ماه مهر است پاییز است و برگ ریزان اما در دل های کوچک ما جوانه روییده است
جوانه ای که به دست مهر باغبانی مهربان میشکفد و عطر خوشبوی ان همه جا را
عطر اگین میکند.فصل شکفتن است فصل تلاش و درس و مشق فصل بازی های کودکانه و خنده ی شادی ما فصل بودن و ماندن و ما شدن.
امده ایم تا دست در دست هم سرود مهربانی و ایمان بخوانیم و پاییز را به عطر خوش
تلاش بهاری کنیم.
امروز در روز شکوفه های غنچه های مهر ما هم پیمان میبندیم که با دوستی و مهر
با تلاش و ایمان این سال را اغاز نماییم. بر دستان معلم خوبمان بوسه میزنیم و با او
عهد میبندیم که درس مکتب را به گوش جان بسپاریم و برای سرفرازی و ابادانی و
کل آیتم ها 6
خاطرات كودكی زیباترند
یادگاران كهن مانا ترند
درسهای سال اول ساده بود
آب را بابا به سارا داده بود
درس پند آموز روباه وکلاغ
روبه مكارو دزد دشت و باغ
روز مهمانی كوكب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است
كاكلی گنجشككی با هوش بود
فیل نادانی برایش موش بود
با وجود سوز وسرمای شدید
ریز علی پیراهن از تن میدرید
تا درون نیمكت جا میشدیم
ما پرازتصمیم كبری میشدیم
پاك كن هایی زپاكی داشتیم
یك تراش سرخ لاكی داشتیم
كیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستان ما از آه بود
برگ دفترها به رنگ كاه بود
مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
خش خش جارو ی با پا روی برگ
همكلاسیهای من یادم كنید
بازهم در كوچه فریادم كنید
همكلاسیهای درد ورنج وكار
بچه های جامه های وصله دار
بچه های دكه خوراك سرد
كودكان كوچه اما مرد مرد
كاش هرگز زنگ تفریحی نبود
جمع بودن بودوتفریقی نبود
كاش میشد باز كوچك میشدیم
لا اقل یك روز كودك میشدیم
یاد آن آموزگار ساده پوش
یاد آن گچها كه بودش روی دوش
ای معلم یاد وهم نامت بخیر
یاد درس آب وبابایت بخیر
ای دبستانی ترین احساس من بازگرد این مشقها را خط بزن
یادش بخیر ...
شعرِهم آوای مدرسه
یاد سرود ملی و غوغای مدرسه
یادش بخیرزنگ شروع کلاس درس
صوت بلند بخش الفبای مدرسه
یادش بخیر بچه زرنگی که می نوشت
شاگردهای تنبل و بدهای مدرسه
این روزها بدورم از آن جوامتحان
از گریه های هرشب و املای مدرسه
یادش بخیرزنگ ریاضی و ترس ولرز
عشق هوای ورزش و بلوای مدرسه
تاخیرهای عذرموجه و راه دور
لبخند های خسته ی بابای مدرسه
یادش بخیر فصل خزان و هوای سرد
تهدیدهای ناظم و دعوای مدرسه
دیگر گذشت شیطنت وقت امتحان
آموزگارو نمره و انشای مدرسه
یادش بخیر شور و هوایی که داشتیم
دراضطراب بازی فردای مدرسه
با این که روزها سپری می شود ولی
جا مانده دل؛ درآن دل ِ دنیای مدرسه
دیگر گذشت سن من از قیل و قالها
شیرین گذشت قصه ی غمهای مدرسه
می شود برگشـــت ،
تا دبستان راه کوتاهیست
می شود از ردّ بــــــاران رفت
می شود با سادگــــــی آمیــــخت
می شود کوچکتر از اینــجا و اکنون شد
می شــــــود کیفــــــــــی فراهــــم کـــــــرد
دفتــــری را می شــــــود پر کرد از آئینه و خورشید
در کتابــــــی می شــــــود روییـــدن خود را تماشا کرد
مـــن بهـــــــار دیگــــــری را دوســـــــت مــــــــــــی دارم جـــــــــــــــــــــــای مـــــــــــــــن خالیــــــــــــــــــــــســــــت
جای من در مــــــیز ســـــــــوم کــــــــــــــــــنار پنجره خالیســـت
جـــــــــــــــــــــــــــــــــای مــــــــــن در درس نقّــــــــــــــــــــــــــاشی
جای مــــــــــــــــن در جمـــــــــــــــــع کوکـــــــــــــــــــــــــــــب هـــــــــا
جـــــــــــــای من در چشــــــــــــــــــــم های دخـــــــــــــتر خورشید
جــــــــــــــــــــای مـــــــــــــن در لحـــــــــــــــــــــظه های ناب
جای مــــــــــــــــــن در نمـــــــــــــــره های بیـــــــــــــست
جای مـــــــــــــــــن در زندگـــــــــــــــــی خالیســـــت
می شــــــــــــــــــــــــود برگشـــــــــــــــــــــــت
اشتیـــــــاق چشـــــــم هایم را تماشــــا کن
می شود در سردی سر شاخه های باغ
جشـــــــن رویـــــــــش را بیفروزیـــم
دوستی را مــــــی شود پرسیـــد
چشم ها را می شود آموخــت
مهربانی کودکی تنهاســـت
مهربانی را بیاموزیـــم ...