پس از انقلاب و فعالیات هنری
وی به علت مشکلات بسیاری که در نویسندگی و کار در مطبوعات برایش وجود داشت، تصمیم گرفت اشعارش را به صورت کاست صوتی و با صدای خودش منتشر سازد. وی سرانجام در سال ۱۳۷۸هـ.ش. توانست کاستی با نام مازرون۱ را توسط انتشارات ِفرهنگخانه مازندران پخش کند. پس از ۴سال نیز اقدام به پخش کاست مشابهی به نام مازرون۲ نمود که با استقبال زیادی روبرو نگشت.
در اسفند سال۱۳۵۶ گوش به مرضی مبتلا شد. وی ابتدا به پزشکانی در ساری مراجعه نمود. تشخیص بیماری نادر گوش-مغزی (به انگلیسی: Meniere) دادهشد و وی به تهران رفت، اما در آن شهر نیز گفتهشد که این بیماری معالجهای ندارد. یک ماه بعد عازم انگلستان شد. در انگلیس هم تشخیص پزشکان ایرانی تائید گشت. یکی از پزشکان انگلیسی به او گفت که این بیماری را میتوان تحت کنترل داشت و لازمهاش اقامت حداقل سه ماهه در لندن است. ولی وی قبول نکرد و به ایران برگشت. اما تشدید وضع منتهی به سرگیجههای دَوَرانی وحشتناک شد، نهایتاً کیوس گوران در تهران به جراحی گوش رضایت داد و گوش راستش بدین ترتیب کاملأ ناشنوا شد تا در نتیجه از سرگیجههایش کاسته شود. یک سال نگذشته بود که گوش چپ وی نیز به همین بیماری دچار شد و سفرش به اروپا و حتی امریکا نتیجهٔ کاملی نداشت. وی در حال بهبود بود که به علت فشار عصبی، شنواییاش را به طور کامل از دست داد.
در این مدت به صورت نامرتب در برخی نشریات محلی مازندران از جمله پیام مازندران، نهضت شمال و کایر و پیام مستضعفین و زنگ تاریخ مقالاتی مینوشت و گاهی اشعاری را در این نشریات پخش مینمود. سرانجام در اسفند سال ۱۳۸۸ کاست دیگری به نام چل سال عاشقی را توسط انتشارات مهرآوا پخش نمود. این بار دیسکهای سیدی ِحاوی صدای کیوس با کتابچهٔ شعرها و برگردان فارسی همراه بودند.