تبیان، دستیار زندگی

امام صادق (ع) : هيچ رگي زده نشود و پايي به سنگ نخورد و سردرد و مرضي پيش نيايد مگر به جهت گناهي .

أما إنه ليس من عرق يضرب و لا نكبة و لا صداع و لا مرض الا بذنب .

امام سجاد (ع) : اي آن كه ياد او ( به زبان و دل و اندام مانند قرآن خواندن و انديشه در مخلوقات و نماز بجا آوردن ) براي ياد كنندگان شرافت و بزرگي است ( نه آن كه بر او منتي داشته باشند ) و اي آن كه سپاسگزاري او سپاسگزاران را پيروزي ( بر نعمتها ) است ، و اي آن كه فرمانبرداري او فرمانبرداران را رهايي ( از بدبختي دنيا و آخرت ) است ، بر محمد و آل او درود فرست ، و دلهاي ما را به ياد خود از هر يادي و زبانهامان را به سپاس خود از هر سپاسي و اندامهامان را به طاعت خود از هر طاعتي به كار آر ( اين مقامي است كه آن را فنا در خدا مي نامند ، و رسيده به اين مقام در عالم وجود و هستي جز او چيزي نمي بيند ، زيرا هستي در نظرش اوست ، نه جز او ، چون از عالم كثرت تجاوز كرده و آن را پشت سر انداخته و از آن فراموش نموده ، و معني وحدت وجود همين است ، نه آن كه خداي تعالي با همه متحد است كه محال و كفر است )

يا من ذكره شرف للذاكرين ، و يا من شكره فوز للشاكرين ، و يا من طاعته نجاة للمطيعين ، صل علي محمد و اله ، و اشغل قلوبنا بذكرك عن كل ذكر ، و السنتنا بشكرك عن كل شكر ، و جوارحنا بطاعتك عن كل طاعة .

امام علی (ع) : کسيکه دندان خشم را بخاطر خدا تيز کند توانائی بر کشتن سردمداران کفر پيدا مي کند .

174 - وقال [ع ] : من احد سنان الغضب لله قوی علی قتل اشداء الباطل

امام علی (ع) : هنگامي که از چيزی زياد مي ترسی خود را در آن بي فکن که [ گاه ]آن ترس از خود آن چيز سختتر است .

175 - وقال [ع ] : اذا هبت امرا فقع فيه ، فان شده توقيه اعظم مما تخاف منه

امام سجاد (ع) : و اگر براي ما فراغتي از كارها مقدر نموده باشي پس آن را با سلامتي ( از آفات ) قرار ده كه در آن ( از انجام اوامر تو چشم نپوشيده ) گناهي ما را درنيابد و خستگي به ما رونياورد تا فرشتگان نويسنده بديها با نامه اي خالي از ياد گناهانمان و نويسندگان نيكيهاي از ما بر اثر آنچه نيكيهامان نوشته اند شادمان برگردند

فان قدرت لنا فراغا من شغل فاجعله فراغ سلامة لا تدركنا فيه تبعة ، و لا تلحقنا فيه سئمة ، حتي ينصرف عنا كتاب السيئات بصحيفة خالية من ذكر سيئاتنا ، و يتولي كتاب الحسنات عنا مسرورين بما كتبوا من حسناتنا.

امام صادق (ع) : گناه ، بنده را از روزي محروم مي كند .

ان الذنب يحرم العبد الرزق .

امام صادق (ع) : هرگاه مردي گناه كند ، در دلش نقطه سياهي برآيد ، پس اگر توبه كند محو شود ، و اگر بر گناه بيفزايد ، آن سياهي افزايش يابد تا بر دلش غالب شود ، سپس هرگز رستگار نشود .

اذا ذنب الرجل خرج في قلبه نكتة سوداء ، فإن تاب انمحت و إن زاد زادت حتي تغلب علي قلبه فلا يفلح بعدها أبدا .

امام سجاد (ع) : و هنگامي كه روزهاي زندگاني ما سپري شد و اوقات عمرمان به سر رسيد و دعوت تو كه از آن و از پذيرفتنش چاره اي نيست ما را احضار نمايد ، پس بر محمد و آل او درود فرست ، و پايان آنچه نويسندگان كردارهامان براي ما ( روز قيامت ) مي شمارند توبه پذيرفته شده قرار ده كه پس از آن ما را بر گناه كه بجا آورده و نافرماني كه كرده ايم باز نداري ( و توبيخ و سرزنشمان فرمايي )

و إذا انقضت ايام حياتنا ، و تصرمت مدد اعمارنا ، و استحضرتنا دعوتك التي لابد منها و من اجابتها ، فصل علي محمد و اله ، و اجعل ختام ما تحصي علينا كتبة اعمالنا توبة مقبولة لا توقفنا بعدها علي ذنب اجترحناه ، و لا معصية اقترفناها .

امام علی (ع) : وسيله رياست سعه صدر است .

176 - وقال [ع ] : آله الرياسه سعه الصدر

امام علی (ع) : گنهکار را بوسيله پاداش دادن به نيکوکار تنبيه کن .

177 - وقال [ع ] : ازجر المسی ء بثواب المحسن