تبیان، دستیار زندگی

.

شش و کنجکاوی در مورد دوستی با جنس مخالف برای برخی آنقدر زیاد است که حاضر می‌شوند به هر نگاه و صدا و ماجرایی تن بدهند. دوستی بدون ازدواج از جمله شرط‌هایی است که در میان برخی از جوانان رواج پیدا کرده و سنت عجیب و غریبی است که ضررهای پنهانی‌اش هنوز در جامعه آشکار نشده است.

دکتر فربد فدایی، مدیر گروه روانپزشکی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی و عضو هیات مدیره انجمن روانپزشکان ایران در گفت‌وگو با برنا گفت:هر جامعه معیارهایی برای تنظیم روابط بین افراد دارد که این معیارها از شرایط فرهنگی-دینی- تاریخی و اقتصادی آن جامعه منشا می‌گیرد؛در جامعه ایران روابط بین دو جنس با توجه به شریعت و سنن ملی به خوبی تعریف شده و همکاری دختران و پسران و زنان و مردان در محیط های مشخص کاری و اجتماعی بر حسب آنچه که جامعه مقر داشته است، منعی ندارد. اما در مورد روابط شخصی بین دو جنس بدیهی است که باید با در نظر گرفتن همه ضوابط فرهنگی و شرعی انجام گیرد.

وی افزود:در جامعه ما نهاد خانواده اهمیت زیادی دارد،بنابراین انتظار می رود، دوستی یک پسر و یک دختر نیز با هدف مقدس تشکیل خانواده و زیر نظر اولیای آنان قرار گیرد. در جوامع دیگری که نهاد خانواده مانند گذشته مورد توجه نیست و البته عوارض و عواقب وخیم آن هم در چند دهه اخیر در آن جوامع آشکار شده، دوستی دختران و پسران بدون قصد ازدواج، گاهی رایج و پذیرفته است،اما این ارتباطی به جامعه ما پیدا نمی کند،ضمن آنکه متاسفانه برخی خانواده‌های بی قید، زمینه را برای دیدگاه‌های غلط از طریق ماهواره به خانواده خود فراهم کرده‌اند.

عضو هیات مدیره انجمن روانپزشکان ایران ادامه داد:متاسفانه جوانان با توجه به خامی و بی تجربگی و تلقین پذیری گمان می‌کنند که روابط دوستی خارج از عرف جامعه نیز صحیح و عملی است. البته این روابط همیشه به تلخکامی منتهی می‌شود. با توجه به آنکه عموما نه پسر و نه دختر نمی‌توانند به دوستی که از طریق کوچه و خیابان پیدا کردند، اعتماد داشته باشند و واقعیت آن است که اگر هم این قبیل دوستی‌ها به ازدواج منتهی شود آن ازدواج کوتاه مدت است؛ زیرا طرف مقابل همیشه در دل می‌گوید«او ممکن بود با هر فرد دیگری که در سر راهش قرار بگیرد، رابطه دوستی برقرار کند.»