تبیان، دستیار زندگی

اولین عملیاتی بود که شرکت می‌کردم.

بس که گفته بودند ممکن است موقع حرکت به سوی مواضع دشمن، در دل شب عراقی ها بپرند تو ستون و سرتان را با سیم مخصوص از جا بکنند، دچار وهم و ترس شده بودم.

ساکت و بی‌صدا در یک ستون طولانی که مثل مار در دشتی صاف می‌خزید، جلو می‌رفتیم.

جایی نشستیم.

یک موقع دیدم که یک نفر کنار دستم نشسته و نفس‌نفس می‌زند.

کم مانده بود از ترس سکته کنم. فهمیدم که همان عراقی سر پران است.

تا دست طرف رفت بالا، معطل نکردم.

با قنداق سلاحم محکم کوبیدم تو پهلوش و فرار را بر قرار ترجیح دادم.

لحظاتی بعد عملیات شروع شد.

روز بعد در خط بودیم که فرمانده گروهانمان گفت:

«دیشب اتفاق عجیبی افتاده، معلوم نیست کدام شیر پاک خورده‌ای به پهلوی فرمانده گردان کوبیده که همان اول بسم‌الله دنده‌هایش خرد و روانه عقب شده.»

از ترس صدایش را در نیاوردم که آن شیر پاک خورده من بوده‌ام!

* شیمیایی! شیمیایی زدند!

مشغول جمع و جور كردن آشپزخانه بودیم و تهیه و تدارك شام شب بچه ها، كه دو سه نفر هراسان در درو باز كردند و آمدند داخل كه: شیمیایی! شیمیایی زندند، چرا وایسادین؟ یاالله برین بیرون! پراكنده بشین رو ارتفاعات. ما هم از همه جا بی خبر هرچی دستمان بود انداختیم زمین و پا رو گذاشتیم به فرار. اما بیرون وضع عادی بود. به هركی می گفتیم شیمیایی زده اند با تعجب می گفت: شیمیایی؟ كی گفته؟ كِی؟ كجا؟ پس چرا ما نفهمیدیم؟

گذشت تا نماز مغرب. تقریبا می شد بفهمی كه قضیه پایه و اساس نداره اما از قدیم گفتند دزد نگرفته پادشاهه! نماز رو كه سلام دادیم دیدم عموحاجی رییس آشپزخانه گوش دوتا از برادران رو از چپ و راست گرفته و داره می كشه به سمت در خروجی، بقیه هم دارند می خندند. خوب كه دقت كردیم معلوم شد همون دونفری هستند كه عصری مارو گذاشته بودند سرِكار. ظارها بعد رفتن ما چترشان را باز كرده و تاآنجا كه جا داشتند از خجالت خودشان در آمدند. خودشان بعدها میگفتند: چیزهایی را روی هم روی هم خوردیم كه آن روز احدی نخورده. حالا حسابش رو بكن چكار كرده باشند!

*تسبیحت رو بده یه دور بزنیم

نشسته بودیم دور همكنار آتش و درددل میكردیم. هركی تسبیحی درآورده بود و دور می انداخت. تسبیحهای دانه درشت و سنگی وقتی روی هم میافتادند صدای چریق چریقش دل آدم رو آب می كرد.
من هم دست كردم داخل جیبم كه دیدم تسبیحم نیست. از روی عادت دستم رو بردم طرف تسبیح بغل دستیم تا تسبیح او را بگیرم كه دستش رو كشید. به سمت راستی گفتم: تو تسبیحت رو بده یه دور بزنیم، كه برگشت گفت: بنزین نداره اخوی؛ گفتم شاید شوخی می كنه. به دیگیر گفتم، او هم گفت:پنچره. عجب! به دیگری گفتم،‌گفت: موتور پیداه كردم. و بالاخره آخرین نفر؛ گفت: نه داداش یه وقت می بری چپ می كنی، حال و حوصله ی دعوا ندارم. تازه من حاجت دستم رو به دیّار البشری* نمیدم. همه خندیدند. چون عین عبارتی بود كه خودم یادشان داده بودم. هروقت می گفتند:تسبیح یا انگشتر یا مهر و جانمازت رو بده، این شعارم بود. فهمیدم خانه خرابها دارند تلافی میكنند
_____
* دیار البشری یعنی چی؟

سلام
خدا قوت دهکده؟!
مگر تو کنکور نداری ؟

ای وااای....

فرار....

:)

**تو حوری هستی؟

فکر کردم که شهید شدم و الان توی بهشتم. اما هنوز حالم جا نیامده که بروم میوه بخورم و زیر درخت ها گشتی بزنم. پرستار یک دفعه وارد شد. من هم که فکر می کردم در بهشت هستم. گفتم: تو حوری هستی؟ پرستار که فکر کرده بود خیلی زیباست . گفت: بله من حوری هستم. من هم گفتم: اگر تو حوری هستی پس چرا این قدر زشتی؟ پرستار عصبانی شد و آمپول را محکم در دستم فرو کرد

** عباس

وقتی اسیر شدیم از همه رسانه ها آمده بودند برای مصاحبه و در واقع مانور قدرت و استفاده تبلیغاتی روی اسرای عملیات بود. نوبت یکی از بچه های زرنگ گردان شد. با آب و تاب تمام و قدری ملاطفت تصنعی شروع کردند به سوال کردن.

یکی از مأموران پرسید:

- پسر جان اسمت چیه؟

- عباس.

- اهل کجا هستی؟

- بندرعباس.

- اسم پدرت چیه؟

- به او می گویند حاج عباس!

گویی که طرف بویی از قضیه برده بود پرسید:

- کجا اسیر شدی؟

- دشت عباس!

افسر عراقی که اطمینان پیدا کرده بود طرف دستش انداخته و نمی خواهد حرف بزند به ساق پای او زد و گفت:

- دروغ میگی!

و او که خودش را به موش مردگی زده بود با تظاهر به گریه کردن گفت:

- نه به حضرت عباس!

____

این دو تا از وبلاگ طنز جبهه

سلام

جیره ی امشب شما:

داستان کوتاه طنز

طلسم                                               اکبر صحرایی

 خمپاره پشت خاکریز که زمین خورد؛ صدای ناله اش به گوش رسید. دود و خاک که پس رفت؛ روی پهلوی راست افتاد. نشستم بالای سرش. هول دست روی پهلوی چپ او گذاشتم. خون آرام از لای  انگشت هایش نشت کرد. زخم از بیرون دهان باز کرده بود! توی دلم خالی شد! چفیه ازدور گردن باز کردم و گذاشت روی زخمش. فریاد زدم:

ـ امدادگر! امدادگر!

زیر آتش خمپاره، امدادگری خودش را رساند. عرق صورت خاک گرفته اش را پاک کرد و برانکارد را کنار او گذاشت. گفت:

«کمک کن پاهاش رو بگیر!»

دو پای بلند و شانه پهن او را گرفتیم تا داخل برانکارد بگذارند. چشمم به خط الم قورباغه ایی افتاد که با ماژیک آبی، روی برزنت برانکارد نوشته شده بود:

ـ حمل بیش از 40 کیلو بار، اکیدن ممنوع! 

بی اختیار خندیدیم و نگاهم را انداختم به او که بالای هفتاد کیلو داشت! نوشته ی روی برانکارد برای امدادگر تازگی نداشت. بالاخره زور زدیم و او را توی برانکار خواباندیم. من عقب برانکارد و امدادگر جلو حرکت کرد. چفیه روی پهلوی او خیلی زود رنگ خون گرفت. صورتش هم رنگ نداشت. به ذهنم رسید سر او را گرم کنم.    

ـ باز که ترکش خوردی؟

مژها و صورتم از زیر عینک هم، خاک گرفته بود. یکی دو بار پلک زدم و ادامه دادم:

ـ چه سری تو کارت، زخمی می شی، اما شهید نمی شی!   

انگار که از حرفم جان گرفته باشد، لبخند کم رنگی زد.

ـ دلیلش رو می خوای بدونی؟

 از سنگینی برانکارد عرق می ریختم و هن هن نفسم بلند بود. خم شدم روی سر او.

ـ ها بله! بگو؟

مردمک چشمش را چرخاند و بالای سرش را نگاه کرد. امدادگر هم انگار مرده شوری که مرده شستن برایش عادی شده باشد، توی حال خودش بود. صدا را پایین آورد و ادامه داد:

ـ قول می دی به کسی نگی؟

خم شدم روی برانکارد.. 

ـ اگه بگم، گناه؟

ـ طلسمش می شکنه.

ـ طلسم!

ـ ها...آه!

خون چک! چک! از زیر برانکارد می چکید روی خاک. از درد پلک ها را روی هم فشار داد. دانه های عرق توی صورتش جوشید. گفتم:

«چی شد؟»

ـ چیـ...زی نیـ...س...جوابم رو ندادی؟

ـ باشه، قول می دم، پیش خودم بمونه!

آب دهان را پایین داد و گفت:

«می دونی»

حرفش را بریدم:

ـ گفتن خودت، طلسم رو نمی شکنه؟

ـ تو فقط گوش کن...

از درد حرف خود را قطع کرد. چند بار نفس گرفت. بی قرار شده بود، ادامه داد:

ـ تو چنـ...د سال جنگ، همیشه از خـ...دا خواستم شهید بشم.

نفس گرفت.

ـ اما ننه م، دم به ساعت، دعا می کنه که سالم برگردم خونه.

زوز زد.

ـ این وسط، خدا مونده دعای منو مستجاب کنه، یا دعای ننه م رو! برای اینه که زخمی می شم!

عینکم را برداشت. بین خندیدن و گریه ماندم. خسته شد و اشاره کرد تا برانکارد را زمین بگذاریم. برانکارد را روی زمین که گذاشتیم، بالای سرش نشستم. چند بار دست کشیدم توی موهای خاکی جلو سر او و  بازی کردم. صدای همهمه و درگیری از پشت خاکریز بلند شد.

ـ آتیش کنید، دشمن داره می آد!

صدای سوت خمپاره آمد. کُپ شدم روی خاک. فر فر ترکش ها هوای بالای سرم را شکافت. سرو صدا که خوابید؛ روی دو زانو نشستم. تند به او خیره شدم. صورتش سفید و چشم هایش به تاق آسمان خشک بود.

سلام

این فاضلاب پنج درصد آب داره

سرگرم غواصی بودیم.

یكی از بچه‌ها وسط آب شوخی اش گرفته بود.

یك نگاه كرد به صورت هامان، موها جرم گرفته، صورت‌ها گِلى ...

بعد با یك قیافه جدی گفت:

«بچه ها! یه وقت این آب رو داده بودن آزمایشگاه، ببینند چند درصد ناخالصى داره. بعدِ یه مدت جواب اومد كه: این فاضلابى كه داده بودین، پنج درصد آب داره...»

تا اینو گفت بچه‌ها ریختند، سرش را كردند زیر آب.

وبلاگ پلاك شهادت

كولی

یک بار دو نفر از بچّه‏ها سر کولی گرفتن از سرباز عراقی شرط‏بندی کردند.

یکی از آنها مدّعی بود که می‏تواند از او سواری بگیرد و دیگری می‏گفت که سر یک بسته سیگار شرط می‏بندم که نمی‏توانی!

همون موقع سرباز وارد آشپزخانه شد و آن برادر از او پرسید: تو قوی‏تری یا من؟ سرباز عراقی بادی به غبغب انداخت و خندید و گفت: البته من! تو با این بدن ضعیف و لاغر مردنی و تغذیه‏ی کم اصلاً زوری نداری و من از تو خیلی قوی‏ترم.

برادر بسیجی گفت: اگر راست می‏گویی که زورت زیادتر است، دو دور مرا دور آشپزخانه بچرخان، بعد هم من تو را می‏چرخانم تا ببینیم زور چه کسی بیشتر است؟

سرباز عراقی با نگاهی مردّد کمی درباره‏ی این پیشنهاد فکر کرد و سپس پذیرفت که او را پشت خود سوار کند و دور آشپزخانه بگرداند.

نوبت به برادر بسیجی که رسید، او بظاهر قدری تلاش کرد و سپس گفت که متأسفانه نمی‏تواند آن هیکل گنده را بچرخاند.

خبر این موضوع بسرعت در تمام اردوگاه پیچید و تا مدتها اسباب خنده و شادمانی ما بود.