سلام

دوران دانشجوئی برای خیلی از دانشجوها (اگه با اطمینان نخوایم بگیم همه) دوران شیرین و پر خاطره ایه.

دوستان عزیز،دانشجوهای قدیمی و جدید میتونین خاطرات شیرین و تلخ خودتون و تجربه هایی که از این دوران کسب کردین رو اینجا بنویسین تا باقی هم مستفیض بشن

شاد باشین

درپناه خدا

سلام

دوستان خاطرات شما رو خوندم و از بعضی هاشون هم لذت بردم.

من خودم خاطره خاصی تو ذهنم نیست اما دیدم یکی از دوستان در مورد اشتباه کلاس رفتن صحبت کرده بود دیدم بد نیست منم یه چیزی بگم:

من یه بار دیر رسیدم دانشگاه رفتم نشستم سر همون کلاسی که شمارشو تو برنامه کلاشی به ما داده بودند.بعد از اینکه یه کم با کنار دستی هام صحبت کردم متوجه صحبتهای قلمبه و نا مفهوم اونها شدم و فهمیدم که اون کلاس فیزیک 1 نیست بلکه کلاس استاتیک برای دانشجویان فیزیک و ترم بالاتر بود.در همان لحظه استاد سر رسید و چون اون جلسه حل تمرین هم داشتند بنده بلافاصله زدم به چاک.

موفق باشید

با سلام خدمت دوستان

از دوستان میخواهم که هر کدوم خاطره جالبی از خونه دانشجویی دارید برای دیگر دوستان نقل کنید و بفرمائید کدوم شهر بودید

به نام خدا

سلام دوست خوبم.

راستش من که تهرانه دانشگاهم. و نیازی به خوابگاه و خونه ندارم خدا رو شکر.

ولی پای تعریفای خیلی از دوستان نشستم. دوران خوبیه. فرصت بسیار خوبی برای کسب تجاربی که تو زندگی به درد می خوره. مثل آشپزی و نظافت و خرید و ...

تا بعد ...

سلام

من عادت داشتم که ظهر ها تو اتاق بچه ها بخوابم ، یه بار تو اتاق یکی از بچه ها خواب بودم که اون ها تا شب کلاس نداشتن ولی من ساعت 4 کلاس داشتم .

وقتی بیدار شدم دیدم که ساعت 15 :4 و دیر شده سریع رفتم اتاق که لباس بپوشم و برم سر کلاس ولی بچه ها رفته بودن و در اتاق رو هم قفل کرده بودن منم که با شلوار زیر و زیر پوش و بدون جزوه بودم مجبور شدم یه شلوار از این اتاق یه پیراهن از اون اتاق بگیرم و با عجله برم ولی با این اوضاع و تاخیر نیم ساعته حسابی حالم گرفته شد و از اون روز به بعد سعی کردم یا تو اتاق خودم بخوابم یا با خودم کلید و بر دارم ...

محمدرضا خاطرت خیلی باحال بود كلی خندیدم

مرجان خانم خیلی کلکه
البته اینم به خاطر اصفهانی بودنشه
ناگفته نمونه که
حضرت امام جعفر صادق میفرمایند




المومن کیز - مومن باید زرنگ باشه

پیروز باشید

استاد داشت از خاطرات دوران دانشجویی اش یاد می کرد : اون موقع ها که من تو آمریکا دانشجو بودم ، مو داشتم این هواااااااااااااااااا صبح ها با شامپو فلااااااان می شستمش
یکم درس داد
دوباره : اوم موقع ها که من دانشجو بودم ریشام رو تا اینجا بلند کرده بودم مثل خواننده ... شده بودم ..
یهو من با حالت چندش آور : استااااااااااااااااااااااد ، موی بلند با رییییییییییییییییش ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
استاد هیچی نگفت فقط به من زل زد ، سرش رو تکون داد

سلام.
خاطره یمن روز اول شکل گرفت.
شاید بهم بخندین ولی من بسیجیم البت از نوع بی کارت و چفیه اش.
مهندسی برق قبول شده بودم.
وقتی اون روز پیراهن سفیدم رو تنم کردم وضو گرفتم و قلمم رو با دفتر خاطراتم برداشتم که راهی بشم که خیلی واسم جدید بود...
از خونه تا دانشگاه به این فکر می کردم دارم پا به چه دنیای پر از اطلاعات و پر از دانایی و فهم و اینا می ذارم...
خلاصه رسیدم به سر در دانشگاه و سرم رو که بالا گرفتم یک موجود عجیب غریب دیدم که اسمش نگهبان بود ولی خداییش اگه همین محمد طاها داداش کوچیکه ی دوستم بهش یه پخ بزنه در می ره...
دم در دانشگاه اول فکر کردم جا رو اشتباه اومدم ... می دونید چرا؟! اخه فکر کردم اینجا ازین فضای سبزها ست که بعضی وقتا مردم کرایه می کنند واسه عروسی و جشن خانوادگی شون... هفت نه نه تا تابلو نقاشی متحرک وارد دانشگاه شدن و به ده یا پانزده تای دیگه پیوستند و....راستش تو اون شرایط من 4 قدم عقبکی برگشتم گفتم نکنه اینجا عروسی هست که هم نگهبان ازم کارت شناسایی خواست هم اینا این طور بی کنترل رفتن داخل...برگشتم تو مغازه یه ابمیوه جاتون خالی زدیم ...ساندیس هم بود روش نوشته بودم نکتار شش میوه.
خلاصه دوباره رفتم از نگهبان پرسیدم : حاجی اینجا دانشگاهه؟! نگهبان با اون چهره ی معصومش اخمو نگام کرد : جوونم؟! مگه تابلو رو نخوندی؟! ...خب جا خوردم سرم انداختم پایین د برو که رفتی....
جهت فلش ها منو برد همون جایی که ثبت نام بود....ولی همش دنبال ماشین عروس بودم...چون هنوز باورم نمی شد که اینجا دانشگاهه.
تا اینکه چشمم افتاد به یک انسان...راستش از عینک و کتاب های زیر بغلش و موهای ریخته و سفیدش فهمیدم استاد هستش....رفتم جلو هنوز دهنم وا نشده بود گفت ....دانشو جدیدی ؟! گفتم بله....گفت برو اون ساختمون وقت منم نگیر.
خندم گرفت...داشتم می رفتم سمت ساختمون ثبت نام یکی دیگه مثل خودم اومد فکر کردم محل ثبت نام می خواد بپرسه...ذزتی گفتم...ساخمون ثبت نام اونجا ست....یارو کف کرد گفت ساعت چنده؟! حسابی ضایع شده بودم گفتم 10.5 ....گیج و منگ بودم یهو دیدم یه صف درست شده اوههه به چه درازی فکر کردم صف روغن کوپنیه...رفتم جلوتر دیدم نه خیر اینجا همون جاست که من باید باشم....
ثبت نام هم به خیر گذشت رفتم یه جا خلوت به خاطره امروز نوشتن که چند فروند رند عالم سوز اومدند و خلوت ما رو خط خطی کردن و باز من به مسجد پناه بردم....
یا حق

نگو كه دلمو باز هوایی كردی

چه دورانی بود 

چه زود گذشت