تبیان، دستیار زندگی

حضرت محمد (ص):

دلتنگ نباش، زیرا تو را از دنیا و آخرت غافل می کند.

" اللهّم صلّ علی محمّد و آل محمّد"

با سلام
این حدیث ها را حفظ نیستم ولی خوبه که شما حفظ کنین :

امام على علیه‏السلام :

اَطیَبُ العَیشِ القَناعَةُ؛

خوش‏ترین زندگى، زندگى با قناعت است.

(غررالحكم، ح 2918)

امام على علیه‏السلام :
مَنِ اقتَصَرَ عَلى بُلغَةِ الكَفافِ فَقَدِ انتَظَمَ الراحَةَ وَ تَبَوَّأَ خَفضَ الدَّعَةِ؛

هر كس به مقدار كفایت، قناعت كند، آسایش مى‏یابد و براى خویش زمینه گشایش فراهم مى‏كند.

(نهج البلاغه، حكمت 377)

امام على علیه‏السلام :

مِن شَرَفِ الهِمَّةِ لُزومِ القِناعَةِ؛

پایبندى به قناعت، از والایى همّت است.

(غررالحكم، ج6، ص44، ح9435)

امام صادق علیه‏السلام :
حُرِمَ الحَریصُ خَصلَتَینِ وَلَزِمَتهُ خَصلَتانِ: حُرِمَ القَناعَةَ فَافتَقَدَ الرّاحَةَ وَحُرِمَ الرِّضا فَافتَقَدَ الیَقینَ؛

حریص از دو خصلت محروم شده و در نتیجه دو خصلت را با خود دارد: از قناعت محروم است و در نتیجه آسایش را از دست داده است، از راضى بودن محروم است و در نتیجه یقین را از دست داده است.
(غررالحكم، ج3، ص330، ح4634)

امام على علیه‏السلام :

اِنتَقِم مِنَ الحِرصِ بِالقَناعَةِ كَما تَنتَقِمُ مِنَ العَدُوِّ بِالقِصاصِ؛

از حرص، با قناعت انتقام بگیر، چنان كه با قصاص از دشمن انتقام مى گیرى.

(كافى، ج2، ص138، ح3)

امام على علیه‏السلام :
لَو لاخَمسُ خِصالٍ لَصارَ النّاسُ كُلُّهُم صالِحینَ: أوَّلُهَا القَناعَةُ بِالجَهلِ، الحِرصُ عَلَى الدُّنیا، وَالشُّحُّ بِالفَضلِ، وَالرِّیاءُ فِى العَمَلِ وَالعجابُ بِالرَّىِ؛
اگر پنج خصلت نبود، همه مردم جزوِ صالحان مى شدند: قانع بودن به نادانى، حرص به دنیا، بخل ورزى به زیادى، ریاكارى در عمل، و خود رأیى.
(غررالحكم، ج2، ص451، ح3260)

امام على علیه‏السلام :
مَنِ اقْتَصَرَ عَلى بُلْغَةِ الْكَفافِ فَقَدِ انْتَظَـمَ الرّاحَةَ وَ تَبَوَّاَ خَفْضَ الدَّعَةِ؛

هر كس به اندازه‏اى كه او را كفایت مى‏كند، قناعت كند، به آسایش و نظم مى‏رسد و در آسودگى و رفاه منزل مى‏گیرد.

(نهج البلاغه، حكمت 371)

امام باقر علیه‏السلام :
مَثَلُ الْحَریصِ عَلَى الدُّنْیا مَثَلُ دودَةِ القَزِّ: كُلَّمَا ازْدادَتْ مِنَ القَزِّ عَلى نَفْسِها لَـفّـا كانَ أَبْعَدَ لَها مِنَ الْخُروجِ حَتّى تَموتَ غَمّا

حریص به دنیا، همانند كرم ابریشم است كه هر چه بیشتر دور خود مى‏تند، خارج شدن از پیله بر او سخت‏تر مى‏شود، تا آن‏كه از غصه مى‏میرد.
كافى، ج 2، ص) 316(ح 7