تبیان، دستیار زندگی

 به یاد دارم كه درسال 1355 همزمان با دوران نوجوانی شهید كامران پدرم بیشتر وقت ها ناهار ها  را در مغازه میل میكردند با وجود اینكه من غیر از كامران دوبرادر دیگر به لحاظ سنی از او یكی دو سالی كوچكتر بودند نیز داشتم ولی همیشه مشاهده میكردم كه برای بردن غذای پدرم بمغازه او پیش قدم می شود. روزی كه ایشان بخاطر دیر رسیدن به مدرسه نتوانسته بود ناهار پدرم را به مغازه ببرد ، بعد از اینكه به طور اتفاقی با من كه از مدرسه بر می گشتم برخورد كرد ازمن تقاضا كرد كه من به جای او این كار را انجام دهم من هم قبول كردم كه اول غذا را به مغازه برده وبعد به خانه برگردم، متاسفانه در میانه راه با یك موتورسیكلت تصادف كردم ولی آسیب چندانی ندیدم. بعد از اینكه این خبر گوش كامران رسید او بسیار خود را سرزنش كرد وگفت اگر من دیر به مدرسه میرسیدم بهتر از این بود كه تو صدمه میدیدی وهمیشه وقتی این حادثه را به یاد میاورد احساس ندامت وپشیمانی میكرد 

 صداقت

 در سال 1353 وقتی كه برای اولین بار پدر ومادرم به سفر حج مشرف شدند، نیاز بود كه در غیاب ایشان كسی مسئولیت مغازه را بر عهده بگیرد بالطبع كامران كه بزرگترین فرد خانواده و نوجوانی بیش نبود بجای پدرم در مغازه مشغول بكار شد ایشان به لحاظ فضایل اخلاقی آنچنان رشد كرده بود كه خود را موظف به ثبت درآمدی كه از مغازه بدست میامد میكرد وكوچكترین هزینه هایی كه از صندوق مغازه تأمین می شد را صادقانه بدون هیچ

كم وكسری یاداشت می نمود. این موضوع زمانی برمن روشن شد كه وقتی برای خریدن یك شكلات به من پول داد، آنرا نیز مانند سایر اقلام در دفتر ثبت نمود

 به نقل از كوچكترین خواهر شهید

 خواهرم به یاد دارد زمانی كه كامران عضو سپاه بود گاهی اوقات برای آمدن بمنزل از موتور استفاده میكرد. روزی كه و با موتور سپاه به خانه آمده بود ،خواهرم از او خواست كه وی را سوار موتور كرده ودر خیابان بگرداند، ایشان علی رغم اصرار زیاد خواهرم  تنها او را بروی ترك موتور سوار كرد واز روشن كردن موتور خوداری نمود. وقتی با اعتراض خواهرم مواجه شد ایشان با لحنی بسیار مهربان به او گفت: این موتور جزء اموال عمومی است ونباید از آن استفاده شخصی كرد 

ساده زیستی

 خاطره ای به نقل از برادر شهید

 سوم شعبان سال 1361 هنگامی كه ما خودمان را برای برگذاری مراسم  ازدواج شهید كامران آماده می كردیم ، همواره او تاكید میكرد كه مراسم عروسیش خیلی ساده ومعمولی وبدون تشریفات وتجملات زیاد برگزار شود، برخلاف میل ایشان  خانواده مخصوصأ پدرم شدیدأ تمایل داشتند كه این مراسم بسیار باشكوه انجام شود وبه جهت اینكه برادرم از نیت ما باخبر نشود بسیاری از برنامه های آنروز را از چشم او پنهان نمودیم در روز عروسی وقتی كه او آن مراسم را مشاهده كرد از این اتفاق نه تنها استقبال  نكرد بلكه بسیار ناراحت هم شده واز آنجا كه دوستانش به شوخی وكنایه او را پولدار می خواندند. از این قضیه شرمنده وخجالت زده شده بود

دست نوشته ای از سردار شهید مهدی خوش سیرت

ساعت حدود 3 بامداد شب جمعه 2/1/64 پاسگاه شهید اسودی (ترابه) می باشد که این مطالب را بر روی کاغذ می آورم .آری ،ای برادران و خواهران و ای عزیزان که دوست دارید جبهه ومظلومیت فرزندان جبهه را بشناسید. پس دقت در مطالب زیر نمائید وخودتان قضاوت کنید ،من این جملات را موقعی می نویسم که گلوله های آتشین دشمن تمام نقاط پاسگاه ترابه را سوراخ می کند و عزیزان شما در اتاقهای پاسگاه چاره ای جز انتظار ندارند .آری انتظار اینکه گلوله در کجافرود می آید و چه کسی از این جمع به پرواز درمی آید.عجب صحنه هایی است که قلم از نگارش وترسیم آن عاجز است.به هر گوشه ای که نگاه می کنی ،بچه ها زانو بغل کردند و به همدیگر نگاه می کنند . در یک اتاق دیگر مجروحین برروی تخت افتاده اند و منتظر سرنوشت هستند و درد و جراحت ناشی از مجروحیت به خود می پیچند و ناله می زنند و دشمن نیز ازیک لحظه گلوله باران دست بردار نیست و الان حدود دو ساعت پی درپی پاسگاه را زیر ضربات سنگین گلوله های توپ خود گرفته است در یک سنگری گلوله فرودآمد ودو نفررا به هوا پرتاب کرد.ای برادران و خواهران و دوستان عزیز اگردر صحرای کربلا یاران امام حسین (ع) یکی یکی به خون خود غلتان شدند ،اینجا نیز در این ساعت از روز جلِوه ای از کربلابوجود آمده است که برادران در انتظار شهادت خود هستند و چه مظلومیتی بالاتر از این که در عمق خاک دشمن در میان امواج انفجارهای گلوله ها در یک محیط خونین و مقدس انسان فقط و فقط منتظر مرگ باشد ،اما یک چیز است که در تاریکی شب همه را امید و قوت می داد و تنها صدایی که از حلقوم این برادران مظلوم در میان غرش صدای انفجارها به گوش انسان می رسد نام یا زهرا(س) و یا حسین و یا مهدی بود که آرامش وجود انسان را فرامی گرفت .نمی دانم با این اوضاع آیا عمر اجازه می دهد که جملاتم رابه آخر برسانم،خدا می داند . به هر حال تاریکی شب کم کم قصد دارد سیاهی شب خود را به سپیده بسپارد و سپیده روشنایی روزش را به عالمیان بنمایاند. گلوله باران که آخر ساعت 3 بامداد شروع شد و با همهی غمی که برپاسگاه حکم فرما بود ،ولی عید زیبایی برایمان بود ،چرا که انسان را متوجه خدا میگرداند .خدایا خودت می دانی که ما به جز تو یار و یاوری نداریم و اگر می بینی که همه با ما دشمنند ،به خاطر این است که تکیه بر تو کردیم و نبردمان بخاطر اجرای حدود توست . پس ای خدای قادر تو ما رایار و یاور باش و یک لحظه ما را به خود وامگذارکه با نصرت تو صددرصد پیروزیم . بارها گفتیم و اینک نیز می گوییم ،اگر تمام دشمنان اسلام در این لحظه جمع گردند و همه گلوله های آتشین خود را بر سر ما درپاسگاه ترابه فرو یزند ما باز فریاد می زنیم که ما پیروزیم چون بر حق هستیم و حق شکست ناپذیر است و همه می دانیم نصرت و پیروزی از آن بندگان خداست وبا چنین عقیده و ایمان رزمندگان مستقر در پاسگاه ترابه ،شب را در دومین روز بهار 1364 به صبح رسانیده اند و خدایا از تو عاجزانه می خواهیم ترا به مظلومیت امام حسین (ع) به قلبهای ما اطمینان و آرامش عطا بفرما تا بتوانیم در این جهاد مقدس ثابت قدم و استوار و صابر باشیم و ما را بر دشمنان اسلام خصوصاً دشمنان درونی پیروز بگردان. بارالها در این لحظاتی که مرگ را جلوی چشمم می بینم در این پاسگاه ترابه تو را به حق مظلومیت علی (ع) قسمت می دهم که تمامی گناهان مرابیامرز خانواده ام و دوستان مرا هر کجا هستند از همه بلیات و لغزشها حفظ بگردان و امام امت انقلاب اسلامی را به حق پهلوی شکسته زهرا(س) طول عمر عطا فرموده و او را پیش امام زمان روسفید بگردان . خدایا ، شهدای انقلاب وشهدای جنگ تحمیلی به ویژه شهدای مظلوم عملیات بدر وشهدای که امشب در این پاسگاه ترابه به خون خود غلتیدند با شهدای کربلا محشور گردان . آمین یا رب العالمین .

شهید عیسی خوشنشین در خانواده ای 9 نفره و متوسط و مذهبی در آستانه اشرفیه به دنیا آمد او فرزند ششم خانواده بو د و از کودکی بچه ای بسیار آرام و باهوش بود  و به ورزش کردن علاقه بسیاری داشت  عیسی و برادرانش از همان کودکی توسط پدر با احکام و نماز آشنا شدن حتی یکبار که معلم در مورد نماز آیات پرسیده بود تنها کسی که توانسته بود با وجود سن کمش صحبت کند او بود . شهید به حرفه نجاری علاقه بسیاری داشت و تا کلاس اول راهنمایی بیشتر درس نخواند در همان زمان به عضویت بسیج در آمد و به فعالیتهای انقلابی پرداخت . او از نظر اعتقادی  درجه  بسیار بالایی داشت خانواده هر روز صبح با صدای الهی العفو او از خواب بیدار می شدند  و به او می گفتند كه تو نیازی به این همه العفو گفتن نداری این ماهستیم كه باید العفو بگوییم اما او با گریه به العفو خود ادامه می داد.  او در سن 17 سالگی راهی مناطق جنگی شد 

شهید ابوطالب عزمی: ( نگهبانی در مسجد)

شهید ابوطالب عزمی: