تبیان، دستیار زندگی

با یاد دوست 

اصفهان از قدیم الایام به سبب ویژگی های خاص خود، همواره مورد توجه ادیبان و سیاحان ایرانی و غیرایرانی بوده است. تا آنجا که حتی ردپای اصفهان را می توان در افسانه های قدیم دنبال کرد.  

علاوه بر شاعران و نویسندگان ایرانی که در نوشته های منظوم و منثور خود از اصفهان به عنوان منبع الهام برای خلق آثار ادبی بهره برده اند یا در باب آن گفته اند و نوشته اند، سیاحان غیرایرانی بسیاری، بخصوص از اروپا در دوران های مختلف به این شهر سفر کرده و ضمن خلق سفرنامه های درخورتوجه، اصفهان را همچون بسیاری دیگر از عناصر خاص و قابل توجه فرهنگ شرق، به اهالی مغرب زمین معرفی کرده اند.

شهر من ای قبلگه عارفان
کعبه عشاق جهان اصفهان
همچو تو شهری،به جهان شهر نیست
چون تو عروسی به همه دهر نیست
با تو که دنیای هنر پروری
کس نتواند که کند پروری
زنده کند مامک عاشق ز رود
زنده تویی تا که بود زنده رود

اصفهان شهر آب و آیینه، مظهر نقش های دیرینه

اصفهان شهر مرد میناکار، قاب های مسین و نقش و نگار

برکت سفره ی قلمکاری، خاتم و تکه تکه دلداری

جام فیروزه فام گنبدها، طرح اسلیمی های نرم و رها

اصفهان شهر نای پر آواز، شهر مردان با غزل دمساز

شهر خواجو و همنشینی آب، زنده رود روان و مردم ناب

اصفهان را نیمه خوانند از جهان
صد جهان من دیده ام در اصفهان
سرزمینی نیک فر و با شکوه
مردمانش برتر از شیـر ژیان
تا کنار زنده رودش پا نهی
زنده خواهی کرد هم روح و روان
تخت پولادش زمینی بس نکوست
بابی از ابواب ، در خُلد جَنان
ای دل ار خواهی روی اندر بهشت
تو بیا یک دم نشین در اصفهان
( محسن سمرقندی)

به مناسبت روز نکوداشت اصفهان تقدیم به تمام نصف جهانیهای گرامی و خوش ذوق

«شمس الشعرا سروش اصفهانى»

چونکه نشینی به لب زنده رود         نیک نظر کن به روان آب رود

نیک نگهدار همیــــــن آب پاک          گرنبود مرگ رسد آنجه بود

از ذوق و قریحه ی عالی شما بسیار سپاسگزارم

امیدوارم همیشه از آب و هوای شهر خوبمون اصفهان لذت ببرید و زیر سایه سار مهربان خدای پاك باشید

احمد جمشیدی
باشد ز بسكه روحفزا اصفهان ما پیوسته شاد باشد از آن جسم و جان ما

تنها نه باغ و بیشه ما سبز و خرم است پر از گل است باغچه و بوستان ما

یك لكه ابر دیده نبیند به روى شهر آئینه وار جلوه كند آسمان ما

یك عمر در نظر بودش خاطرات خوش روزى مسافرى شد اگر میهمان ما

برند گوى لطف و ملاحت به روزگار از گلرخان روى زمین گلرخان ما

در كام خضر خون شود آب بقا اگر در زنده رود بنگرد آب روان ما

مى ‏گویم این كلام و برآیم ز عهده ‏اش باشد عروس كشور ما اصفهان ما

جمشیدى از هواى فرح بخش اصفهان چون زنده رود صاف و روان شد بیان ما

دیشب زتهرون اومدم خسته و نالون اومدم

هر چی بوگوی پكر بودم پشیمون از سفر بودم

از سر گرفته تا به پام خورد و خمیر بود همه جا

یه هفته پیش با دلخوشی گفتم به خود كه چكشی

یه سری به تهرون می زنم خب همه جاشا می بینیم

سیروسیاحت می كونم آ استراحت می كونم

دلم یه قدری وا میشه از رنجی كار رها می شه

از رفقای تهرونی از خویشاقو مای جون جونی

یه دیدنی بجا كونم حاجتی دل روا كونم

خدای یكتا می دونه كه پاك شدم من دیوونه

یه حاجتم روا نشد یه دردی من دوا نشد

یه تهرونی شلوغی بود شهر شلوغ پلوغی بود

هرجا كه آدم پا میذاشت فقط یه زرق وبرقی داشت

اسبابی گول بود همه جاش وه تله پول بود همه جاش

خیابوناش غلغله بود كوچاش پر از ولوله بود

آدم تواونجا لول می زد ماشین و دوچرخه وول می زد

از اون همه ماشین چه سود یه تاكسی خالی نبود

صفی اتوبوس سوار شدن از اینجا بود تا جوشقون

هر كی روان تو صف می شد وقتی خوشش تلف می شد

یه اتوبوس كه می رسید صد تا آدم توش می طپید

اون ماشینای پر زدود جونا را به لب رسونده بود

یه روز تو یه خیابوناش روان بودم یواش یواش

یه جیب بری جیبمو برید جیبم برید و ورمالید

یكباره اونجا لات شدم بی پول و سور و سات شدم

ساعتی نازنینمو دقیق و وقت بینمو

فروختم و با چند تومن خودما رسوندم به وطن

وقتی به منزل رسیدم این سخن از دل شنیدم

قربونی اصفهونمون شهر پرآب و نونمون

زندگی توش چه آسونه راحتی جونی انسونه

هر كی تواون مكون داره هر چی بخواد تو اون داره

این شهری شهری زندگی جون میده بهر زندگی

اكبر جمشیدی

با سلام

ممنون از yalda_salehi عزیز به خاطر این شعر بسیار زیبا با لحجه شیرین اصفهانی

 خجندى - صدرالدین عبداللطیف

 نقاط دلگشاى اصفهان

 ای كه از لطف روح رامانى   از تو در رشك آرزو مانى

 نقش بندى و دلگشائى تو   روح محضى و جان فزایى تو

 اى تواناى ناتوان كه توئى   وى جهان و جهان جان كه توئى

 شكل جسمى و رنگ جان دارى   بوى باران اصفهان دارى

 اصفهانا در آرزوى توام   گشته انده فزون و شادى كم

 عكس شكلت بخواب مى ‏جویم   زنده رودت در آب مى ‏جویم

 مار بینت كه نسخه ارم است   آفتاب اندرو درم درم است 

 هر یك از باغ هاى صد بیشه   گم شده در میانش اندیشه

 هر كه اكنون به با كاران است   گونگه دار جا كه كارانست

گرد هم شرح میوه زشت بود   مختصر میوه بهشت بود

 اى چو سیم مذاب زرین رود   اصفهان پرنوا شده ز تو رود

 كشته عین زندگى در جى   فى مجاریك كل شیى حى