تبیان، دستیار زندگی

غار گل زرد از خرداد تا شهریور هر سال میزبان بسیاری از کوهنوردان و غارنوردان ایرانی و خارجی است، در غیر از این محدوده زمانی، دهانه کوچک غار به دلیل جاری شدن سیلاب ها بسته می شود، دهانه غار بسیار تنگ است و باید به حالت سینه خیز وارد آن شد، هنگام بارندگی احتمال ریزش دهانه ورودی غار بسیار زیاد است و بهتر است یکی از اعضای گروه در بیرون غار بماند.

غار بسیار زیباست، سطح درون غار پوشیده از کربنات کلسیم است و ستونها و قندیلهای آهکی زیبا در کنار حوضچه های آب سرد کوچک و بزرگ (كه تا 4 متر عمق دارند) و جویبارهای زیرزمینی با تابش نور غارنوردان فضایی دلفریب و رویایی ایجاد كرده است.

مسیر غار گل زرد مشخص است و نیازی به نخ كشی یا نشانه گذاری در آن نیست و حدود نیمی از راه بدون ابزار فنی قابل پیمایش است، نیمه دوم غار طناب کشی شده و نردبانهایی نصب شده است اما توصیه می شود بدون راهنما و ابزار لازم برای غارنوردی ادامه ندهید. این دوقسمت غار با تابلوی ورود ممنوع کوچکی جدا شده اند.

متأسفانه به غار گل زرد نیز آسیبهای بسیاری وارد شده است، بر روی قندیهاو دیواره های آهکی، گل کلمیها و تورعروسها که چندصد ساله و بعضا چندهزار ساله هستند یادگاری نوشته شده است و به طور مشخص مقدای از استاکتیت های چندهزارساله بریده شده اند و این امر حتی توسط گروههای فنی که تا پایان غار را پیمایش کرده اند انجام شده است. زباله های غارنوردان از جمله بطریهای خالی در انتهای بعضی حوضچه ها جمع شده که دسترسی به آنها بسیار سخت و شاید غیرممکن باشد. درون غار گل زرد نیز به دلیل نبود نور،کم جانداری زندگی می كند و حیات در حد ۳۰است. بنابراین زباله ها تجزیه نمی شوند و تا سالیان بسیار دور باقی می مانند. این امر باعث آلودگی شدید محیط غار و از طرف دیگر آلوده شدن آب چشمه ها می شود. خصوصا وقتی این زباله ها ترشحات شیمیایی باطری های زنگ زده، خوراكی های گندیده، ادرار و ... باشد.

برای بازدید از این غار لوازمی شامل طناب 15 متری، چراغ قوه های ضد آب (ترجیحا چراغ پیشانی) با باطری اضافه ، کلاه کاسک یا کلاه ایمنی و معدن یا حداقل یک کلاه پشمی یا نمدی، لباس مناسب و ضدآب، دستکش پارچه‌ای نازک، کفش سبک (کف آن به نحوی باشد که به راحتی سر نخورد)، کارت بیمه کوه‌نوردی، تنقلات، بطری آب کوچک، کیف کمری کوچک یا کوله غار توصیه می‌شود .