در درمان های رایج قدیمی که به صورت پروتزهای ثابت و متحرک عرضه می شد معمولا از دندانهای کناری به عنوان پایه (پروتز ثابت) و یا تکیه گاه (پروتز های متحرک) استفاده می شد که معمولا به همین دلیل دندان های کناری بی آسیب نمی ماند و این فلسفه ابداع ایمپلنت بود که بتوان دندان را بدون دخالت دادن دندانهای کناری در داخل استخوان فک مشابه دندان های طبیعی جاگذاری کرد. علی رغم نو پا بودن این رشته از دندانپزشکی، پیشرفت های حاصله زیاد و چشمگیر بوده و امیدها را برای بازسازی مطلوب دندان های از دست رفته افزایش داده اما به دلیل پیچیده بودن مراحل درمان و پیچ و خم های فنی و بیولوژیک این درمان، هر گونه ساده انگاری و عدم دقت علاوه بر صرف هزینه و وقت زیاد در نهایت شاید نتواند انتظارات را بر آورده نماید.
قسمت اصلی دقت ها مربوط به دندانپزشکان است که جای بحث آن در اینجا نیست اما تا حدی که به شما مربوط می شود داشتن اطلاعات حداقلی در مورد ایمپلنت و آشنایی با مراحل درمانی آن شاید بتواند کمک کند تا در انتخاب درمان صحیح و تصمیم برای انتخاب نوع درمان با دیدی باز و آگاهانه عمل نمایید.
