تبیان، دستیار زندگی

سلام من به محــــرم به شـــور و حـال عیـانـش
سلام من به حســـــیـن و به اشک سینه زنـانش

سالهاست که جرعه ای نوشیدنی گوارا که می نوشم زیر لب زمزمه می کنم فدای لب تشنه ات یا سید و سالار شهیدان عالم و هر جا سخن از مظلومیت است فقط یاد و خاطر توست که در ذهن جاریست و این گونه به من آموختند که هر حاجتی داشتم با عجز و سوز دل از تو بخواهم که اجابت کنی که به یقین در عین صلاح پاسخ خواهی گفت. ایمان واثق دارم بر این که خنده کنان می رود روز جزا در بهشت، هرکه به دنیا کند گریه برای حسین.

باز محرم آمد و باز عاشقان تو گریانند و اشک ریز برای تو یا ابا عبد الله الحسین(ع)
اما؟!!!
اما چه می شود مرا این روزها؟
که بیقرارم، با گمانی که چنگ انداخته در اندیشه ام و شبهه ای مرموز که ریشه دوانده در دلم؟!!!

که اگر در کربلا بودم چه می کردم؟ کوفی می شدم یا نامم در لوح ملکوتی شهدای کربلا ثبت می شد؟ از بیم و هراس حفظ جان ، خود را به خویشتن خویش می سپردم یا خود را سپر شمشیر و نیزه ها می کردم در دشت نینوا؟ تشنه جرعه ای آب می بودم یا تشنه نوشیدن شهد شهادت؟ آخر خدایا چگونه محک بزنم خود را که اگر بودم با حسین بودم از دل و جان یا...؟

قرار بود این‌جا بیشتر برایت بنویسم مولایم، آقا جان... ای حسین شهید!
اما اشک‌هایم زودتر از این قلمِ خسته دست به کار شدند و تمام گفته‌ها و ناگفته‌ها را بر تن کاغذ حک کردند. همه‌ی حرفم و تمام مستی ام؛ فدای تو تمام هستی ام.
و تنها کاری که می توانم اکنون انجام دهم آن است که با تمام دوستان مجازی در انجمن های تخصصی تبیان هم پیمان شویم و به محضر تو عهد ببندیم که رهرو راه تو باشیم و کاری نکنیم که جزء گروه ملعون  "... شایعت و بایعت و تابعت علی قتله" باشیم تا در قیامت شفیعمان باشی. پس همه با هم یکصدا بگوییم: انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم و ولی لمن والاکم و عدو لمن عاداکم

 

عالم همه محو گل رخسار حســــین اسـت
ذرات جهان درعجب از کار حســــین اســـت
دانی که جرا خانه ی حق گشته سـیه پوش
یعنی که خدای تو عـزادار حســـــــین است

 

 

گفتا مولا من حسینم من حسینم
از سر و از عترت و دولت گذشتم
کز مقام خود به ذات سرمدی از سر گرفتم

گر تو می بینی شدم من شافع روز قیامت
این شفاعت را من از خون علی اصغر گرفتم

ذبح عشق

ساقیا آمد محرّم ماه خون

ماهِ سرمستی زشُرب سُرخ گون

ماه عُشّاقِ به خون غلطانِ حق

« کُنتُ کنزاًمَخفیا »،سلطانِ حق

دَکّه ی ماتم به پا در ذبحِ عشق

تعزیت برما؛خدا! در ذبح عشق

درشهادت عشق معنا می شود

کربلا « اِنّا فَتَحنا» می شود

معنی عشق ازحسین آموختیم

درفراقش باشهیدان سوختیم

در قیام ودر رکوع و درسجود

باشهادت عشق رامعنا نمود

#

عشق یعنی انتخاب خط خون

درمصاف ظالمانِ پست دون

عشق یعنی درگذشتن ازهوس
استعانت ازخدا درهر نفس

باشهادت لاله ی پرپر شدن

حامیِ نشکستن ساغر شدن

آن جوانانِ بنی هاشم همه

عون وجعفر بی ریاو واهمه
#

عشق یعنی خامشی دراضطراب

تــشـنه بگذشتن از آن شَطِّ پُرآب

عشق یعنی با اَدب نزد حسین

تیردرچشمت بود، نوردوعین

خجلت از دستی که آب آورنشد

آب آوردی ولیکن بر نشد

#
عشق یعنی چون علی اکبر شدن

شبه پیغمبر به خون پیکر شدن

تا بگویدای پــدر من اکبــرم

شــوق دیــدار خدا اندر سرم

جان چه باشدتاکنم قربان او

سرنهم برطاعت و فرمان او

می زندشمشیرحق همچون علی

جد مظلومش امام مُنجلی

یادِحیدرزنده می دارد به جنگ

تا نباشد زیربارونام ِننگ

تادرآغوش شهادت جان دهد

حجله ی خود را سروسامان دهد

عشق یعنی چون علی اصغر شدن

برسر دست پدر پرپر شدن

پای کوب و شادباش وهلهله

وقت جان دادن به تیر هرمله

بشکفدازگوش تا گوشش چوگل

باصدای طبل و شیپور ودُهُل

آخرین سربازبابا خنده کرد

صحنه ی عشق خدا را زنده کرد

#

زد پدرفریاد کای نامحرمان

خودنمی خواهم زنامردان امان

یک جَوِغیرت اگراندرشماست

وای؛ آلُ الله اندرخیمه هاست

پس نمودی سجده درمحراب خون

در دَمِ مدهوشی وعشق وجنون

ذبح شد خون خدا دردرکربلا

شد سرنی لاله ها درنینوا

عشق یعنی تالی قرآن شدن

برسر نی قاری قرآن شدن

صوتِ آیاتِ خدا درطشت زر

ها طراود از دو لبهایش دُرَر

می زند ملعون بدان لب خیزران

تا نیاید صوتِ خوش الحان ازآن

عشق یعنی : اَلََّـذینَ یُـؤمِنـون!

بذل مال وبذل جان وبذل خون
#

عشق یعنی زینب زهرا شدن

شاهد ذبح برادرها شدن

آمدن تا آن وداع آخرین

با امام خودحسین آن شاه دین

دیدنِ آن ذوالجنای غرق خون

کایـدازمـیـدان وزینـش واژگــون

عشق یعنی بوسه برحنجرزدن

حنجر ببریده را گل بر زدن

پا به پای کربلا وبعداز آن

دراسارت خارچشم دشمنان

تا پرستاری کند دینِ خدا

پیکرمجروحِ آئین خدا

کوه صبرواستقامت زینب است

شافع روزقیامت زینب است

استفاده باذکرصلوات ودرج منبع آزاد است

بسیار عالی است

آنطون بارا (اندیشمند مسیحی): اگر حسین از آنِ ما بود، در هر سرزمینی برای او بیرقی بر می‌افراشتیم و در هر روستایی، برای او منبری برپا می‌كردیم و مردم را با نام حسین به مسیحیّت فرا می‌خواندیم.

جرج جرداق (دانشمند و ادیب مسیحی)
وقتی یزید، مردم را تشویق به قتل امام حسین(ع) و مأمور به خون‌ریزی تشویق می‌‌كرد، آن‌ها می‌گفتند: چه مبلغی به ما می‌دهی؟ امّا انصارحسین(ع) به او گفتند: ما با تو هستیم و اگر هفتاد بار كشته شویم، باز می‌خواهیم در ركابت جنگ كنیم و كشته شویم

تاملاس توندون (رئیس سابق كنگرة ملّی هندوستان)
این فداكاری‌های عالی از قبیل شهادت امام حسین(ع)، سطح فكر آدمی را ارتقاء بخشیده، و شایسته است خاطرة آن همیشه باقی بماند و یادآوری شود.

بنت الشاطی (نویسندة معروف مصری)
زینب، خواهر حسین‌بن علی، لذّت پیروزی را در كام ابن زیاد و بنی‌امیّه خراب كرد و در جام پیروزی آنان قطرات زهر ریخت. در همة حوادث سیاسی پس از عاشورا همچون قیام مختار و عبدالله بن زبیر و سقوط دولت امویّان و برپایی حكومت عباسیّان و ریشه دواندن مذهب تشیّع، زینب ـ قهرمان كربلا ـ نقش برانگیزاننده داشت.

عباس محمود عقّاد (نویسنده و ادیب مصری)
جنبش حسین، یكی از بی‌نظیرترین جنبش‌های تاریخی است كه تاكنون در زمینة دعوت‌های دینی یا نهضت‌های سیاسی پایدار گشته است... دولت اموی پس از این جنبش، به قدر عمر یك انسان طبیعی، دوام نیاورد و از شهادت حسین تا انقراض آنان بیش از شصت و اندی سال نگذشت.

چارلز دیكنز (نویسندة معروف انگلیسی)
اگر منظور حسین، جنگ در راه خواسته‌های دنیایی بود، من نمی‌فهمم چرا خواهران و زنان و اطفالش به همراه او بودند؟ پس عقل چنین حكم می‌كند كه او فقط به خاطر اسلام فداكاری خویش را انجام داد.