تبیان، دستیار زندگی

اولین عملیاتی بود که شرکت می‌کردم.

بس که گفته بودند ممکن است موقع حرکت به سوی مواضع دشمن، در دل شب عراقی ها بپرند تو ستون و سرتان را با سیم مخصوص از جا بکنند، دچار وهم و ترس شده بودم.

ساکت و بی‌صدا در یک ستون طولانی که مثل مار در دشتی صاف می‌خزید، جلو می‌رفتیم.

جایی نشستیم.

یک موقع دیدم که یک نفر کنار دستم نشسته و نفس‌نفس می‌زند.

کم مانده بود از ترس سکته کنم. فهمیدم که همان عراقی سر پران است.

تا دست طرف رفت بالا، معطل نکردم.

با قنداق سلاحم محکم کوبیدم تو پهلوش و فرار را بر قرار ترجیح دادم.

لحظاتی بعد عملیات شروع شد.

روز بعد در خط بودیم که فرمانده گروهانمان گفت:

«دیشب اتفاق عجیبی افتاده، معلوم نیست کدام شیر پاک خورده‌ای به پهلوی فرمانده گردان کوبیده که همان اول بسم‌الله دنده‌هایش خرد و روانه عقب شده.»

از ترس صدایش را در نیاوردم که آن شیر پاک خورده من بوده‌ام!

سلام دهكده جان
خوشحالم كه دوباره فرصت پیدا كردی و این تاپیك رو ادامه میدی منتظر خاطرات قشنگی كه مینویسی هستم
راستی كنكور چطور بود انشاالله كه رشته و دانشگاه دلخواهت قبول بشی

ممنونم... منم دلم تنگ شده بود... هم برای شما هم برای این تاپیك:)... از دعات هم ممنونم.. كه خیلی بهش محتاجم...

با سلام بسيار قشنگ بود .بعد ديدن عكسهاي خرمشهر حال و هوام عوض شد . ممنون الهم عجل لوليك الفرج

پسِ كله جبار آزاد شد! داشتيم براي حمله آماده مي‏شديم. هر كس به كاري مشغول بود. يكي وصيتنامه مي‏نوشت. ديگري وسايلش را آماده مي‏كرد و آن يكي وضو گرفته و به لباس و صورتش عطر مي‏زد. فرمانده نگاهي به جبّار كرد و گفت: آقا جبّار شب حمله‏اس‏ها! جبّار خميازه كشيد و گفت: مي‏دانم. ـ نمي‏خواهي يك دست به سر و صورتت بكشي؟ ـ مگر سر و كله‏ام چشه؟ علي خنده‏كنان گفت: منظور فرمانده، موهاي نازنين كلّه مبارك شماست! جبّار با اخم به علي نگاه كرد و گفت: سرت به كار خودت باشد. «صلاح مملكت خويش خسروان دانند»! ديگر نه فرمانده و نه كس ديگر، حرفي نزد. اين جبّار از آن موجودات عجيب روزگار بود. با آن قد دراز و بدن لاغر و سر و وضع ژوليده، اگر مي‏ديديش چه فكرها كه درباره‏اش نمي‏كردي. اما انصافاً در جنگيدن رو دست نداشت. شجاع و دلير و بي‏كلّه! اما مشكل اصلي واقعاً كلّه‏اش بود! هميشة خدا موهايش ژوليده و پس كلّه‏اش موها شاخ شده بود! بي‏انصاف نمي‏كرد يك شانه به آن موهايش بكشد كه يك دسته‏اش به طرف شرق و طرف ديگر به سمت غرب بود. براي حرف هيچ‌كس هم تره خرد نمي‏كرد. عمليات شروع شد و ما به قلب دشمن زديم و از ارتفاعات حاج عمران بالا كشيديم. آفتاب در حال طلوع بود كه يكي از ارتفاعات صعب‏العبور را فتح كرديم. همان بالا از خستگي نفس نفس مي‏زديم كه بي‏سيم‏چي دويد طرف فرمانده و گفت: فرماندهي تماس گرفته، مي‏پرسند روي كدام ارتفاع هستيد؟ فرمانده كمي سرش را خاراند و گفت: واللّه روي نقشه هيچ اسمي از اين ارتفاع نديدم. علي خنده‏كنان گفت: مي‏گويم اسمش را بگذاريد «پسِ كلّه جبّار!» آخه مي‏بينيد كه، دامنه‏اش همه‏اش شاخ شاخه. مثل پسِ كلّه آقا جبّار. جبّار آن طرف‌تر بود و چيزي نمي‏شنيد. چند ساعت بعد يكي از بچه‏ها راديواش را روشن كرد. صداي مارش عمليات بلند شد. بعد گوينده با هيجان گفت: شنوندگان عزيز توجه فرماييد! توجه فرماييد! رزمندگان دلير ما ديشب پس از يورش به دشمن بعثي در ارتفاعات حاج عمران در غرب كشور توانستند ارتفاعات مهم و سوق‏الجيشي پسِ كلّه جبّار و... را آزاد كنند. جبّار يكهو از جا جست. بچه‏ها از شدّت خنده روي زمين ريسه رفتند. جبّار با عصبانيت فرياد زد: كدام بي‏معرفت اسم اين‌جا را گذاشته پسِ كلّه جبّار؟ هيچ كس جوابش را نداد. روي ارتفاع پسِ كلّه جبّار مي‏خنديديم و جبّار حرص مي‏خورد. آن ارتفاع به همان اسم معروف شد. اگر الان به نقشه دقيق آن منطقه نگاه كنيد، يك ارتفاع را مي‏بينيد كه اسمش است: پسِ كلّه جبّار! پرتوسخن

سلام اينقده تو حال و هواي اينجا هستم كه گاهي تكه كلامم ميشه:) ديروز نميدونم سر چي با داداشم صحبت مي كردم... گفتش كه فلان كار رو بكني اينطور ميشه و اونطور... منم ناخودآگاه گفتم "مفت باشه خمپاره جفت جفت باشه" :-)

سلام دهکده ... خسته نباشي ... الهي فدات بشم بازم که کولاک کردي ... دلمون واشد ... دست گلت درد نکنه ... اجرت با امام و شهدا ... ان شاءالله قبوليت تو کنکور ...