تبیان، دستیار زندگی

کاریکلماتور یعنی کاریکاتوری که با کلمات به ثبت می رسد .
کاریکلماتور نامی است که احمد شاملو بر نوشته‌های پرویز شاپور گذاشت. این کلمه ابتدا در سال ۱۳۴۷ در مجله خوشه به سردبیری شاملو به کاربرده شد و حاصل پیوند «کاریکاتور» و «کلمه» است. به نظر شاملو، نوشته‌های شاپور کاریکاتورهایی است که با کلمه بیان شده‌است.

حالا نوبت شما دوستان گرامی است که کاریکاتورهای خود را با کلمه بیان کنید.

 ویزای سفر افكارم را رؤیاها صادر می كنند .

 بعضی ها تند می نویسند و بعضی ها آرام می خوانند .

 بعضی از قدرتها حقوق بشر را به حساب حقوق حیوانات واریز می كنند .

 آكواریوم، منوی زنده غذای گربه هاست .

 بعضی ها تو دلتان را خالی می كنند و بعضی ها زیر پایتان را .

 آدم خوشبخت جز آنچه برایش مهیاست، آرزو نمی كند .

 چون ریاضی بلد نبود، دیگران را به حساب نمی آورد

در كودتای كلمات، كاریكلماتور به حكومت رسید .

۲- زندگی بدون عشق مثل بیژامه بدون كش است .

۳- پرسپولیسی ها عاشق چراغ قرمزند .

۴- بعضی ها رو دست ندارند و بعضی ها زیر دست .

۵- چشمانش آیفون تصویری مغزش بود .

۶- كشاورز ناشی، بادمجان را زیر چشم می كارد .

دیوانه ها همیشه در مصرف عقل صرفه جویی می كنند.

برای اینكه حرفی را زیر سبیلی رد نكند سبیلش را تراشید.

 ضربان قلب همه نژادها با یك ریتم می زند.

 بعضی از نگاه ها، صدای قشنگی دارند.

 آنهایی كه بلند فكر می كنند،هیچ وقت كوتاه نمی آیند.

با كاریكلماتور یخ زندگی آب می شود.

 بعضی نگاهشان را عوض می كنند و برخی عینكشان را.

 به دانشگاهی كه مدركش را «هوایی» بدهد، «هاوایی» می گویند.

 هیچ كس آنجا كه باید باشد نیست، شما كجایید؟

شخصیت های داستان علیه نویسنده توطئه كردند.

سطل زباله در اثر مسمومیت غذایی درگذشت.

با شوهرش مثل کتاب رفتار میکرد،معمولا فصلهای تکراری و خسته کننده را نمی خواند.

چون دستش کج بود دکتر دستور فیزیوتراپی داد.

 شیر بز بز قندی شیرین است.

 بعضی ها قانون را خم میکنند وبعضی ها میشکنند .

غنچه ای که شکوفا نمی شود ، بهار را در خود احتکار کرده است.

وقتی صدایم را بلند می کنم ، کمر سکوتم رگ به رگ می شود.

یه نفر دلشو می بازه ، مربی اش رو از کار برکنار می کنه.

یکی از خوشحالی بال در میاره ، شکارچی شکارش می کنه.

یکی حواسشو جمع می کنه ، می بره جای دیگه پهن می کنه.

حواسم که پرت شد ، شیشه همسایه شکست.

روی زبانم وازلین مالیدم تا زبانی چرب و نرم داشته باشم.

به گلخانه رفتم تا یک بوته ی فراموشی بخرم.

یک کدو تنبل خریدم و آنرا به کلاس تقویتی فرستادم.

برای اینکه سر بسته حرف بزنم ، سرم را دستمال بستم.

کفشم را در نمی آورم چون می ترسم کسی پا تو کفشم کند.

سلام. ببخشید می خواستم بگم که این تاپیک خیلی پر حجمه. اگه میشه یک بحث جدید رو در ادامه همین بحث به پا کنید. همه مواافق؟؟؟؟

انسان ها ممکن است که با شادی به هم نزدیک شوند ولی با درد در هم فرو می روند .