تبیان، دستیار زندگی

اقتباس از: http://karshenasi-ebtedaee.blogfa.com/post-97.aspx  منصور رحیمی فر

مقدمه :

خانواده به عنوان یک نهاد اجتماعی ضامن سلامت ، سعادت و تعالی جامعه می باشد. به بیان دیگر خانه و خانواده بنیان گذار اصلی شخصیت کودک به شمار می رود. خانواده نخستین پرورشگاه و آموزشگاه هر جامعه است. از سوی دیگر اولیای تعلیم و تربیت می باشند چنانچه این دو هم سر با یکدیگر در زمینه ی تعلیم و تربیت فرزندان این مرز و بوم گام بردارند حاصل این تعامل ، نسلی تربیت شده و آماده ی خدمت به آینده ی کشور اسلامی می گردد.

تعلیم و تربیت و خانواده

بر کسی پوشیده نیست که معلم در تربیت و سرنوشت کودک نقش مؤثری ایفا می کند، او بر کلیه رفتارها و عملکرد فراگیران تأثیر گذار است. همان تأثیری که آفتاب بر زمین می گذارد و همان نتایجی که آب در حیات بر جای می گذارد. در زندگی بشر سازمان ها و نهاد های گوناگون دست در دست یکدیگر در جهت پیشرفت جوامع تلاش می کنند ، اما به نظر می رسد سازمان آموزش و پرورش به دلایل مختلف از جایگاه ویژه ای برخوردار است از جمله :

کارشناس ارشد مدیریت آموزشی

دوم اینکه این سازمان عامل اصلی توسعه یعنی نیروی انسانی را تربیت می کند و بنا به گفته رئیس جمهور خاتمی : آموزش و پرورش سازمان انسان سازی است. سوم به دلیل اینکه درصد بسیار بالایی از افراد جامعه از ناحیه سازمان آموزش و پرورش امرار معاش می کنند. منابع هنگفتی از بودجه دولت ها صرف مخارج این سازمان می گردد بنابراین اگر ما به دنبال جامعه ای پیشرفته هستیم ، و اگر به دنبال تحقق اهداف تعلیم و تربیت می باشیم و اگر در فکر داشتن اجتماعی سالم دور از جرائم و بزهکاری ها هستیم باید به دو رکن اصلی آن توجه مبذول داریم :

1- معلمان

2- اولیای دانش آموزان

امر تربیت فرایند پیچیده ای است که نمی تواند محدود به سازمانی خاص و جمعی معین باشد. درست است که به لحاظ رسمی محیط مدرسه برای تحقق هدف های آموزش و پرورشی پیش بینی شده اما چه کسی است که جدایی خانه از مدرسه را مخل تحقق هدف های مذکور نداند؟ آیا می شود گفت
دانش آموز فقط در ساعاتی که در مدرسه است معلم ، هم کلاسی ها و کارکنان اداری مدرسه تأثیر می پذیرد و در بیرون از مدرسه از کس یا کسانی تأثیرپذیری ندارد؟ بنابراین ناگزیریم خانه و مدرسه را نه تنها متصل به هم و به لحاظ تأثیرگذاری ترتیبی مشابه ندانیم ، بلکه تأثیرگذاری تربیتی در خانه به مراتب بیش از مدرسه است. از آنجا که دانش آموزان ساعات بیشتری را خارج از مدرسه در خانه یا در اجتماع به سر می برند شکل گیری شخصیت آنها و تربیت ایشان بسیار تحت تأثیر این ارتباط است.

ناگفته پیداست که یاری خانواده به مدرسه و ترتیب فرزندان مستلزم داشتن اطلاعات و آموزش های ویژه است. والدین اگر خود اطلاعات کافی و مورد نیاز را نداشته باشند نمی توانند به فرزندان خود کمکی برسانند به قول مولانا :

ذات نایافته از هستی بخش کی تواند که شود هستی بخش

زمینه های مشارکت والدین در امر تعلیم و تربیت

1- مشارکت در زمینه ی کمک به تحقق اهداف آموزشی و تربیتی

توسعه مشارکت مردم در آموزش و پرورش یک اصل پذیرفته شده است. البته این مشارکت
می تواند به طرق گوناگون انجام پذیرد. شاید اولین مورد در امر آموزش و پرورش که فوراً به ذهن متبادر می گردد مشارکت مادی آنها در این امر مهم باشد. لکن گرچه این نوع مشارکت پسندیده و حتی لازم است اما اهمیت آن به اندازه سهم والدین در کمک به تحقق هدف های آموزش و پرورش نیست.

وزیر محترم آموزش و پرورش در این زمینه می گوید :

((به اعتقاد بنده و همکاران در وزارت آموزش و پرورش ، توسعه ی مشارکت مردم در آموزش و پرورش اصل و مبنایی محکم و اجتناب ناپذیر است. مشارکت والدین و مردم در همه امور آموزش و پرورش ، امری کاملاً رسمی ، قطعی و غیر قابل اجتناب است. البته منظور از مشارکت نیز صرفاً مشارکت مادی و کمک های اولیای محترم نیست اگر چه آن هم لازم است ، اما به جای خود. شاید مشارکت مادی کم ترین مشارکتی است که مورد توقع است عمده ترین و بیشترین مشارکت والدین و مردم در امر آموزش و پرورش و تربیتی است و به همین سبب بنده به جد قائلم که حضور انجمن های اولیا و مربیان در سراسر کشور باید جدی تر و تأثیر گذارتر باشد.))

مشارکت در تصمیم گیری مربوط به مدرسه و دانش آموزان

بزرگان دین مبین اسلام و از آن جمله مولای متقیان مشورت را پشتوانه ای منحصر به فرد برای انسان می دانند. در قرآن کریم هم بارها به مردم توصیه شده است که در امورشان به مشورت بپردازند ((وشاور هم فی الامر)) یا ((امرهم شورا بینهم.)) (قرآن کریم ـ سوره ی شوری)

مشارکت در تعیین اهداف آموزش و پرورش

مشارکت در تعیین رهبران آموزشی

کمک به توسعه و ارتقای فناوری در آموزش و پرورش

در آستانه قرن بیست و یکم و آغاز هزاره ی سوم ، عدم آشنایی به نحوه ی استفاده از اینترنت این شاهراه جهانی و ندانستن زبان این ابزار مدرن اگر نگوییم مایه شرمساری است ، موجب ناآگاهی از وقایعی است که در گوشه و کنار جهان می گذارد. اگر ما قرار است خود را جزو جامعه بشری بدانیم باید مجهز به زبانی باشیم که بتوانیم با این جامعه جهانی ارتباط برقرار کنیم. هم مجهز شدن به تکنولوژی اینترنت و هم داشتن مهارت استفاده از زبان بین المللی ، مشارکت همه جانبه ی دولت و مردم را می طلبد. اقدام والدین در تجهیز مدارس به کامپیوتر و گزینش معلمانی خبره و کارآمد که بتوانند زبان را به طور کاربردی آموزش دهند از دیگر جنبه هایی است که ضروری به نظر می رسد.

مشارکت در امر آموزش های ضمن خدمت به ویژه آموزش کامپیوتر و اینترنت