رنگ شد
پرنیانش هم‌نشین سنـگ شـد
خاک را از خار و خس انباشتند
یاس را در کرت شبدر کاشتنـد
نامرادی را دوا در کـار نیست
مـهر دارو در دل بازار نیـست
گـر دلی مجروح گردد از جفا
نیست گلخندی که تا یابد شفـا
نسخه‌ای نو در فـریب آورده‌اند
بوسه، دارویی که پنهان کرده‌اند
در دل این روزگار پرفـسوس
عاشقان را کو پناهی غیر توس
ای شفابخش دل بـیمار ما!
چاره‌ای کن از نگه در کار ما
خیل صیادان که در هر پشته‌اند
آهوان دشـت‌ها را کـشته‌اند
تا نـهد دل در رهت پا در رکـاب
اشک پیش افتاد و دل را زد به آب
سیدعلی موسوی گرمارودی

آشناى غریبان

كاش یك شب باز مهمان دو چشمت می‌شدم
ریزه خوار مشرق خوان دو چشمت می‌شدم
كـاش یك شب می‌گذشتم از فراز چشم تو
گرم گلگشـت خـراسان دو چشمت می‌شدم
كـاش یـك شب می‌سرودم گنبد زرد تو را
فارغ از دنیا، غزلخوان دو چشمت می‌شدم
كاش یك شب می‌نشستم بر ضریح چشم تو
بـاز هـم پـابـند پیمان دو چشمت می‌شدم
صحن و ایوان تو را اى كاش جارو می‌زدم
چـون كـبوترها نگهبان دو چشمت می‌شدم
ضـامن آهـوست چشمان دو شهد روشنت
كـاش آهـوى بـیابان دو چشمت می‌شدم
كاش یك شب معرفت می‌چیدم از چشمان تو
غـرق در دریاى عرفان دو چشمت می‌شدم
كـاش یك شب می‌شدم خیس نگـاه سبز تو
شـاهد اعـجاز بـاران دو چشمت می‌شدم
كاش یك شب نور می‌نوشیدم از چشمان تو
مـی‌درخشیدم، چراغان دو چشمت می‌شدم
سخت شیرین است طعم روشن چـشمان تو
كاش یك شب باز مهمان دو چشمت می‌شدم
رضا اسماعیلی

غریب آشنا

تـو یـادگـار هـفتمین سپیده اى
شـكـوه مـاندنى ترین قصیده اى
اشـارتـى ز بـیـكران روشنى
كـه از دیـار بى نشان رسیده اى
سـتـاره حـریـم سـبز فاطمه
ز بـى نـهـایـت خدا دمیده اى
بـهـار سـبـز بـاغهاى آرزو
امـام قـصـه هـاى ناشنیده اى
گـل نـجـیـب بـاغ آفـرینشى
كـه در دلـم بـهـار آفریده اى
تـو قـلب عاشقان هر زمانه را
بـه لـطف و بخششت خریده اى
تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا
ز هرچه غیر اوست دل بریده اى
زمـهربانى ات، ز دل ستانى ات
چـه نقش ها به لوح دل كشیده اى
مـیـان لالـه هـاى سـرخ آشنا
غریـب آشـنـا! تو برگزیـده اى
ز سـاغـر كرامـت مـحمـدى
زلال نـور مـعـرفت چشیده اى
ز بـاغهـاى بـى زوال سرمدى
سـبدسـبد گـل حضور چیده اى
دلا! ز شـوق لـحـظـه زیارتى
چـه عـاشقانه از قفس پریده اى!
بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم
ز عـشق تو كه روشناى دیده اى
بـه شـام غـربـت سیاه عالمى
طـلـوع فجر هشتمین سپیده اى
نسترن قدرتى

عشق بى نهایت

دل به زیارت تو اوج مى گیرد
اى رضا!
مى آیم به سوى تو
تو اى عشق بى نهایت!
و تو
عاشقانه عقده هاى دلم را مرحمى مى شوى
و هاى هاى اشكهایم
به زیارت تو
از دیدگانم جارى مى شود
اى ملكه دلهاى خسته!
تو جام مرا پر از شراب معنویت مى سازى
و من
عاشقانه نامت را فریاد مى زنم:
اى امام هشتمین!
اى ضامن آهوان رمیده!
تو معیار سنجش صداقت هستى
تو آسمان زلال دلها هستى
* * *
عشق،
پنجره فولادت را معنا مى كند
و دل به زیارت تو اوج مى گیرد
اى ضریح سراسر نور!
با دلى آكنده از صداقتهاى تو
با جامى تهى از عشق
و چشمانى بر گل نشسته
به سوى تو مى آیم
و پرندگان حرمت
عروجت را معنا مى كنند
و عاشقانه دانه از لانه نور برمى چینند
و تو را مى ستایند
اى بزرگ ترین واژه كلام!
تو عروج آسمانى كرده اى
و تمامى زائران ضریحت را
به سوگ عشق نشانده اى
كه همه سینه ها و همه جانها
تو را مى طلبد
اى غریب الغربا!
محبوبه باقرى آزاد

رؤیاى آسمانى

شبى تنها
میان این همه رؤیا
تو را دیدم...
تو را با قامتى زیبا
میان دشتى از گلها
كنارت بحر آبى رنگ
و دستانت پر از گلبوته هاى نور
پر از گلبرگ یاس و سوسن و مریم
و من سر تا به پا حیرت
دلم سنگین از این غمها
از این دنیا
كه ناگه
آهویى رعنا
در آغوش تو شد آرام
صدایى از دل دریا
چنین مى خواند:
به قربان پناه گرمت اى مولا!
تمام صورتم را اشك ها پر كرده بود، آرى
چنین رؤیا مرا واداشت
كه بنویسم:
به قربان پناه گرم تو آقا!
ملیحه طاهرى عمرانى

بوى عطر عشق

تـو مـثـل مـاه تـابون مى درخشى
ز استـان خـراسـون مـى درخشى
تـو خـورشـیـدى و نـورت آفتابه
دل دشـمـن ز نـورت در عـذابـه
تـو مولایـى ، امـامى ، جان فدایت
گـشـوده بـال و پر، دل در هوایت
خراسـون بـوى عطر عـشق داره
امـام هـشتـم اونـجـا شهـریاره
در جـنـت در آن جـا بـاز بـاشه
خـدا آن جـا غـزل پـرداز بـاشه
هـنر آن جا، ادب آن جا، گل آن جا
شراب و عشق و شمع و بلبل آن جا
خـدا جـارى زچـشـم آسـمـونه
زمـیـن بـا اهـل عـالـم مهربونه
امـام هـشـتـمـیـن جـونم فدایت
گـشـوده بـال و پـر دل در هوایت
حـرم زیـبـاتـریـن جـاى جهانه
بـراى هـر كـبـوتـر آشـیـانـه
پـنـاه بـى پـنـاهـان اون امـامه
كـه مـهرش بى حد و لطفش تمامه
شـب آن جـا مـأمن راز و نیـازه
دل پـاكـان ز عـالـم بـى نـیازه
گـل و سرو و سمن مى روید آن جا
زمـان، تن در سحر مى شوید آن جا
امـام اون جـا بـهـار چـارفصله
كه دسـتونش به دست عشـق وصله
سیمین دخت وحیدى

فیروزه ناب

... وچشمانت
فیروزه ناب
چشمه هاى سبز
چونان كبوتران سبزینه پوش گنبد طلا
كه پرواز مى كنند،
و چشم و نگاه تو را
به پنجره فولاد
گره مى زنند
... و دستانت
در نشیب و فراز نیاز
نذر مى كنند
راز عطشناك چشمهایت
مى شكفند،
تو باران مى شوى
آیینه هاى حرم
تو را تكرار مى كنند
و تو
به پاى بوسى عشق مى روى
آن جا كه
نیلوفران قد كشیده اند
و برگ هاشان دست مناجات است
تو سیلى از تمنا مى شوى
تو زیبا
توعذرا
مى شوى
و ادراك ایمان را حس مى كنى
اینك از آن همه سجاده و نیاز
به بار نشسته اى
گل و ریحان در وجودت
جوانه دارند
و ترنم آرزوهایت
قشنگ ترین آوازهاست
عزت خیابانى

خنیاگر آفتاب ضریح

سینه به سینه
به لحظه هاى گرد گرفته شهرمان
كه اشتیاق صیدشان را
در خود مى پرورانیم
ما با وسیع ترین لحظه هاى سبز خویش
در پشت ابتدایى كه نیستیم
در حضور آفتاب گنبد شما
به سان كوه
قطره قطره
جویبار مى شویم
ما
قد سوخته ترین
هیچ یك باغچه هستیم
و دست تبركى از ما
به دیدار سبز شما مصلوب مى ماند
مولاى ما!
خنیاگر آفتاب ضریح شماییم
و به تبرك دیوار باغتان، بوسه مى زنیم
آخر، ما
پلك باغچه مان را
به باغ آفتاب نگشودیم
غریب ما!
اما
شما، غریب نیستید
عریب ماییم
كه روشنایى پنجره هامان را
روشنایى مى طلبیم
* * *