تبیان، دستیار زندگی

اولین عملیاتی بود که شرکت می‌کردم.

بس که گفته بودند ممکن است موقع حرکت به سوی مواضع دشمن، در دل شب عراقی ها بپرند تو ستون و سرتان را با سیم مخصوص از جا بکنند، دچار وهم و ترس شده بودم.

ساکت و بی‌صدا در یک ستون طولانی که مثل مار در دشتی صاف می‌خزید، جلو می‌رفتیم.

جایی نشستیم.

یک موقع دیدم که یک نفر کنار دستم نشسته و نفس‌نفس می‌زند.

کم مانده بود از ترس سکته کنم. فهمیدم که همان عراقی سر پران است.

تا دست طرف رفت بالا، معطل نکردم.

با قنداق سلاحم محکم کوبیدم تو پهلوش و فرار را بر قرار ترجیح دادم.

لحظاتی بعد عملیات شروع شد.

روز بعد در خط بودیم که فرمانده گروهانمان گفت:

«دیشب اتفاق عجیبی افتاده، معلوم نیست کدام شیر پاک خورده‌ای به پهلوی فرمانده گردان کوبیده که همان اول بسم‌الله دنده‌هایش خرد و روانه عقب شده.»

از ترس صدایش را در نیاوردم که آن شیر پاک خورده من بوده‌ام!

سلام

بعله... عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد... ههه...اصلا ربط داشت؟ :)..ما اینیم دیگه:)

سلام
دهکده جان چون نزدیک کنکور شده ما رو از این خاطرات قشنگ داری محروم میکنی ؟؟؟؟ جیره ایی مینویسی(:

سلام
دهکده جان چون نزدیک کنکور شده ما رو از این خاطرات قشنگ داری محروم میکنی ؟؟؟؟ جیره ایی مینویسی(:

عالی بود .... ممنون

سلام خیلی جالبه اىامه بىین اجرتون باشهداء

ان الصلوة تنها

نه اینكه اهل نماز جماعت و مسجد نباشد، بلكه گاهی همینطوری به قول خودش برای خنده، ویرش می گرفت و بعضی از بچه های ناآشنا رو دست به سر می كرد.

ظاهراً یك بار همین كار رو با یكی از دوستان طلبه می كنه، به این نحو كه وقتی صدای اذان بلند میشه آن برادرمان به او می گوید: نمی آیی بریم نماز؟ پاسخ میده: نه، همینجا می خونم. آن بنده خدا هم شروع می كنه از فضایل نماز جماعت و نمازی كه در مسجد خوانده میشه گفتن، كه در جوابش برمیگرده میگه: خود خدا هم تازه در قرآن گفته : ان الصلوة تنها (=تنهی) حتی نگفته دوتایی و سه تایی. و او كه فكر نمی كرد قضیه شوخی باشه یه مكثی كرده و به جای اینكه بگوید: آیه را غلط ترجمه می كنی اخوی، خودش رو به اصطلاح می زند به آن راه و می گوید: گفته «تن ها»، یعنی چند نفری، نه تنها و یك نفری... كه هردو خنده شان می گیره و می آیند حسینیه.

تابعد حق یارتون

*** اتو شویی كجاست؟

لحظه ای آتش بازی قطع نمی شد. از زمین و آسمان مثل نقل و نبات گلوله می بارید. فرصت نفس كشیدن نبود. هركش هركجا می توانست پناه می گرفت ولو به اینكه خودش را روی زمین بیاندازد و سرش را میان دو دست پنهان كند.
آن وقت توی این محاصره و شدت و حدّت آتش، موج گلوله توپی هردویمان را به سویی پرتاب كرد. بعد كه به خود آمدم و می خواستم بگویم آخر مرد حسابی آنا چكار میكردی، او زودتر از من پرسید: برادر اتوشویی كجاست؟ من با تعجب گفتم: اتوشویی؟ سرش را تكان داد یعنی آره. خوب نگاهش كردم؛ احتمالا موجی بود. پست امداد را نشانش دادم كه: آنجاست برو آنجا.
فرهنگ جبهه


آخی.. بمیرم براش........خدا لعنت كنه باعث و بانی های این جنگ رو....

سلام

به افتخار امروز بنده چندتایی میذارم واستون..... از كتاب فرهنگ جبهه....باشید تا بتایپم:)

*ملائك دارند قلقلكش می دهند(با غ یا ق!!؟)

الله اكبر، سر نماز هم بعضی دست بردار نبودند. به محض اینكه قامت می بستی و دستت از دنیا كوتاه می شد و نه راه پس داشتی نه راه پیش پچ پچ كردنا شروع می شد. مثلا می خواستند طوری حرف بزنند كه معصیت هم نكرده باشند و اگر بعدِ نماز اعتراض كردی بگویند ما كه با تو نبودیم!

اما مگر می شد با آن تكه ها كه می آمدند آدم حواسش جمعِ نماز باشد؟ مثلا یكی می گفت: واقعا اینكه می گویند نماز معراج مومن است این نماز ها را می گویند نه نماز من و تو را. دیگری پی حرفش را می گرفت كه: من حاضرم هرچی عملیات رفتم بدهم دو ركعت نماز او را بگیرم. و سومی: مگر می دهد پسر؟!... و از این قماش حرفا. و اگر تبسمی گوشه لبمان می نشست بنا می كردند به تفسیر كردن: ببین! ببین! الان ملائكه دارند قلقلكش می دهند و اینجا بود كه دیگر نمی توانستیم جلوی خودمان را بگیریم و لبخند تبدیل به خنده می شد، خصوصا آنجا كه می گفتند: مگه ملائكه نامحرم نیستند؟ و خودشان جواب میدادند: خوب لابد با دستكش قلقلك می دهند!!