تبیان، دستیار زندگی

سخن زین العابدین به هنگام دفن پدر

در جریان دفن پیکر مقدس حضرت امام حسین، علیه‏السلام، آمده است که فرزند داغدارش، حجت خدا، علی بن الحسین، علیه‏السلام، پس از آنکه جسد مبارک را وارد قبر نمود، گونه‏ی مبارک خود را بر گلوی مقدس پدر نهاد و با چشم گریان فرمود:
طوبی لأرض تضمنت جسدک الشریف اما الدنیا فبعدک مظلمة و الاخرة بنورک مشرقة أما الحزن فسرمد و أما اللیل فمسهد حتی یختار الله لاهل بیتک دارک التی انت مقیم بها و علیک منی السلام یابن رسول الله و رحمة الله و برکاته؛ " 1 " خوشا به حال زمینی که پیکر شریف تو را در آغوش گرفته است، این دنیا بعد از تو تیره و تار است ولی آخرت، به نور تو تابندگی دارد، اما حزن و اندوه ما بعد از تو دایمی و مستمر است و شبها را با بیداری باید به صبح آوریم تا آن زمان که خداوند، سرمنزلی را که تو مقیم آن شده‏ای، برای اهل بیت و خاندانت اختیار کند. ای زاده‏ی رسول الله، سلام و رحمت خدا و برکات او بر تو باد.
هر یک از جملات زیبای حضرت امام زین العابدین، علیه‏السلام، در ارایه‏ی سیمای نورانی سید و سالار شهیدان، حضرت حسین بن علی، علیه‏السلام، نقش مؤثر و اثر مخصوص به خود دارد؛ طوبی لأرض تضمنت جسدک الشریف؛ خوشا بحال آن قطعه زمینی که پیکر پاک تو را در بغل گرفته است.
چه لطیف و زیبا جمله و مطلبی است؛ راستی قبر امام حسین چه شرفی دارد و آن قطعه‏ی از خاک، چه سرافرازی پیدا کرده و چه گوهر گرانبهایی را در خود جا داده است!! کدام گنج می‏توانست این قدر بها به آن زمین بدهد، که بدن مطهر امام حسین، علیه‏السلام، داد؟!
اما الدنیا فبعدک مظلمة؛ دنیا بعد از تو تاریک و ظلمانی است.
حسین نور خدا در زمین است و چون او از دنیا برود، نوری برای آن نیست، نورانیت جهان هستی از وجود پاک و مسعود امام حسین است، اگر حسین نباشد، دنیا نور ندارد، دنیا یکسره سیاهی و ظلمت و تاریکی خواهد بود، حسین با رفتن خود دنیا را تیره کرد و جهان را ظلمانی نمود.
والاخرة بنورک مشرقة؛ ولی آخرت، با نور حسین نورانی گردید.
امام حسین با رفتن به جهان دیگر و قدم نهادن به سرای ابدی، آن عالم را روشن گردانید و نورانی ساخت، آخرت از این کانون نور، تابان شد و صفای خاصی به خود گرفت.
أما الحزن فسرمد؛ حزن و اندوه داغ تو و غصه و ناراحتی فراق و جدایی و از دست دادن تو ای پدر، قطع شدنی نیست و تمام نخواهد شد، بلکه این اندوه، اندوهی ثابت، مستمر و همیشگی می‏باشد.

راستی فقدان چه کسی این همه حزن و اندوه ببار می‏آورد؟ هر عالمی، هر فقیهی، هر رهرو یا مصلحی، یا صاحب مکتبی، اگر فقدان او غمی را ایجاد کرده باشد، با گذاشتن چند روزی، آن غم و اندوه کم می‏شود و بالمآل تمام می‏گردد، اندوه فقدان وزنه عظیم عالم هستی که تمام جهان وجود و مظاهر خلقت، طفیل وجود اویند، تمام شدنی نیست و پایان پذیر نخواهد بود و آن وجود بی‏بدیل امام حسین، علیه‏السلام، است.
و أما اللیل فمسهد؛ شبها در فراق تو و در حسرت داغ تو با بیداری سپری می‏شود.
میلیونها و میلیاردها انسان اگر بمیرند، موجب از بین رفتن خواب دیگران نمی‏شود و اگر یک شب در موردی خواب به چشمانشان نیاید، شبهای بعد به راحتی می‏خوابند و استراحت می‏کنند.
کسی که به فرموده‏ی زین العابدین، علیه‏السلام، اندوه فقدان و از دست دادنش آنقدر عظیم و سنگین است که خواب را از چشم آشنایان و نزدیکان و خاندان و دوستانش می‏برد، حضرت امام حسین، علیه‏السلام، است که سوز دل و آه و افسوس و یاد خاطره‏های شیرین او خواب را از چشمان انسان می‏برد و آدمی را به سوگ و ماتم می‏نشاند.
در جمله‏ی حتی یختار الله لأهل بیتک دارک... این معنا افتاده که این غم بزرگ و اندوه جانکاه، همواره باقی است و تا زمان مرگ وی از انسان

  منبع

اللهم عجل لولیک الفرج

سکوی معراج

قال الصادق علیه السلام:

من اتی قبر الحسین علیه السلام عارفا بحقه کتبه الله عز و جل فی اعلی علیین.

امام صادق علیه السلام فرمود: هر کس که به زیارت قبر حسین علیه السلام نایل شود و به حق آن حضرت معرفت داشته باشد، خدای متعال او را در بلندترین درجه عالی مقامان ثبت می کند .

من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص .581

اللهم عجل لولیک الفرج