تبیان، دستیار زندگی

به نام تنها دلیل زندگی

جرج جرداق مسیحی(استاد ادییات عرب در لبنان) می گوید:"جاذبه های کلام امام علی (ع) شوری در من ایجاد کرد که 200 بار نهج البلاغه را مطالعه کردم."

این مطلب می بایست تکونی در ماها که اسم بچه مسلمون اونم از نوع شیعه رو یدک می کشیم ،ایجاد کنه.خود من که خجالت کشیدم.به خاطر همین تصمیم گرفتم اگه خدا بخواد تو این قسمت سخنان حکیمانه انسان کامل علی(ع) رو قرار بدم.

البته هدف اصلی این تاپیک تنها درج حکمتها نیست،بلکه بحث و تبادل نظر درباره حکمتها و پیدا کردن نمودهای عملی و بکارگیری این چراغهای هدایت در زندگی هر یک از ما می باشد.

حکمت 12:آیین دوستیابی

ناتوانترین مردم کسی است که در دوستیابی ناتوان است و از او ناتوان تر کسی که دوستان خود را از دست بدهد.

حکمت 24 :روش یاری کردن مردم

از کفاره گناهان بزرگ،به فریاد مردم رسیدن،و آرام کردن مصیبت دیدگان است.

حکمت 27:روش درمان دردها

با درد خود بساز،چندان که با تو سازگار است.

حکمت 28:برترین پارسایی

برترین زهد،پنهان داشتن زهد است.

حکمت 33:اعتدال در بخشش و حسابرسی

بخشنده باش اما زیاده روی نکن.در زندگی حسابگر باش اما سخت گیر مباش.

حکمت 34:راه بی نیازی:

بهترین بی نیازی،ترک آرزوهاست.

..........................................................

دوستای خوبم،لطفاً شما هم کمک کنید و ضمن درج حکمتها در بحث ها هم شرکت کنید.

حکمت 25

ترس از خدا در فزونى نعمت‏ها

و درود خدا بر او، فرمود:

اى فرزند آدم زمانى که خدا را مى‏بینى که انواع نعمت‏ها را به تو مى‏رساند تو در حالى که معصیت کارى، بترس.

کمی فکر کنیم... به اطرافمون نگاه کنیم، و بعد...

چه چیزایی می بینیم؟ الطاف الهی رو که به هزار و یک صورت که نه، به انحاء و اشکال بی شمار زندگی مون رو در بر گرفتن...

باز کمی فکر کنیم... حالا به خودمون نگاه کنیم... به اعمالمون فکر کنیم، و بعد...

چی می بینیم؟ معاصی بی شماری که سر تا پامون رو فرا گرفتن... (من خودم رو می گم، امیدوارم که شما این طور نباشید.)

بار الها! وقتی الطاف تو و معاصی خودمون رو می بینیم، وقتی می بینیم این قدر ناشکریم، شرمنده می شیم؛ و باید هم به گفته ی مولامون بترسیم، ترس از این که نکنه ازمون نا امید بشی، نکنه گرفتار عذابت بشیم...

خدایا! کمک کن تا قدم هامون رو هرچه بلند تر به سوی بهتر شدن برداریم، کمک کن به این درک برسیم که همه ی هستی مون مدیون الطاف توئه، اون وقته که می تونیم قدر نعمت هات رو بدوینم.

اگه به این بینش برسیم، اون وقته که قبل از هر معصیت، از شرمندگی لرزه به انداممون میفته... و از شر شیطان به درگاه امن تو پناه خواهیم آورد...

ای یکتای بی همتا، به حق مولامون علی (ع) گناه هامون رو تا این لحظه ببخش، و دستمون رو بگیر و به راه راست هدایتمون کن...

حکمت 29

ضرورت یاد مرگ

(اخلاقى)

و درود خدا بر او، فرمود:

هنگامى که تو زندگى را پشت سر مى‏گذارى و مرگ به تو روى مى‏آورد، پس دیدار با مرگ چه زود خواهد بود.

خیلی تأثیرگذار و تکان دهنده...

واقعاً حتی اگه کمی هم به فکر مرگ بودیم، الآن خیلی چیزا تو دنیا فرق می کرد...

چقدر سخته که آدم یهو به خودش بیاد و ببینه همه چیز تموم شده...

این که ببینیم برگه ی سوالاتمون خالی و یا بدتر از اون، پرغلطه، و یهو بگن:

وقت تمام، ورقا بالا!

حکمت 209

خبر از ظهور حضرت مهدى علیه السّلام

(اعتقادى، سیاسى)

و درود خدا بر او، فرمود:

دنیا پس از سرکشى، به ما روى مى‏کند، چونان شتر مادّه بد خو که به بچه خود مهربان گردد. (سپس این آیه را خواند) «و اراده کردیم که بر مستضعفین زمین، منّت گذارده آنان را امامان و وارثان حکومت‏ها گردانیم»

حکمت 210

الگوهاى پرهیزکارى

(اخلاقى، تربیتى)

و درود خدا بر او، فرمود:

از خدا بترسید، ترسیدن انسان وارسته‏اى که دامن به کمر زده و خود را آماده کرده، و در بهره بردن از فرصت‏ها کوشیده

حکمت 208

مراحل خودسازى

(اخلاقى، تربيتى)

و درود خدا بر او، فرمود:

کسى که از خود حساب کشد، سود مى‏برد، و آن که از خود غفلت کند زيان مى‏بيند، و کسى که از خدا بترسد ايمن باشد، و کسى که عبرت آموزد آگاهى يابد، و آن که آگاهى يابد مى‏فهمد، و آن که بفهمد دانش آموخته است

واقعاً که چه خوب می شه اگه همیشه حواسمون به اعمال و کردارمون باشه و ترس از خدا باعث بشه از خودمون غافل نشیم...

حکمت 206

ره آورد حلم و بردبارى

(اخلاقى، اجتماعى)

و درود خدا بر او، فرمود:

نخستین پاداش بردبار از بردبارى‏اش آن که مردم در برابر نادان، پشتیبان او خواهند بود.

حکمت 207

ارزش همانند شدن با خوبان

(اخلاقى، اجتماعى)

و درود خدا بر او، فرمود:

اگر بردبار نیستى، خود را به بردبارى بنماى، زیرا اندک است کسى که خود را همانند مردمى کند و از جمله آنان به حساب نیاید.

حکمت 398

ترک غرور و یاد مرگ

(اخلاقى، اعتقادى)

و درود خدا بر او، فرمود:

فخر فروشى را کنار بگذار، تکبّر و خود بزرگ بینى را رها کن، به یاد مرگ باش.

می دونید، وقتی کسی می گه باید به یاد مرگ بود و ازین حرفا، بعضیا شاید بگن چرا همش دم از مرگ می زنید؟

ببینید، هیچ کس، به خصوص معصومین نمی گن که زندگی رو ول کنید و فقط بشینید به مردن فکر کنید، بلکه حرف سر اینه که با «درست زندگی کردن توی این دنیا» کاری کنیم که «زندگی بعد از مرگمون» هم خوب باشه.

اصلاً گاهی کارهایی که اون دنیامون رو خراب می کنن، حتی توی این دنیا هم برامون لطفی که ندارن هیچ، مضر هم هستن. مثلاً همین صفاتی که حضرت امیرالمؤمنین (ع) توی این حدیث ذکر کردند، خوب کسی که این صفات رو داره دنیاش هم نمی تونه قشنگ باشه؛ این فرد حتی اگه به ظاهر هم از زندگی لذت ببره، مطمئناً به هرحال یا از تنهایی رنج می بره یا از دوستان مصلحتی که دور و برش جمع می شن... خیلی صفات دیگه که نهی شدن هم همین طورن.

باور کنید وقتی به یاد مرگ باشیم و برای خوب شدن ِ زندگی بعد از مرگمون تلاش کنیم، اصلاً زندگی این دنیامون هم قشنگ می شه! به نظر من که اصلاً این دو تا یکی هستن...

پس اینو به یاد داشته باشیم که به یاد مرگ بودن از درست و خوب زندگی کردن جدا نیست.

حکمت 399

حقوق متقابل پدر و فرزند

(اخلاقى، حقوقى، تربیتى)

و درود خدا بر او، فرمود:

همانا فرزند را به پدر، و پدر را به فرزند حقّى است. حق پدر بر فرزند این است که فرزند در همه چیز جز نافرمانى خدا، از پدر اطاعت کند، و حق فرزند بر پدر آن که نام نیکو بر فرزند نهد، خوب تربیتش کند، و او را قرآن بیاموزد.

نامه 079-به سرداران سپاه

علل نابودی ملتها 

پس از یاد خدا و درود! همانا ملتهای پیش از شما به هلاکت رسیدند، بدان جهت که حق مردم را نپرداختند، پس دنیا را با رشوه دادن به دست آوردند، و به راه باطلشان بردند و آنان اطاعت کردند.

خیلی قشنگه و آگاه کننده. واقعاً سخنان حضرت علی (ع) برای یه زمان و مکان خاص نیستند. کاش عبرت بگیریم...