تبیان، دستیار زندگی

او که از اوان جوانی دارای روحی حساس و ضربه‌پذیر بود، در مقابل نابرابری‌های جامعه و تضاد درونی با پدر و مادرش، در سن پانزده‌سالگی از مدرسه ای  که بورس تحصیلی در رشته الهیات پروتستانتیسم  را از آن داشت، فرار کرد .بعد از فرار دچار افسردگی حادی شد که والدینش او را   تحت نظر جن گیر مدرنی قرار دادند که سرانجام آن اقدام به خودکشی بود در نتیجه او را به آسایشگاه کودکان عقب افتاده ذهنی در اشتتن فرستادند سپس در کانشتات یک دورهٔ یکسالهٔ را آغاز و چندی بعد در شهر کالو به کارآموزی در یک کارگاه ساعت‌سازی مخصوص برج‌های کلیسا، مشغول شد .سرگرمی دلخواه هسه در اوقات فراقت نقاشی و باغبانی بود. کارهای آبرنگ او دو نوع سبک متفاوت دارند واقع گرایانه و تخیلی .پس از موفقیت رمان پترکامنتسیند  وی با ماری برنولی ، که گویی از میان یکی از اشعار نخستین هسه بیرون آمده بود ، ازدواج کرد.او با وی که دختر خانواده ای سرشناس از ریاضیدانان بازل و نه سال یزرگتر از هسه بود  زندگی مشترک خود را ادامه دادند.   وی یک سال پس از انتشارنارتسیس و  برای بار سوم در سال ۱۹۳۱ با خانم نینون آوسلندر ازدواج کرد. هرمان هسه به عنوان پرخواننده‌ترین نویسنده اروپائی در قرن بیستم شناخته شده‌است.

آثار هسه

1. پیتر کامنسیند

2. زیر چرخ

3. دمیان

4. گرگ بیابان

5. سفر به شرق

6. بازی تیله های شیشه ای

شگفتی است، قدم زدن در مه!
هر سنگ و بوته ای تنهاست. 
هیچ درختی درخت دیگر را نگاه نمی‌کند. 
همه تنهایند. 

دنیا برایم پر از دوست بود،
هنگامی که زندگی ام روشن بود. 
حالا که مه گرفته،
دیگر هیچ‌کس را نمی‌توان دید. 

به‌راستی آن که تاریکی را نمی شناسد
خردمند نیست.
آن تاریکی، که او را آرام و ناگزیر
از همه جدا می کند. 

شگفتی است، قدم زدن در مه! 
زندگی تنهایی‌ست. 
هیچ‌کس دیگری را نمی شناسد. 
همه تنهایند. 

گاه گاهی که پرنده ای فریاد بر می آورد
یا که نسیمی لا به لای شاخسار می پوید
یا که سگی در دورترین کلبه می لاید
هم آنگاه است که باید دیری
گوش بسپارم و دم درکشم. 

روحم واپس می گریزد
تا جایی در هزار سال از یاد رفته
آن زمان که پرنده و باد وزنده
برادر و همسانم بودند. 

روحم درختی می شود
حیوانی و بافه ی ابری. 
استحاله یافته و غریبه بازمی گردد
و از من پرسان می شود. 
چگونه باید پاسخ اش گویم؟

در زﻣﺴﺘﺎن

ﺑﻪ ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﻧﮕﺮی

ﮐﻪ از آن ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ

ﺟﺎدوﯾﯽ از ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﺮاود

ﮐﻪ از آن ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﺮف ﭘﯿﺮاﻣﻮن را ﻣﯽ ﻧﮕﺮی

از ﭘﺸﺖ ﺑﺴﯿﺎر ﺷﯿﺸﻪ ھﺎ .

در ﺷﮑﻮه ﻋﺎرﯾﺘﯽ ات